Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 10/10. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 10/10. Pokaż wszystkie posty

środa, 25 lutego 2015

Veronica Rossi - Przez bezmiar nocy

Autor: Veronica Rossi
Tytuł: Przez bezmiar nocy
Seria: Przez burze ognia tom 2
Oryginalny tytuł: Through The Ever Night
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 352
Rok wydania: 2013

Przez bezmiar nocy to drugi tom trylogii Przez burze ognia. Poprzednią część czytałam już jakiś czas temu i przyznam, że nie pamiętałam z niej zbyt wiele oprócz ogólnego zarysu fabuły, choć bardzo mi się spodobała. Dlatego chwilę zajęło mi przypomnienie sobie szczegółów tej historii (nie było to proste, gdyż autorka od razu wciąga nas w wir wydarzeń, nie tracąc czasu na przypomnienie wcześniejszych wydarzeń). Jednak gdy już wciągnęłam się w tę opowieść, to wpadłam po uszy...

Aria i Perry spotykają się po długiej rozłące. Chłopak jest przywódcą plemienia Fal i to na jego barkach spoczywa odpowiedzialność za grupę kilkuset osób, która jest jego wielką rodziną. Czasy są trudne, bowiem burze eterowe są coraz silniejsze, a wspomniany eter jest zabójczy dla upraw, zwierząt i ludzi, czego skutkiem są coraz mniejsze ilości pożywienia. Aria natomiast dowiedziała się, co stało się z jej matką i również przeżywa ciężkie chwile. Zakochani muszą ukrywać swój związek przed resztą plemienia, ponieważ nie zaakceptowałoby ono jej pochodzenia. Czy Arii uda się zasłużyć na zaufanie Fal i czy bohaterowie poznają odpowiedzi na nurtujące ich pytania? I przede wszystkim czy uda im się opanować eter lub znaleźć Wielki Błękit - miejsce niezanieczyszczone i dające nadzieję na spokojne życie?

"Przywódcy muszą widzieć jasno w ciemności, Peregrine. Ty już to potrafisz."

Moim zdaniem największą zaletą tej powieści są jej bohaterowie. Aria i Perry do doskonały duet, a ich relacja nie jest w żadnym momencie przesłodzona. Poza tym są dojrzali i odpowiedzialni, głównie dlatego że nauczyło ich tego życie. Perry nie miał łatwego dzieciństwa - ojciec obwiniał go o śmierć matki, która zmarła przy porodzie, do tego dochodzi jeszcze ucieczka siostry i rywalizacja z bratem. Teraz, gdy jest przywódcą plemienia odpowiada za wszystkich, a ze względu na młody wiek musi udowodnić, że rzeczywiście zasłużył na swoją pozycję. Za to Aria od niedawna dopiero zna ciemną stronę życia, jeśli tak to mogę nazwać. Po tym, jak opuściła swój zamknięty, ograniczony świat, który dawał jej poczucie złudnego szczęścia i bezpieczeństwa, musiała nauczyć się sobie radzić, a także zagłębić się w tajniki swojego talentu. 

Same talenty posiadane przez bohaterów to osobna kwestia. Moim zdaniem to ciekawy pomysł, zazwyczaj spotykam się z jakimiś nadprzyrodzonymi mocami, telepatią i innymi tego typu umiejętnościami, a tu autorka postawiła na nasze naturalne zmysły, jednak nieco je ulepszyła. Tak więc mamy tu do czynienia z Vidami, Audilami i Scirami - czyli osobami z doskonałym wzrokiem/słuchem/węchem. Te dary usprawniają życie w społeczeństwie i decydują o całej przyszłości, mam tu na myśli głównie wykonywany zawód. Każda osoba, która takowy dar posiada, znaczona jest specjalnym tatuażem pozwalającym rozpoznać, jaki zmysł jest u niej wyostrzony.

Wracając jednak do bohaterów, chciałabym dodać, że nie tylko główne postaci dają się lubić i nie irytują (mam tu na myśli Arię, wiemy dobrze jakie potrafią być nastolatki w powieściach). Świetnie wykreowani zostali bohaterowie drugoplanowi (uwielbiam Roara, który zawsze potrafił mnie rozśmieszyć). Cieszę się, że autorka ich nie pominęła, tylko sprawiła, że każdy z nich ma swoje oryginalne cechy dzięki którym mogę wyrobić sobie własne zdanie na ich temat i po zakończonej lekturze nie pomyślę sobie czegoś w stylu: "Aria i Perry są tacy i tacy, a reszta? Hmm... Nie wiem czym wyróżniały się pozostałe postacie."

W tej trylogii podoba mi się również to, że miłość nie wysuwa się na pierwszy plan. Owszem, jest jej dosyć sporo, ale nie tyle, abym mogła ją nazwać romansidłem. Mamy tu do czynienia nie tylko z miłością między dziewczyną a chłopakiem, ale także przyjaźnią, trudnymi relacjami z rodzicami i rodzeństwem. Uwielbiam też Talona, bratanka Perrego, który świetnie dogadywał się z wujkiem i mam nadzieję, że w kolejnej części autorka skupiła się na ich więzi. Ta seria pokazuje też, jak słaby jest człowiek w obliczu niszczycielskiej strony natury i że przyroda jest siłą, która może dać nam życie ale jednocześnie może brutalnie nam je odebrać. 

Seria Przez burze ognia to jedna z najlepszych dystopii jakie czytałam i już teraz wiem, że z pewnością do niej powrócę. Wprawdzie nie zapoznałam się jeszcze z Wielkim Błękitem, ale mam już teraz pewność, że na długo zagości ona w moim sercu i że z czystym sumieniem mogę ją polecić. Myślę, że druga część jest nieco lepsza od poprzedniej i jeśli w trzeciej będzie jeszcze lepiej, to już zacieram ręce z niecierpliwości. 

Przez burze ognia:
Przez burze ognia ׀ Przez bezmiar nocy ׀ Wielki Błękit

środa, 8 października 2014

Stieg Larsson - Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet

Autor: Stieg Larsson
Tytuł: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet
Seria: Millenium tom 1
Oryginalny tytuł: Man som hatar kvinnor
Wydawnictwo: Czarna Owca
Rok wydania: 2008
Liczba stron: 634


Kto nie zna Stiega Larssona? A przynajmniej kto o nim nie słyszał? Nie ma chyba takiej osoby, której nie obiło się o uszy nazwisko szwedzkiego pisarza, którego powieści do tej pory bardzo dobrze się sprzedają, mają rzesze wiernych czytelników, a nawet są ekranizowane. Ja również znam tego pisarza od kilku lat, choć może określenie "znam" jest przesadzone. Z różnych stron docierały do mnie pochlebne opinie na temat jego twórczości, a ja zabrałam się za jej lekturę dopiero teraz. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło i cieszę się, że nie przeczytałam jej wcześniej, gdyż uważam, że jest w niej klika dosyć brutalnych scen czy takich nienadających się dla młodego i wrażliwego czytelnika.

Bohaterem powieści jest czterdziestokilkuletni Mikael Blomkvist. Spotykamy go w momencie, w którym jego zawodowa przyszłość stoi pod dużym znakiem zapytania, bowiem w swej pracy dziennikarza posunął się ciut za daleko, czego wynikiem jest proces o zniesławienie wpływowego i niezmiernie bogatego szwedzkiego biznesmena. Nasz bohater wierzy, że prawda stoi po jego stronie, jednak wie, że nie wygra z całym sztabem prawników i przyjmuje karę pozbawienia wolności. Razem ze swoją przyjaciółką prowadzi gazetę Millenium, w której opublikował owe ewentualne oszczerstwa. Nie da się ukryć, że przyszłość magazynu jest niewesoła, a mściwy biznesmen będzie chciał się zemścić, dlatego najlepiej by było gdyby Blomkvist usunął się na jakiś czas.

Mikael właśnie w tym trudnym momencie otrzymuje nietypową propozycję od Henrika Vangera - szefa jednego z największych szwedzkich przedsiębiorstw. Mężczyzna prosi go o wyjaśnienie tajemnicy zniknięcia jego siostrzenicy Harriet przed niemal czterdziestu laty. W zamian oferuje niezłą zapłatę, nie tylko dobra materialne. Mikael przeprowadza się na niewielką wyspę, gdzie próbuje rozwiązać nietypową i wydającą się nie do rozwiązania zagadkę.

"Mikael widział, że każda rodzina ma swojego trupa w szafie, ale rodzina Vangerów miała całe cmentarzysko."

W powieści Larssona poznajemy również Lisbeth Salander - któż nie słyszał o tej niezwykłej dziewczynie? Dla większości ludzi wygląda jak straszydło - ma pełno tatuaży, kolczyków i niedziewczęcą fryzurę, a także nie jest do końca zdrowa na umyśle. W rzeczywistości prawda o jej stanie psychicznym jest całkiem inna - wprawdzie raczej unika kontaktów z ludźmi, jest wyalienowana, nie uśmiecha się i ogólnie jest aspołeczna, ale ma fotograficzną pamięć i drugiej takiej researcherki i hakerki nie ma w całej Szwecji. Gdy jej losy połączą się z losami Blomkvista, stworzą idealny duet i wtedy dopiero rozpocznie się cała zabawa.

"Salander miała wyobraźnię i dostarczała niekoniecznie tych najbardziej oczekiwanych danych. Nigdy nie zrozumiał, jak do nich docierała, i czasami jej umiejętności sprawiały wrażenie czystej magii."

Długo zabierałam się do pisania tej recenzji, bo trudno pisze mi się o książkach, które zrobiły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Trylogia Millenium stała się wręcz klasyką w kanonie współczesnych kryminałów, a to, co wiedziałam o tej historii przed jej przeczytaniem, tylko utwierdzało mnie w przekonaniu, że musi mi się spodobać. Tak też się stało. Uwielbiam odkrywanie tajemnic sprzed lat, mroczne historie rodzinne i niewielkie miejscowości, w których wszyscy się znają i gdzie każdy jest potencjalnym mordercą. To wszystko obecne jest w powieściach Lackberg i otrzymałam to również w pierwszej części trylogii Larssona.

W kryminałach tak to już bywa, że autorzy obierają sobie na cel jakiegoś bohatera, robią z niego podejrzanego, ale my, czytelnicy wiemy, że na pewno ta osoba nie będzie TYM ZŁYM. Wtedy staram się doszukać w każdym innym bohaterze ewentualnego motywu, dla którego miałby popełnić tę zbrodnię. Larsson jest jednak odstępstwem od tej reguły - nie podsuwa nam pod nos podejrzanych, ponieważ Blomkvist nie ufa nikomu i na nikogo nie rzuca podejrzeń. Nie wskazuje palcem nikogo i sami możemy starać się dojść do tego, kto za tym stoi. Każdy mógł okazać się osobą, która miała coś wspólnego ze zniknięciem Harriet, a może nawet jej morderstwem. Kolejną świetną rzeczą jest właśnie to, że nie wiemy, co stało się z dziewczyną - czy ktoś ją zamordował i wywiózł jej zwłoki, czy ukryła się gdzieś i uciekła, a może ktoś ją porwał i w ciągu tych czterdziestu lat zmarła.

"Ludzie zawsze mają swoje tajemnice. Chodzi tylko o to, żeby je odgadnąć."

Jestem zszokowana tym, jak powieść ta jest dopracowana w każdym szczególe. Jednocześnie jest to opisane ciekawie, a nie niczym w encyklopedii. Odnosi się wrażenie, że historia ta wydarzyła się naprawdę, jest tak wiarygodna, że dziwię się, jak autor mógł obmyślić tyle detali. Larsson miał pojęcie, o czym pisał - albo miał z tym do czynienia albo przeprowadził niczym Lisbeth skrupulatny research, mam na myśli m.in. zagadnienia związane z ekonomią. Być może niektórych skupianie się na szczegółach będzie drażnić, jest to bardzo subiektywne odczucie. Ja sama czegoś takiego nie lubię, więc jestem podwójnie zaskoczona, że tu mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie.

Akcja początkowo toczy się dosyć powoli, dopiero gdy Lisbeth wkracza do akcji, zaczynają się dziać niesamowite wydarzenia. To właśnie wtedy wpadłam po uszy w historię rodziny Vangerów i pół książki pochłonęłam w jeden dzień. Bohaterowie są dobrze skonstruowani, autor poświęcił im niemało uwagi; oczywiście skupił się głównie na Mikaelu i Lisbeth, ale ci mniej znaczący również mieli swoje pięć minut.

Mimo iż Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet bardzo mi się podobali, to powieść ta nie jest bez wad. Jest kilka drobnych rzeczy, do których chciałabym się przyczepić, ale nie zaburzyły mi one ogólnego wrażenia. Mianowicie wolałabym, żeby Mikael i Lisbeth zaczęli współpracować ze sobą nieco wcześniej, gdyż tak jak wspomniałam dopiero wtedy akcja rozkręciła się na maksa. Poza tym irytowały mnie spotkania Blomkvista z Cecelią - moim zdaniem powinien był zachować trzeźwy umysł i nie wchodzić w bliższe relacje z nikim, ponieważ równie dobrze Cecelia mogła mieć coś wspólnego ze zniknięciem Harriet, a on jak gdyby nigdy nic wyśpiewywał jej wszystko to, czego się dowiedział.

Powieść Stiega Larssona polecam wszystkim - nie tylko miłośnikom kryminałów, dla których jest to pozycja obowiązkowa. Jeśli lubicie tajemnice, historie rodzinne i problemy społeczne w książkach, to ta powinna przypaść Wam do gustu. Zakończenie jest moim zdaniem trochę zbyt bajkowe, tak bym to nazwała, ale koniec końców podobało mi się. Dodatkowym atutem jest tytuł - uwielbiam nie wiedzieć o co w nich chodzi i gdy w pewnym momencie wszystko staje się jasne. Jeśli poszukujecie mocnej i prawdziwej historii, bohaterów z krwi i kości i grubego czytadła - to Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet idealnie się do tego nadają. A potem można zagłębić się w kolejne, równie opasłe tomy.

Millenium:
Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet ׀ Dziewczyna, która igrała z ogniem ׀ Zamek z piasku, który runął



wtorek, 22 lipca 2014

Kathryn Stockett - Służące

Autor: Kathryn Stockett
Tytuł: Służące
Oryginalny tytuł: The Help
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 584
Rok wydania: 2010













Służące to w moim przypadku jedna z tych powieści, o których słyszałam, ale raczej nie mam zamiaru przeczytać. Dlaczego więc ją przeczytałam? Zachęciła mnie do niej Anita z Book Reviews, która nagrywa videorecenzje na Youtube. Genialnie zrecenzowała tę powieść na swoim kanale i po jej obejrzeniu stwierdziłam, że koniecznie muszę ją przeczytać, bo skoro tak bardzo spodobała się Anicie, to znaczy, że coś w niej jest. Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko - udało mi się ją wypożyczyć podczas wizyty w miejskiej bibliotece i zachwycić, jak wielu innych czytelników.

Powieść opowiada o trzech rewelacyjnych i niezwykle odważnych kobietach: Aibileen, Minny i Skeeter. To one, naprzemiennie, są jej narratorkami. Kobiety połączyła wspólna sprawa - chciały, by świat poznał prawdę, jak to jest być czarnoskórą służącą u białych państwa. Akcja powieści toczy się w latach sześćdziesiątych XX wieku, gdy w Stanach Zjednoczonych istniał widoczny podział na białych i kolorowych. Korzystali oni z osobnych toalet, wykonywali różne prace, a nawet nie mogli mieszkać w sąsiedztwie, nie mówiąc już o tworzeniu jakichkolwiek związków czy przyjaźni. W takich realiach żyją i pracują u zamożnych białych dwie czarnoskóre służące - Aibileen i Minny. Podczas lektury możemy dowiedzieć się, na czym konkretnie polegała ich praca, jak wyglądały ich stosunki z białymi czy z ich dziećmi, a także jak wyglądało ich życie po pracy, ile zarabiały i jakie miały problemy. Natomiast panienka Skeeter pochodzi z całkiem innego świata, jeśli mogę tak to nazwać. Przede wszystkim warto zacząć od tego, że jest biała, pochodzi z zamożnej rodziny i właśnie wróciła ze studiów do domu rodzinnego. Marzy by zostać pisarką lub dziennikarką, jednak będąc kobietą a nie mężczyzną, a na dodatek bez doświadczenia trudno jej rozpocząć karierę zawodową. Różni się ona od innych białych tym, że razi ją segregacja rasowa, nie rozumie dlaczego czarni są traktowani jak gorsi. Nasze trzy bohaterki zaprzyjaźniają się i postanawiają zrealizować wspólny projekt zachęcając do udziału w nim kilka innych służących. Razem z nimi napotykamy problemy, którym muszą podołać, przede wszystkim w próbach utrzymania całego przedsięwzięcia w tajemnicy.

"Chcę krzyczeć, tak głośno, coby usłyszała mnie Malutka, że brudny nie znaczy kolorowy, a choroba to nie murzyńska dzielnica. Chcę powstrzymać tą chwilę, co przychodzi w życiu każdego jednego białego dziecka, jak zaczyna myśleć, że kolorowy nie jest taki dobry jak biały."

Służące to absolutnie genialna powieść, którą koniecznie musicie przeczytać! Choć skończyłam ją już kilka dni temu, to wciąż jestem pod jej dużym wrażeniem. Nie mogłam się oderwać od lektury, a gdy już musiałam to zrobić, to ta historia wciąż siedziała mi w głowie i wykonując inne czynności przyłapywałam się na tym, że myślę o niej, co bardzo rzadko mi się zdarza. Mimo iż jest tu poruszany trudny temat segregacji rasowej i możemy "z pierwszej ręki" dowiedzieć się, na czym polegała, to powieść wcale nie jest melancholijna czy nudna! Wręcz przeciwnie, to ciepła, miejscami zabawna historia, której największą zaletą są rewelacyjnie wykreowani bohaterowie, nie tylko główni, ale także ci drugoplanowi jak na przykład Holly, pani Leefolt, rodzice Skeeter czy panienka Celia. To naprawdę ogromny plus, ponieważ często się zdarza, że autorzy większą uwagę poświęcają kreacji charakterów głównych bohaterów, a tu jest całkiem odwrotnie (naprawdę wszystko się we mnie gotowało, gdy czytałam o działaniach Holly). Poza tym autorka świetnie rozgraniczyła narrację głównych bohaterek - Aibileen i Minny wypowiadają się prostym językiem, z typowymi błędami (jak np. lubieć czy tera), a Skeeter, jak na osobę po studiach przystało ma bogatsze słownictwo.

"Czy nie taki był sens książki? Czy nie chodziło o to, żeby kobiety zrozumiały: "Jesteśmy tylko dwiema istotami ludzkimi, nie tak znowu wiele nas dzieli. Znacznie mniej, niż sądziłam."

Mogę z czystym sumieniem stwierdzić, że rozkoszowałam się każdą stroną lektury. Byłam przeszczęśliwa, że książka ma niemal 600 stron i dosyć małą czcionkę, bo dzięki temu mogłam ją czytać i czytać... Jest w niej bardzo dużo wątków, a co interesujące, byłam ciekawa nie tylko tego, czy wspólny projekt panienki Skeeter i służących zakończy się sukcesem, ale również tego, jak potoczą się losy rodzin, u których pracują. Warty uwagi jest również fakt, że wątki te tworzą wspólną i poukładaną całość.

Czy mogę dodać coś jeszcze, aby przekonać Was do lektury tej powieści? Mam nadzieję, że nie, że jesteście już wystarczająco zachęceni do lektury. A mnie pozostaje teraz tylko zaopatrzenie się we własny egzemplarz...

poniedziałek, 23 czerwca 2014

Jay Asher - Trzynaście powodów

Autor: Jay Asher
Tytuł: Trzynaście powodów
Oryginalny tytuł: Thirteen Reasons Why
Wydawnictwo: Rebis
Rok wydania: 2009
Liczba stron: 272













Dziś opowiem co nieco o bardzo wyjątkowej książce. O jednej z najlepszych jakie czytałam w całym moim życiu. Wielokrotnie o niej wspominałam, ale pierwszy raz czytałam ją cztery lata temu i nie chciałam pisać jej recenzji. Kilka dni temu przeczytałam ją ponownie i jestem pewna, że za jakiś czas znów do niej powrócę. Jej autorem jest Jay Asher, to jego debiut literacki, choć moim skromnym zdaniem czyta się ją, jakby to była już któraś książka w dorobku autora i jakby był już w pełni ukształtowanym pisarzem. Niestety niewiele mówi się o tej książce w Internetach, może dlatego, że od jej premiery minęło już 5 lat. Być może niektórym z Was Jay Asher bardziej znany jest z Ty, ja i fejs, na której temat nie będę się wypowiadać, ponieważ jej nie czytałam.

Bohaterem Trzynastu powodów jest Clay Jensen, który pewnego dnia odnajduje w swym domu tajemniczą przesyłkę, bez nadawcy, bez jakichkolwiek wyjaśnień. W środku znajduje się siedem kaset, na których nagrała się Hannah, dziewczyna, która przed dwoma tygodniami popełniła samobójstwo. Wyjawia nazwiska trzynastu osób, które przyczyniły się do jej osobistej tragedii, do depresji i braku zrozumienia wśród rówieśników, a w efekcie do chęci odejścia z tego świata. Clay jest jedną z osób wymienionych na taśmach. Chłopak przez kilka godzin słucha nagrań chodząc po mieście, odwiedzając miejsca, w których Hannah często przebywała i zdaje sobie sprawę, jak okrutni i egoistyczni potrafią być inni ludzie.

"Mam nadzieję, że jesteście gotowi, ponieważ zamierzam wam opowiedzieć o swoim życiu. A konkretniej, dlaczego moje życie się skończyło. Bo skoro słuchacie tych taśm, jesteście jednym z tych powodów."

Trzynaście powodów to niezwykle pouczająca powieść. Skłania do refleksji i uświadamia, że nasze słowa czy działania wpływają nie tylko na nas samych, ale często także na tych, którzy nas otaczają. Tak naprawdę nie wiemy zbyt wiele o Clay'u, jego życiu, zainteresowaniach czy rodzinie. Książka ta to tylko 24 godziny z życia chłopaka, niby niewiele, ale w tym czasie zmienia się ono na zawsze. To on jest narratorem, więc zdradza nam na swój temat jedynie to, co chce. Autor nie skupia się tu na głównym bohaterze, a na historii, której wysłuchuje. Mimo, iż nie ma tu porywającej akcji, bo Clay przez cały czas tylko słucha kaset odwiedzając miejsca, w których bywała Hannah, to od lektury nie da się oderwać w takim samym stopniu jak od książek pełnych zaskakujących zwrotów akcji. Ważne jest również to, że razem z Clay'em słuchamy tych kaset; to, co mówi Hannah napisane jest słowo w słowo, nie ma tu żadnych domysłów.

Najgorsza jest świadomość, że Hannah już nie żyje, znamy bowiem zakończenie historii już od pierwszych stron lektury. Dzięki temu możemy pomyśleć, zagłębić się w szczegóły fabuły, nie czytamy tej książki po to, by poznać zakończenie, jak to często się zdarza, przynajmniej mnie, a po to, by po prostu poznać historię Hannah.

"Gdy wybierzesz kogoś na obiekt żartów, ponosisz odpowiedzialność, kiedy ma to wpływ na zachowanie innych ludzi."

Powieść ta napisana jest bardzo przystępnym językiem, ponieważ adresowana jest do młodzieży. Moim zdaniem nadaje się ona dla osób w każdym wieku; dorosłym, czy to rodzicom czy pedagogom pokaże, że warto jest rozmawiać o problemie samobójstw z dziećmi i młodzieżą, a przede wszystkim starać się ich wysłuchać i zrozumieć. Po raz pierwszy czytałam ją cztery lata temu, jak już wspominałam i tak samo podobała mi się wtedy jak i teraz Kiedy sięgałam po nią drugi raz, byłam równie podekscytowana jak Clay sięgający po pierwszą kasetę.


"Każda strona tych kaset wywraca do góry nogami kolejne moje wspomnienie. Ludzie, których znam, okazują się zupełnie inni, niż myślałem."

Wydawać by się mogło, że książka jest przewidywalna, ale takie myślenie jest błędne. Co prawda wiemy, jak zakończyła się historia Hannah, ale tego, co skłoniło ją do podjęcia tego kroku nie da się domyślić. Historia ta chwyta za serce, może nie wywołuje łez, a jedynie smutek, a nawet żal, ale przez długi czas nie chciała opuścić moich myśli. A czy Wy bylibyście na tyle odważni, by wysłuchać taśm, gdyby zawitały w Waszych domach?

Ocena: 10/10


sobota, 8 lutego 2014

Cassandra Clare - Miasto szkła

Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Miasto szkła
Seria: Dary Anioła tom 3
Oryginalny tytuł: City of Glass. The Mortal Instruments - Book Three
Wydawnictwo: MAG
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 526











Uwielbiam serię Dary Anioła o czym wspominałam już wiele razy. Upłynął około rok od lektury Miasta popiołów, ale bardzo się cieszę, że udało mi się w końcu sięgnąć po kolejną część. Czytanie tej serii wymaga ode mnie sporej ilości wolnego czasu, ponieważ niesamowicie wciąga, a wydarzenia, które dzieją się w powieści uparcie nie chcą wyjść z umysłu nawet po skończeniu lektury. Tak było w przypadku poprzednich dwóch części. Czy trzecia część dorównała poziomem poprzedniczkom? Zdecydowanie tak!

Spotykamy Clary, Jace'a, Simona i pozostałych bohaterów chwilę przed podróżą do Idrisu - ojczyzny Nocnych Łowców. Jedni wybierają się tam z własnej woli, inni trafiają tam przypadkiem w wyniku zamieszania, ale w końcu zjawiają się tam wszyscy. Clary chce spotkać się z potężnym czarownikiem, który może wybudzić jej matkę ze śpiączki, natomiast pozostali pojawiają się tam, aby w końcu rozprawić się z Valentinem. Niestety szybko okazuje się, że Idris jest w niebezpieczeństwie - Valentine poszukuje trzeciego Daru Anioła i zamierza siłą zmusić Nocnych Łowców do współpracy. Do "twierdzy nie do zdobycia" - Alicante, stolicy Idrisu, wdzierają się demony. Czy Nefilim odważą się na porozumienie z Podziemnymi, aby ratować swoje życie?

"A ty naprawdę myślisz, że świat ludzi chciałby mieć cokolwiek z nami wspólnego? Jesteśmy wszyscy żywym przypomnieniem tego, że sami się okłamują, wmawiając sobie, że tak naprawdę nie ma wampirów, demonów ani potworów pod łóżkiem."

W Mieście szkła następuje kontynuacja wątków z poprzednich części, choć na nudę nie można narzekać, bo pojawia się też kilkoro nowych bohaterów i nowe problemy, szczególnie jeden z nich mocno namiesza w życiu Clary i Jace'a. Z tego co mi się wydaje, pierwotnie to miała być ostatnia część serii, dlatego większość wątków zostaje zakończona. Czy koniec podobał mi się? Hmm, nie chcę niczego zdradzać, więc powiem tylko, ze zakończenie było bardzo przyjemne :)

Tak jak podczas lektury poprzednich części, tak i tu zachwycałam się stylem autorki. Jest on tak lekki, tak pomysłowy, że książkę czytało mi się bardzo szybko, wręcz nie mogłam się od niej oderwać. Bardzo podobało mi się to, że pani Clare zwraca uwagę na detale, opisała Idris tak szczegółowo, że bez trudu mogłam go sobie wyobrazić. Opisy te nie były w żadnym wypadku nużące czy rozwlekłe, niesamowicie pobudzały wyobraźnię do działania.

"Nie wiesz, co się dzieje z tobą złego, ale w środku powoli wykrwawiasz się na śmierć. Właśnie tak to jest być twoim bratem."

Zawsze mam problem w pisaniu o książkach, które wywarły na mnie ogromne wrażenie. Nigdy nie mogę zabrać myśli, bo cały czas wspominam, jak świetnie mi się je czytało. Seria Dary Anioła zdecydowanie należy do grona najlepszych książek jakie czytałam w całym moim życiu. Nie można się od nich oderwać, akcja co chwilę przyspiesza. Poza tym świetny styl autorki i rewelacyjni, wyraziści bohaterowie, którzy posiadają cechy charakterystyczne tylko dla nich sprawiają, że warto zapoznać się z tą serią.

Ocena: 10/10


Dary Anioła:
Miasto kości  ׀ Miasto popiołów  ׀ Miasto szkła  ׀ Miasto upadłych aniołów  ׀ Miasto zagubionych dusz  ׀ Miasto niebiańskiego ognia  

czwartek, 19 grudnia 2013

Suzanne Collins - W pierścieniu ognia

Autor: Suzanne Collins
Tytuł: W pierścieniu ognia
Seria: Igrzyska śmierci tom 2
Oryginalny tytuł: Catching Fire
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 359
Rok wydania: 2009












Ani autorki ani tej serii nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Znajduje się wśród najpopularniejszych i najbardziej poczytnych współczesnych książek razem z Harrym Potterem czy Zmierzchem. Pierwszą część czytałam prawie rok temu i tak naprawdę to film zobligował mnie do lektury tego tomu, ponieważ bardzo bardzo chciałam obejrzeć go w kinie, a u mnie istnieje zasada: najpierw film potem książka.

Pół roku po okrutnych Głodowych Igrzyskach Katniss i Peeta szykują się do Tournee Zwycięzców, podczas których zwiedzą każdy dystrykt. W ciągu kilkutygodniowej podróży zdają sobie sprawę, że w całym państwie panują powstańcze nastroje, a ludzie szykują się do rebelii. Zachowanie Katniss podczas igrzysk sprawiło, że zrozumieli iż Kapitol nie jest tak nieustraszony jak im się wydawało i że mają szansę wygrać walkę o lepszy byt.

Poza tym Katniss jest szantażowana przez prezydenta Snowa. Mężczyzna zastrasza ją, manipuluje i zniewala w sensie psychicznym. Wielkimi krokami zbliżają się także kolejne, tym razem jubileuszowe Głodowe Igrzyska. To już siedemdziesiąty piąty raz, gdy młodzi ludzie będą walczyć na śmierć i życie, by ludzie pamiętali, że władzy nie wolno się sprzeciwiać. Co ćwierćwiecze wymyślane są nietypowe zasady, by świętować Ćwierćwiecze Poskromienia. W pięćdziesiątą rocznicę była to podwojona liczba trybutów. Co wydarzy się tym razem?

"Nic dziwnego, że zwyciężyłam w igrzyskach. Przyzwoici ludzie nigdy ich nie wygrywają."

Ta recenzja jest krótka, bo tak naprawdę w głowie mam teraz tylko jedno słowo, które opisuje każdy aspekt tej powieści: GENIALNA! Bohaterowie, fabuła, Katniss, emocje, akcja, ukazanie nastrojów w dystryktach, relacji Katniss - Peeta, Katniss - Gale i wielu innych... Wszystko jest rewelacyjne! Rzadko to się zdarza, ale w przypadku tej trylogii nie mam swojego męskiego faworyta, tak samo uwielbiam Peetę i Gale'a ♥ Chętnie przygarnę tego, którego Katniss odrzuci, więc jak coś to dajcie mu namiar do mnie :)

Moje wrażenia spotęgował film, który oglądałam z zapartym tchem. Finnick jest boski! Zarówno w książce jak i w filmie rewelacyjny! Nie chcę tu recenzować filmu, ale uważam, że szczegóły i fabuła była oddana praktycznie w 100%, co rzadko się zdarza, cały ten świat był świetnie przedstawiony.

Nie będę już przedłużać, bo tylko Was zanudzę moimi zachwytami. Gorąco polecam Wam całą serię i filmy. Pokazuje pozornie niemożliwą do wygrania walkę z chorym systemem zniewalającym ludzi i nie pozwalającym im godnie żyć. Tematyka jest poważna, ale cała historia jest przedstawiona w tak ciekawy sposób, że nie da się od niej oderwać.
R E W E L A C J A !!!

Ocena: 10/10


Igrzyska śmierci: 
Igrzyska śmierci  ׀  W pierścieniu ognia  ׀  Kosogłos 

niedziela, 17 listopada 2013

Cassandra Clare - Miasto popiołów

Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Miasto popiołów
Seria: Dary Anioła tom 2
Oryginalny tytuł: City of Ashes. The Mortal Instruments - Book Two
Wydawnictwo: MAG
Liczba stron: 442
Rok wydania: 2009











Po ogromnych emocjach towarzyszących lekturze Miasta kości niezwłocznie sięgnęłam po jej kontynuację. Mija tydzień od potyczki z Valentinem, który wraz z Kielichem Anioła uciekł do Idrisu, rodzinnego państwa Nocnych Łowców. Nasi bohaterowie: Clary, Jace, Isabelle, Alec, Luke, Magnus Bane i Simon nadal próbują go odzyskać i rozprawić się z ich największym wrogiem.

Valentine nie próżnuje i krok po kroku realizuje swój plan. Zdobywa kolejny Dar Anioła - Miecz, dzięki któremu będzie mógł przywołać wszystkie istniejące demony i je sobie podporządkować oraz wykorzystać do dalszych niecnych planów.

Po tym jak Jace i Clary dowiedzieli się prawdy o sobie, trudno jest im przebywać w jednym miejscu. Niewypowiedziane słowa wiszą w powietrzu, a nieraz wymykają się z ust. Dodatkowo odkrywają w sobie nowe umiejętności i zdają sobie sprawę, że nie są zwykłymi Nocnymi Łowcami. Talenty wyróżniają ich na tle Nefilimów. Jocelyn, matka Clary nadal jest w śpiączce, w powieści pojawia się rzadko, ma mniejsze znaczenie, niż w części pierwszej. Choć sądząc po zakończeniu Miasta popiołów, w kolejnym tomie spodziewam się odwrotnego zabiegu.

Poza tym u bohaterów niewiele się zmienia, w końcu, jak już wspomniałam, spotykamy ich zaledwie tydzień później, więc nadal są waleczni, odważni i gotowi poświęcić życie za siebie. Wciąż uwielbiam Jace'a za jego czarny humor, sposób bycia i arogancję, która idealnie do niego pasuje. Częściej możemy poznać go w chwilach słabości, częściej też wchodzimy do jego głowy. Pewne zmiany zachodzą za to w życiu Simona, nie będę ujawniać pikantnych szczegółów, ale autorka bardzo mnie zaskoczyła. Sądzę, że nie było to w ogóle potrzebne, ale być może w kolejnych częściach "nowy" Simon ujawni swe oblicze. Nie znaczy to jednak, że zmienił się "wewnątrz". Na szczęście nie. Bardzo go cenię, ponieważ jest świetnym i oddanym przyjacielem, dlatego cieszę się, że wraz z tą zmianą, nie stał się kimś innym.

" [Jace]:  Nic mi nie jest.
   [Alec]:  Trudno mi to nazwać staniem, skoro potrzebna ci ściana, żeby utrzymać się na nogach.
   [J]:  To "opieranie się". Pierwszy etap stania."

W powieści pojawiają się również nowi bohaterowie, zaciekawiła mnie, i dlatego na niej się teraz skupię, Inkwizytorka, która przybywa do Instytutu. Surowa, tajemnicza, perfekcjonistka - te trzy słowa idealnie do niej pasują. Bardzo dobra w swojej pracy, jednak gubią ją jej osobiste krzywdy zaznane w przeszłości.

Miasto popiołów czytało mi się identycznie jak poprzedni tom. Z wypiekami na twarzy, szybciutko czytałam, aby dowiedzieć się, co będzie za chwilę. Nie mogłam się od niej oderwać. Moim zdaniem, niczym nie odbiega od poprzedniczki. Z czystym sercem mogę ją zaliczyć do grona najlepszych książek, jakie czytałam w całym moim życiu. Poszukuję teraz kolejnych części, bo nie mogę się już doczekać kolejnego spotkania z bohaterami. Och, jak chciałabym znowu o nich poczytać!

"Jeśli naprawdę coś kochasz, nie starasz się zatrzymać tego na zawsze. musisz temu czemuś pozwolić się zmieniać."

Dobrze, koniec już moich zachwytów, bo zaraz mi się jeszcze tu rozpłyniecie od moich słodkich słów:) Na koniec jeszcze raz gorąco chciałabym polecić Wam serię Dary Anioła, ponieważ dzięki niej otrzymacie ogromną porcję rozrywki i zabawy, a Wasze tętno znacznie przyspieszy.

Ocena: 10/10


Seria Dary Anioła:

Miasto kości ׀ Miasto popiołów ׀ Miasto szkła ׀ Miasto upadłych aniołów ׀ Miasto zagubionych dusz

sobota, 19 października 2013

Mats Strandberg, Sara B. Elfgren - Ogień

Autor: Mats Strandberg, Sara B. Elfgren
Tytuł: Ogień
Seria: Engelsfors tom 2
Oryginalny tytuł: ELD
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 696
Rok wydania: 2013












W Engelsfors zło nie śpi. Grupa dziewcząt, która dowiedziała się, że są Wybrańcami i muszą zapobiec apokalipsie spotyka kolejne problemy na swej drodze. Kłopoty, o których wiedzą tylko one same oraz te bardziej przyziemne.

Minoo, Vanessa, Linnea, Ida i Anna-Karin rozpoczęły drugi rok nauki w liceum. O śmierci ich przyjaciół wszyscy już zapomnieli i każdy żyje swoim życiem. Engelsfors to małe miasteczko, w którym nic się nie dzieje, dlatego nowo powstała organizacja Pozytywne Engelsfors przyciąga większość mieszkańców. Tym bardziej, że jej założycielką jest sama pani pastor. Wydawać by się mogło, iż to lek na całe zło - na nudę, szarość życia, problemy, jakie każdy posiada. Jej motto brzmi mniej więcej tak: "Źródłem twoich problemów jest negatywne myślenie i podejście do świata. Myśl pozytywnie, to wszystkie twoje problemy się rozwiążą". Kto z nas nie chciałby czegoś takiego usłyszeć? Bohaterki od samego początku podchodzą do całej tej sprawy sceptycznie, a ja przez cały czas zastanawiałam się, jaką rolę Pozytywne Engelsfors odegra w powieści.

Poza tym dziewczyny poznają kolejne fakty na temat swoich mocy i przeznaczenia. To, że rozprawiły się z demonami nie znaczy, że zapobiegły apokalipsie. Kolejna osoba została pobłogosławiona przez te złe istoty, ponownie nie wiadomo kto. A księga, która do tej pory udzielała wskazówek milczy. W życiu osobistym dziewcząt także dochodzi do wielu zmian: Minoo bardzo przeżywa kłótnie rodziców i boi się, że się rozwiodą; Vanessa stara się przekonać mamę, że ojczym to zły człowiek niewarty zaufania, Linnea zmaga się z ojcem alkoholikiem i bólem w sercu, który wciąż tam jest, mimo, że Elias zmarł rok temu; Ida zaczyna dostrzegać, że jej "przyjaciele", mobbujący słabszych nie są tacy, jak jej się wydawało, a Anna-Karin pragnie, by jej dziadek wyzdrowiał a matka zaczęła leczyć depresję.

Z niecierpliwością oczekiwałam na chwilę, w której wezmę książkę do ręki i zacznę ją czytać. Pierwsza część bardzo mi się podobała, dlatego z ogromną radością i ekscytacją sięgnęłam po Ogień. Na początku przerażała mnie jej objętość - niemal 700 stron, ale z każdym rozdziałem żałowałam, że już mniej kartek dzieli mnie od końca. Przyznaję, rzadko coś takiego mi się zdarza, bo jeśli czytam już tak grubą powieść to wydaje mi się, że będę to robić przez wieki. Pochłonęłam ją w krótkim czasie, bo całkowicie mną zawładnęła i w każdej chwili, w której nie mogłam jej czytać, gdzieś z tyłu głowy miałam myśl, że ja chcę wiedzieć, co będzie dalej!

Zawsze trudno mi się pisze o książkach, które wywarły na mnie ogromne wrażenie. Mam odczucie, że te recenzje są troszkę chaotyczne. Przyczepić się mogę tylko drobnostek: zauważyłam kilka literówek i nieraz irytowało mnie zbyt częste powtarzanie imion: czasem w trzech zdaniach jedno było powtórzone trzy razy.

Gorąco polecam tę serię wszystkim miłośnikom powieści fantasy, sensacji, thrilleru i obyczajówek. Łączy ona elementy wszystkich tych gatunków. Na koniec nie mogę nie wspomnieć o tym, że została przepięknie wydana: zakochałam się w okładce, czcionce i oprawie graficznej. Teraz pozostaje mi tylko czekać na trzecią część i mieć nadzieję, że wszystko dobrze się potoczy, choć zakończenie mocno mnie zaszokowało i nie wiem czego mogę się spodziewać.

Ocena: 10+/10


Trylogia Engelsfors:
Krąg  ׀ Ogień ׀  Klucz

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Czarna Owca.


wtorek, 20 sierpnia 2013

Cassandra Clare - Miasto kości

Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Miasto kości
Seria: Dary Anioła tom 1
Oryginalny tytuł: City of Bones. The Mortal Instruments - Book One
Wydawnictwo: MAG
Ilość stron: 507
Rok wydania: 2009











Cassandra Clare, a właściwie Judith A. Rumelt urodziła się w amerykańskiej rodzinie w Teheranie. Zanim skończyła 10 lat mieszkała we Francji, Anglii i Szwajcarii. Od szkoły średniej mieszkała w Los Angeles i Nowym Jorku. W 2004 roku rozpoczęła pracę nad Miastem kości. Jej inspiracją był krajobraz Manhattanu, który niejednokrotnie możemy podziwiać w powieści.

Clary Fray to zwykła nastolatka, spędzająca wolny czas z Simonem, najlepszym przyjacielem, z którym zna się od najmłodszych lat. Czują się świetnie w swoim towarzystwie. Pewnego wieczoru wybierają się na imprezę, gdzie Simon jak zwykle okropnie tańczy. Clary zauważa dziwnego chłopaka z niebieskimi włosami, który podąża za przepiękną dziewczyną w bieli, jak pies za kością. Para nie zauważa dwóch śledzących mężczyzn z nożami. Nasza bohaterka przerażona idzie za nimi, ma zamiar zadzwonić na policję, gdyż przeczuwa, że za chwilę stanie się coś strasznego.

I rzeczywiście ma miejsce coś niewyobrażalnego. Okazuje się, że Clary obdarzona jest Wzrokiem - ma zdolność widzenia istot, które nie do końca należą do naszego świata. Tak rozpoczyna się poszukiwanie odpowiedzi na wiele pytań - dziewczyna przez całe życie była oszukiwana. Dowiaduje się, że istnieją Nocni Łowcy, Nefilimi, potomkowie aniołów, którzy polują na dokuczające demony. Dwaj mężczyźni, a właściwie jeszcze chłopcy oraz dziewczyna w bieli są właśnie Nocnymi Łowcami. Niedługo po tym wydarzeniu Clary spotyka Jace'a - pogromcę demonów i trafia do Instytutu, nowojorskiego centrum dowodzenia i miejsca zamieszkania niektórych łowców. Poznaje pozostałą dwójkę, Isabelle i Aleca, zgodne rodzeństwo, którzy wspólnie z przybranym bratem Jace'em walczą ze złem.

Ludzi nazywają Przyziemnymi, nie mają do nich szacunku, wręcz traktują ich z pogardą i obrzydzeniem. Uważają, że rasa ludzka to coś gorszego od nich samych. Nie wspomniałam o jeszcze jednej grupie "tworów", ale już to zmieniam. Wampiry, wilkołaki, skrzaty i inne bajkowe istoty ogólnie nazywane są Podziemnymi. Przez Nocnych Łowców również nie są zbyt dobrze traktowani, zresztą z wzajemnością, gdyż trwa między nimi Porozumienie, ugoda zawarta przed laty, która powoli traci na wartości.

W tym czasie, gdy Clary przebywa poza domem, jej matka, Jocelyn, zostaje zaatakowana przez Pożeracza, obrzydliwego demona; i porwana. Nastolatka zdaje sobie sprawę, że nic nie jest takie jakby się mogło wydawać. Wspólnie z nowymi przyjaciółmi i Simonem próbuje ją odnaleźć i uratować.

Międzyczasie poznajemy problem, który dotyczy Nocnych Łowców. Mówi się, że ich wróg numer jeden, Valentine, o którym wiadomo, że przed kilkunastu laty zginął w Powstaniu, jednak żyje, a nawet ma się dobrze. Próbuje odnaleźć zaginiony Kielich Anioła, jeden z Darów, jakie Nocni Łowcy otrzymali u zarania dziejów, służący do tworzenia nowych Łowców.

Jak potoczą się losy Clary? Czy odkryje prawdę o sobie? Kim okaże się Valentine? Odpowiedzi na te pytania, a także inne pyszności poznacie w Mieście kości.


" [J]: Trzymaj się z daleko od mojej broni. Nie dotykaj żadnej bez mojego pozwolenia.
   [C]: Cóż, właśnie pokrzyżowałeś moje plany sprzedania jej na eBayu."
   [J}: Sprzedania na czym?
   [C]: Mitycznym miejscu o wielkiej magicznej mocy."

Trudno ubrać w słowa moje uczucia towarzyszące tej powieści. Postaram się zrobić to jak najlepiej, choć zapaleni fani tej serii powinni zrozumieć mnie bez całej dalszej paplaniny.
Zacznę może od Clary, gdyż to ona jest główną bohaterką. Prawie szesnastolatka, wychowywana bez ojca, ale za to przez wspaniałą, może trochę nietypową matkę. Do chwili, w której porwano jej rodzicielkę żyła w błogiej nieświadomości o istnieniu innego świata. Gdy zapoznała się z całą hierarchią tego "innego czegoś", co ma miejsce tuż przed nosem, ujawniły się w niej wszystkie najlepsze cechy: waleczność, niestrudzenie, poświęcenie dla przyjaciół, ogromna odwaga, a także upartość. Bardzo ją polubiłam i myślę, że fajnie by było mieć w swoim otoczeniu kogoś takiego jak ona.

Nie mogę również zapomnieć o Jace'ie, w którym totalnie się zakochałam! Przepiękny, zabawny, ale z takim ironicznym poczuciem humoru, pełen sarkazmu, powodujący u mnie napady śmiechu. Chciałabym go poznać w prawdziwym świecie! Żaden demon, żadna inna istota mu niestraszna, zna się doskonale na swoim fachu. Przy tym przyjaciel od serca. Czego więcej chcieć? Nie jest bez wad, ale te wady właśnie są urzekające, sprawiają, że jeszcze bardziej go polubiłam. Przede wszystkim doskonale ukrywa swoje uczucia pod pozą "mam wszystko gdzieś" lub "urzekła mnie twoja historia". Dołączam do liczącego tysiące, a może nawet miliony fanek fanclubu Jace'a!

" [Czarownica]: Czytałam w twoich fusach od herbaty, pamiętasz, Nocny Łowco? Nie zakochałeś się jeszcze w niewłaściwej osobie?
   [J}: Niestety, Damo Nieba, moją jedyną prawdziwą miłością pozostaję ja sam.
   [Cz]: Przynajmniej nie martwisz się odrzuceniem, chłopcze.
   [J]: Niekoniecznie. Od czasu do czasu sam się odtrącam, żeby było ciekawiej."

Pozostałe postacie są również bardzo charakterystyczne, zawsze zwracam na to uwagę, ponieważ nie mogę znieść mdłych, monotematycznych bohaterów. Magnus Bane to czarownik, z jakim nie mieliście do tej pory do czynienia! Chyba zajrzę kiedyś do jego domu:) Nieco mniej polubiłam Aleca, który wydawał mi się trochę nudny, ale wybaczam mu to, bo ta cecha jest właśnie charakterystyczna tylko dla niego.

Co jeszcze mogę dodać? Miasto kości to jedna z najlepszych książek, jakie miałam okazję przeczytać w całym moim życiu, a uwierzcie, trochę tego jest. Żałuję tylko, że odkryłam ją dopiero teraz, ale lepiej późno niż wcale. To niesamowita, rewelacyjna, genialna i "inne-pozytywne-epitety" powieść, którą polecam wszystkim, bez wyjątku. Jestem pewna, że kiedyś do niej powrócę, teraz jednak mam w planach kolejne części. Stańcie u bram Miasta kości i zatraćcie się w nim tak, jak ja.

Ocena: 10+/10


Seria Dary Anioła:
Miasto kości ׀ Miasto popiołów ׀ Miasto szkła ׀ Miasto upadłych aniołów ׀ Miasto zagubionych dusz

niedziela, 11 sierpnia 2013

John Green - Gwiazd naszych wina

Autor: John Green
Tytuł: Gwiazd naszych wina
Oryginalny tytuł: The Fault In Our Stars
Wydawnictwo: Bukowy Las
Liczba stron: 312
Rok wydania: 2013













John Green debiutował powieścią Szukając Alaski, ale to Gwiazd naszych wina przyniosła mu ogromną popularność i nagrody. Mieszka wraz z żoną i synem w Indianapolis. Wraz z bratem Hankiem prowadzi Vlogbrothers, jeden z najpopularniejszych projektów wideo w Sieci.

Gwiazd naszych wina to jedna z najsłynniejszych powieści w Blogosferze w ostatnich miesiącach. Jej bohaterką jest Hazel, szesnastolatka chora na raka tarczycy. Chore są też jej płuca, które nie potrafią samodzielnie pracować, dlatego dziewczyna musi funkcjonować z aparatem tlenowym, którego pieszczotliwie nazywa Philipem. Nie chodzi do liceum, ponieważ zdała już maturę zaocznie i uczy się w collegu. Mieszka z rodzicami, a jej matka poświęciła swoją karierę zawodową dla niej całkowicie poświęcając się córce, przez co jest "trochę" nadopiekuńcza. Hazel stara się żyć normalnie, ma przyjaciółkę, ogląda telewizję i stara się nie myśleć o tym, że w każdej chwili może się jej coś stać.

Za namową matki zaczęła chodzić na zajęcia grupy wsparcia. Na jednych z nich spotyka Augustusa - przystojnego chłopaka, z którym rozumie się bez słów. Z tygodnia na tydzień zaczyna ich łączyć coś więcej, głównie za sprawą książki bez zakończenia, którą Hazel czytała wiele razy. Wspólnie wyjeżdżają do Amsterdamu w podróż życia, by spotkać się z autorem powieści i poznać odpowiedzi na nurtujące ich pytania dotyczące książki oraz ich samych.

Gwiazd naszych wina wydaje się być zwykłą powieścią, jakich wiele mamy już na rynku, gdyż opowiada o miłości dziewczyny, której dni są policzone. Kiedy zaczęłam ją czytać miałam takie odczucia, jednak z każdym rozdziałem zaczęłam zauważać jej niezwykłość. Nie da się tego po prostu opisać, ale naprawdę jest ona oryginalna i wciągająca.

Hazel to dziewczyna, która nie siedzi zamknięta w czterech ścianach, czekając na swój koniec i użalając się nad swym marnym życiem. Na szczęście jest na tyle zdrowa, że może swobodnie kontaktować się ze światem w sposób czynny. Podoba mi się w niej również to, że ma dystans do siebie. Wiadomo, czasem nachodzą ją trudne chwile, pełne różnorodnych refleksji, ale takowe posiadają chyba wszyscy ludzie. Niestety po tym, jak przestała chodzić do szkoły, między nią a jej rówieśnikami wytworzyła się przepaść i nawet najlepsza przyjaciółka nie do końca wie, jak się zachować, patrzy na Hazel ze skrępowaniem.

Augstus to kolejna rewelacyjnie wykreowana postać. Również ma dystans do siebie, jest ironiczny, ma lekki stosunek do świata, choć często ukrywa swoje prawdziwe emocje pod maską pewności siebie. Uwielbia filozofować, czyli prowadzić rozległe monologi na różne tematy, ale nie są one bynajmniej nudne. Myślę, że każda dziewczyna chciałaby spotkać takiego chłopaka na swojej drodze, czy to jako miłość czy przyjaciela, ja na pewno tak.

Nie mogę nie wspomnieć o rodzicach Hazel, którzy trzymali ją pod kloszem, nieustannie martwili się o nią. Nie potępiam ich za to, bo przecież kto z nas by tak nie postępował mając chore dziecko? Bardzo podobała mi się ich relacja z córką oraz z Augustusem, była żywa, pełna ciepła i taka serdeczna, życzliwa.

"Na tym świecie jest tylko jedna rzecz okropniejsza niż umieranie na raka w wieku szesnastu lat, a jest nią posiadanie dziecka, które na tego raka umiera."

Zabawną rzeczą są Bonusy Rakowe czyli drobne przyjemności spotykające chorych na raka tylko ze względu na to, że noszą w swoim ciele nowotwór. Hazel i Augustus podchodzą do nich trochę z rezerwą, a trochę z uśmiechem, bo jednocześnie śmieszy ich i irytuje traktowanie jak innych.

Gwiazd naszych wina to powieść rewelacyjna, zaliczam się do jej fanów. Wywołuje naprawdę ogrom emocji, współczucie i zazdrość jednocześnie. Uczucie, które połączyło bohaterów jest wyjątkowe, niepowtarzalne i dojrzałe. Niektórym może wydawać się, że to ckliwa historyjka o miłości, ale wcale tak nie jest. Niejednokrotnie pokazuje jak okrutne i niesprawiedliwe potrafi być życie. To powieść, która bawi i wzrusza, jest bardzo realna, ponieważ porusza problemy istniejące w prawdziwym świecie. To literatura młodzieżowa na najwyższym poziomie. Na pewno wrócę do tej książki nieraz i gorąco Wam ją polecam.

Ocena: 10/10

czwartek, 27 czerwca 2013

Virginia C. Andrews "Kwiaty na poddaszu"

Autor: Virginia Cleo Andrews
Tytuł: Kwiaty na poddaszu
Seria: Rodzina Dollangangerów tom 1
Oryginalny tytuł: Flowers in the Attic
Wydawnictwo: Świat Książki
Liczba stron: 384
Rok wydania: 2012
Stosik: 7/2013











Virginia C. Andrews to nieżyjąca już od wielu lat autorka serii o rodzeństwie Dollangangerów. Po latach cykl ten narodził się na nowo i odniósł ogromny sukces. Po wielu rekomendacjach pierwszej części i miłych słowach na jej temat większości moich znajomych oraz blogerów postanowiłam ją przeczytać.

Cathy, Christopher i ich rodzice wiodą szczęśliwe życie. Wkrótce na świat przychodzi dwójka słodkich bliźniąt: Carrie i Cory. Ojciec często wyjeżdża w delegacje i wraca dopiero pod koniec tygodnia, tymczasem matka zajmuje się domem i dziećmi oraz stroi się dla męża. Niestety rodzinną sielankę burzy tragiczne wydarzenie: ojciec ginie w wypadku samochodowym, a matka, która przez całe życie nie pracowała, nieposiadająca żadnego zawodu zostaje sama z gromadką dzieci. Dlatego też niekompletna już rodzina wyprowadza się do rodziców mamy, z którymi od lat nie utrzymuje kontaktu ze względu na nienawiść jaką do niej czują. Przed laty, według nich, popełniła niewybaczalny błąd, którego naprawa może zająć wiele tygodni. Dzieci zostają umieszczone przez matkę i babkę na poddaszu, gdzie od tej pory mają mieszkać do momentu w którym dziadek umrze, bo gdyby ich usłyszał, dowiedziałby się o ich istnieniu, wydziedziczyłby swą córkę i na zawsze pozostałaby biedna.
Tygodnie wydłużają się w miesiące a miesiące w lata. Dzieci bez dostępu do świata uczą się życia na nowo.

"Nadzieję pomalowałam na żółto, jak słońce, które mogliśmy oglądać przez kilka krótkich, porannych godzin."

Nie umiem sobie wyobrazić tego, co czuły dzieci, gdy przez tak długi czas musiały żyć jak w więzieniu, oddzieleni od rówieśników, od normalnego życia. Zabrano im jedną z najważniejszych rzeczy: wolność. Cathy i Chris musieli w bardzo krótkim czasie dorosnąć, dojrzeć i w wieku kilkunastu lat zachowywać się jak dorośli ludzie zajmując się młodszym rodzeństwem oraz sobą.

"Zyskując coś, jednocześnie zawsze będę coś tracić."

Cathy i Chris to postacie świetnie wykreowane. Ich charakterystyki są bardzo bogate. Mają kilka cech wspólnych, takich jak upartość, ambicja, umiejętność poświęcenia ważnych spraw dla dobra rodziny. Brat i siostra różnią się także, dzięki czemu jesteśmy świadkami wielu zabawnych sytuacji i dialogów. Mnie najbardziej rzuciło się w oczy to, że Cathy jest wieczną pesymistką, wszystko widzi w szarych barwach. Natomiast Chris to niepoprawny optymista, nawet gdy sytuacja jest naprawdę beznadziejna, on wierzy, że wszystko będzie dobrze. Swą dewizą życiową wielokrotnie podnosił wszystkich na duchu.

Autorka mistrzowsko przedstawiła postaci matki i babki. Już dawno podczas lektury czułam taką nienawiść. Momentami chciałam rzucić książką o ścianę albo "wejść" do niej i z całej siły przywalić tym kobietom. Przede wszystkim nie powinny pełnić swoich ról, nie nadają się do bycia mamą i babcią. Nie chcę zbyt wiele zdradzać, dlatego powiem może tylko tyle, że to diabły w ludzkiej skórze. Jak można tak traktować innych ludzi na dodatek swoje własne dzieci?! Paradoksalnie, Chris szczególnie, ale pozostała część rodzeństwa także jest niezwykle zżyta z matką. Kobieta ta zdawała się nie rozumieć jak trudne jest życie bez kontaktu z innymi ludźmi, bez wychodzenia na dwór. Przekupywała dzieci prezentami myśląc, że zastąpią im normalne życie.

"Mikołaj nigdy nie omija żadnych dzieci a zresztą wiedział, gdzie jesteście. Upewniłem się, że wie, bo napisałem do niego długi list i zrobiłem długą na metr listę rzeczy, które chcielibyśmy dostać. 
Śmieszne, pomyślałam. Przecież lista rzeczy, których nasza czwórka najbardziej pragnęła była krótka i prosta. Chcieliśmy wyjść na dwór i odzyskać wolność."

Wydawać by się mogło, że skoro rodzeństwo siedzi przez całą książkę w dwóch pomieszczeniach to tak naprawdę nic w niej się nie dzieje. Autorka pokazała tutaj, jak dobre ma pióro. Zręcznie przeskakiwała z wydarzenia na wydarzenie, dzięki czemu ani na chwilę nie chciałam odłożyć powieści na bok, bo ciągle miało miejsce coś ciekawego.

Kwiaty na poddaszu napisane są prostym, klimatycznym językiem. Po części jest to na pewno zasługa tłumacza. To powieść nietuzinkowa, niezwykle mocna, wzbudzająca mnóstwo emocji i zostająca w głowie na dłuższy czas. Po niej trzeba ochłonąć, nie da się jej po prostu zostawić i zacząć czytać kolejną książkę. Jeśli jeszcze nie poznaliście tej pozycji, to gorąco was do tego zachęcam, a ja mam już w najbliższych planach następne części.

Ocena: 10/10


Seria Rodzina Dollangangerów:
Kwiaty na poddaszu ׀ Płatki na wietrze ׀ A jeśli ciernie ׀ Kto wiatr sieje ׀ Ogród cieni

środa, 19 czerwca 2013

Eva Völler - Magiczna gondola

Autor: Eva Völler
Tytuł: Magiczna gondola
Oryginalny tytuł: Zeiten Zauber. Die magische Gondel
Wydawnictwo: Egmont
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 464
Stosik: 3/2012












Eva Völler już jako dziecko lubiła wymyślać historie. W dorosłym życiu zarabiała na utrzymanie jako sędzia, później zaś jako adwokatka, zanim ostatecznie porzuciła dotychczasową pracę dla pisania. Jest znawczynią Wenecji, tam też umieściła akcję swej pierwszej powieści dla młodzieży "Magicznej gondoli".

Siedemnastoletnia Anna przyjechała do Wenecji z rodzicami, aby spędzić tam cudowne wakacje. Mama i tato intensywnie spędzają czas poświęcając się pracy, a dziewczynie zaczyna doskwierać nuda. Podczas licznych spacerów zwiedza wiele ciekawych zakątków przepięknego włoskiego miasta. Pewnego dnia, podczas odbywającej się parady historycznych łodzi Anna niefortunnie wpada do wody, z której ratuje ją przystojny młodzieniec. Nagle widok zaciera jej się przed oczami i budzi się w nocy, naga, w towarzystwie nieznanych ludzi.

Szybko okazuje się, że przeniosła się w czasie. Dziewczyna nie może w to uwierzyć w to, co się stało, bo to przecież niemożliwe, ale po pewnym czasie nabiera pewności, że wokół dzieje się coś dziwnego. Z pomocą nieznajomego trafia do kobiety, która przygarnia ją pod swój dach. Anna zdaje sobie sprawę, że ludzie w XV wieku nie mieli łatwego życia: brak Internetu, komórek, łazienek i wielu innych znanych nam wygód, na które często nawet nie zwracamy uwagi, utrudniają zaaklimatyzowanie się w nowym otoczeniu. Nastolatka poznaje tam Klaryssę - młodą szlachciankę, która znalazła się w identycznej sytuacji: kilka lat wcześniej przybyła tu z XVIII wieku; z czasów Wielkiej Rewolucji Francuskiej, gdzie arystokracja nie była dobrze traktowana. Wspólnie pomagają gospodyni w domowym obrządku, zbliżając się do siebie i obdarzając przyjaźnią.

Anna po kilku dniach przyzwyczaja się do zaistniałej sytuacji, bowiem dowiaduje się, że przystojny młodzieniec o zacnym imieniu Sebastiano, posiadł umiejętność podróży w czasie i może pomóc jej powrócić do swego dawnego życia. Jednak będzie miał taką możliwość tylko co dwa tygodnie, dlatego nastolatka musi uzbroić się w cierpliwość i poczekać kilkanaście dni. Po tym czasie przeszczęśliwa żegna się z Klaryssą, która na razie nie może powrócić do swych czasów, a następnie wsiada do gondoli. Niestety, nic się nie dzieje i zrozpaczona dziewczyna zdaje sobie sprawę, że nadal musi tkwić w tych czasach, przynajmniej przez kolejne dwa tygodnie. Dowiaduje się również, że przybyła tu nie bez powodu. Ma do wykonania misję, której zakończenie doprowadzi ją do spełnienia największego marzenia: powrotu do domu.

"Zero żelu pod prysznic, zero pralek, zero dezodorantów. I brak spłuczki w ubikacji. Przeszłość brzydko pachniała, w najprawdziwszym sensie tego słowa."

Na Magiczną gondolę czaiłam się od dnia premiery. Z zazdrością patrzyłam na kolejne recenzje, na nieustające zachwyty nad tą powieścią. Dlatego, kiedy udało mi się ją w końcu dorwać z swe łapki, z ogromnym bananem na twarzy usiadłam do lektury i wpadłam na kilka godzin.

Nie sposób opisać, jak doskonała jest ta książka. Na uwagę zasługuje jeden z moich ulubionych motywów: podróże w czasie. Autorka idealnie opisała czasy, w których miała miejsce akcja. Pochodnie oświetlające uliczki, przepiękne rezydencje, stroje, sposób mówienia i zachowania ówczesnych ludzi został przedstawiony w taki sposób, że sama zapragnęłam tam się znaleźć i podziwiać niesamowite widoki.

"Kto w piętnastym wieku posiadał kilka torebeczek pieprzu, ten uchodził za zamożnego. Ziele angielskie, cynamon i szafran były na wagę złota. To, co ludzie w przyszłości mogli kupić za parę groszy w każdym supermarkecie, w przeszłości musiało zostać najpierw przywiezione z Dalekiego Wschodu w trakcie wielomiesięcznych morskich podróży."

Bohaterowie są świetnie wykreowani. Każdy z nich jest niepowtarzalny, wyróżnia się i łatwo go zapamiętać. Anna to typowa nastolatka, która nie może obejść się bez swojego iPoda. Ale kiedy przychodzi do działania, porzuca tęsknotę za cudami techniki i poświęca się cała dla wykonania zadania. Jedną z moich ulubionych postaci była Marietta, kurtyzana, która prowadziła własny biznes i zatrudniała wiele młodych kobiet. To osoba niezależna, przepiękna, radząca sobie doskonale w każdej sytuacji, a jednocześnie niezwykle oddana przyjaciółka.
Nie brak tu oczywiście czarnego charakteru. Alvise, wróg numer jeden, to prawdziwie perfidny, złośliwy i gotowy zabić dla osiągnięcia własnego celu drań.

Magiczna gondola to niezwykle zabawna książka. Nie brak tu śmiesznych dialogów i sytuacji, dlatego zastanówcie się, czy chcecie czytać ją w środkach miejskiej komunikacji. Niezwykle komiczny był dla mnie fakt, iż słowa, które każdy z nas używa swobodnie w XXI wieku, w wielu przypadkach nie były znane wtedy, dlatego o ile Anna próbowała powiedzieć toaleta, to z jej ust wydobywał się wychodek. Nieraz wychodziły z tego naprawdę śmieszne sytuacje.

"Książki w tych czasach były tak rzadkie i tak kosztowne, że mało kto mógł sobie na nie pozwolić. Z samą tylko serią o Harrym Potterze byłabym tu niewyobrażalnie dobrą partią, a gdybym dołożyła do tego jeszcze romanse Stephenie Meyer, konkurenci do mojej ręki ustawialiby się w kolejce." 

Osoby przybywające z przyszłości nie mogły również mówić niczego na temat ich czasów. Niemożność wypowiedzenia się na jakikolwiek temat, który nie był znany w XV wieku nazywano blokadą, która była też przyczyną zamiany słów na tamtejsze. Dzięki temu przeszłość pozostaje niezmieniona.

Magiczna gondola to niezaprzeczalnie jedna z najlepszych książek, jakie miałam okazję przeczytać w całym moim życiu. Dlatego serdecznie polecam ją wszystkim, bez względu na wiek. Jeśli czytaliście Trylogię czasu Kerstin Gier, to ta pozycja również Wam się spodoba.

Ocena: 10/10


Seria Poza czasem:
Magiczna gondola ׀ Złoty most ׀ Ukryta brama

wtorek, 14 maja 2013

Lauren Oliver - Delirium

Autor: Lauren Oliver
Tytuł: Delirium
Seria: Delirium tom 1
Oryginalny tytuł: Delirium
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 357
Stosik: 6/2013













"Czy gdyby miłość była chorobą, chciałabyś się wyleczyć?"

Lena jest obywatelką Portland, miasta w Stanach Zjednoczonych. Żyje w przyszłości, w której miłość uznana została za chorobę o nazwie amor deliria nervosa. Dlatego, aby się przed nią uchronić każdemu obywatelowi miasta w wieku 18 lat wstrzykiwane jest remedium - cudowny lek, który leczy jej ewentualne objawy lub sprawia, iż dany człowiek nigdy na nią nie zachoruje. Po podaniu tego leku ludzie stają się apatyczni, obojętni, żyją trochę jak zdalnie sterowane roboty.

Lena ma siedemnaście lat i już niedługo zostanie poddana zabiegowi. Nie może się już tego doczekać, ponieważ istnieje niebezpieczne ryzyko, że zachoruje na amor deliria nervosa, gdyż jej matka przed laty właśnie przez tę "dolegliwość" popełniła samobójstwo. Nastolatka ma najlepszą przyjaciółkę Hanę, z którą uwielbia biegać, plotkować i robić inne rzeczy, które lubią dziewczyny w ich wieku. Ma również sporo obowiązków, ponieważ zbliża się koniec jej nauki w szkole; musiała zdać niezbędne egzaminy. Na koniec musi przejść ewaluację - ostatni egzamin, pewnego rodzaju wywiad, w którym odpowiada na różnego rodzaju pytania (np. jaki jest jej ulubiony kolor). Dzięki temu zostaną wybrane odpowiednie dla niej studia oraz partner życiowy. Po zabiegu nie będzie mogła nikogo kochać, więc będzie miała odgórnie wybranego męża.

"Oto najbardziej zdradliwa choroba na świecie: zabija człowieka, gdy go dopada, i wtedy, gdy go omija."

Niestety podczas ewaluacji nie wszystko idzie zgodnie z planem, ponieważ w trakcie jej przesłuchania ma miejsce sabotaż zorganizowany przez Odmieńców - ludzi żyjących w Głuszy, poza granicami Portland. Tam są wolni i prowadzą w miarę normalne życie, ale jednocześnie mogą chorować na amor deliria nervosa. Lena zauważa przystojnego chłopaka, Alexa, który zawadiacko się do niej uśmiecha i znika. Niedługo później spotyka go ponownie i powoli powoli... zaczyna rodzić się między nimi uczucie. Dziewczyna zaczyna posiadać typowe objawy dla "choroby", jaką jest miłość. Dzięki pomocy ukochanego, odkrywa, iż świat, w którym żyje pełen jest kłamstwa i obłudy, kontroli i granic. Porządkowi organizujący obławy i aresztujący nawet niewinnych ludzi pod zarzutem sprzymierzania się z Odmieńcami okazują się nie być dobrymi obrońcami, ale śmiertelnymi wrogami.

System, w którym żyje Lena jest naprawdę przerażający. Z wierzchu wydaje się, iż wszystko jest w porządku, ludzie są szczęśliwi, pracują, wychowują dzieci... Jednak kryje się tu drugie dno. Kojarzyło mi się ono z ustrojem totalitarnym, jaki panuje w dzisiejszych czasach na przykład w Korei Północnej lub z komunizmem, który przecież do nie tak dawna istniał jeszcze u nas. Miasto ogrodzone płotem pod napięciem, nie można z niego wyjść; cenzor podsłuchujący rozmowy telefoniczne, cenzura w książkach i muzyce, obławy, segregacja płci, godzina policyjna... prawda, że znajome?

"Pewnego dnia obudzę się i całe moje życie będzie już za mną, a ja będę mieć wrażenie, że minęło szybko jak sen."

Lena jest zwykłą nastolatką, nie ma żadnych nadprzyrodzonych zdolności, pragnie dostać się na wymarzone studia, wieść spokojne życie. To osoba taka jak my. Dzięki temu łatwo jest się z nią utożsamić. W trakcie powieści przebywa długą drogę: od żyjącej w kłamstwie dziewczyny po młodą kobietę walczącą o swoje marzenia, o swoją przyszłość, o miłość. Jest niezwykle odważna, choć niektórzy mogą twierdzić, że trochę szalona - gdy wychodzi w nocy, po godzinie policyjnej, by ostrzec przyjaciółkę przed zbliżającą się obławą. Idealizuje Alexa, dzięki czemu mamy wrażenie, że to rzeczywiście niezwykły chłopak. Mnie osobiście często przeszkadza, gdy wybranek dziewczyny w powieściach (szczególnie paranormal romance o wampirach) jest idealny aż do bólu. Natomiast w Delirium nie miałam takiego poczucia, szczerze zazdrościłam Lenie tego uczucia i Alexa, rzecz jasna, również.

"Miłość - jedno słowo, niby nic, nieznaczne jak ostrze noża. Właśnie tym jest: ostrzem, krawędzią. Przechodzi przez środek twojego życia, dzieląc wszystko na pół. Przed i po. Cały świat spada na którąś ze stron."

Powieść czyta się bardzo szybko, wciąga już od samego początku. Rozdziały kończą się w kluczowych momentach, co sprawia, że "przecież muszę jeszcze doczytać następny, bo chcę wiedzieć co tam się będzie działo". Uwielbiam tego typu zabieg, ponieważ dzięki temu z większą chęcią czytam książkę. Pierwsza połowa to wprowadzenie do świata, w którym żyje Lena, a druga to nieustająca akcja, razem z bohaterami pędzimy w wirze wydarzeń. Delirium zakończyła się, podobnie jak rozdziały, w kluczowym momencie i już nie mogę się doczekać, gdy dowiem się, jak Lena poradziła sobie w zaistniałej sytuacji.

Delirium pokazuje jak wielka jest siła miłości. Może burzyć mury, zmieniać światopogląd człowieka i całe jego życie. W myśleniu zatwardziałych wrogów amor deliria nervosa jest niebezpieczna - po części zgodzę się z tym, ponieważ to uczucie tak potężne, że czasem nieobliczalne. Książka daje także do zrozumienia, że każdy z nas musi mieć wybór, w jaki sposób chce przeżyć swe życie, do jakich celów chce dążyć - w innym wypadku to tylko bezsensowna egzystencja.

Ocena: 10/10

Seria Delirium:
Delirium ׀ Pandemonium ׀ Requiem 

niedziela, 5 maja 2013

Mats Strandberg, Sara Bergmark Elfgren - Krąg

Autor: Mats Strandberg, Sara Bergmark Elfgren
Tytuł: Krąg
Seria: Engelsfors tom 1
Oryginalny tytuł: Cirklen
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 574
Rok wydania: 2012
Stosik: 5/2013











Czy byliście kiedyś świadkami wydarzeń pełnych magii? Magii pełnej piękna, a jednocześnie przyprawiającej o dreszcze przerażenia błądzące po ciele? Bohaterowie powieści Krąg doskonale znają to uczucie, ponieważ sami potrafią ją wytwarzać. Ale może lepiej zacznę od początku.

Minoo, Rebecka, Ida, Linnea, Vanessa i Anna-Karin to całkowicie różne charaktery. Nie łączy ich prawie nic - mają innych znajomych, zainteresowania, status społeczny. Wspólne jest jedynie ich miasto - Engelsfors oraz szkoła, w której się uczą. Miasteczko to przykład miejsca jakiego zarówno w Polsce, jak i na świecie nie brakuje: małe, nudne, nijakie, szare, wszyscy zajęci są swoimi sprawami, każdy kto tylko może chce się z niego wybić do lepszego świata.

Pewnego dnia jeden z uczniów szkoły, w której uczą się bohaterki, Elias, popełnia samobójstwo. Z jednej strony nikogo to nie dziwi - chłopak miał problemy z narkotykami, a z drugiej wszyscy są w szoku, w końcu niecodziennie w Engelsfors dzieją się takie rzeczy. W ciągu kilku dni wszyscy zdają się zapominać o tym wydarzeniu i żyć tak jak wcześniej. Jednak w życiu bohaterek coś się zmienia. Jakaś dziwna siła doprowadza je w to samo miejsce, gdzie okazuje się, że są Wybrańcami - ich zadaniem jest walka ze Złem, którego epicentrum leży w szkole.

"W obliczu śmierci wszyscy jesteśmy samotni."

Szybko okazuje się, że śmierć Eliasa nie była samobójstwem, a morderstwem. Dziewczęta powoli odkrywając i doskonaląc swoje moce poszukują mordercy, którym może być każdy z ich sąsiadów. Walczą z czasem, bo Zło czyha już na kolejną ofiarę. Strach, magiczne umiejętności, wspólny cel i tajemnica zbliżają do siebie dziewczyny.

W Kręgu mamy do czynienia z wieloma głównymi bohaterkami. Narrator skupia się na każdej z nich, każdej poświęca tyle samo czasu. W oczy rzuca się jedynie brak zainteresowania Idą, wrednej i znienawidzonej przez wszystkich dziewczyny, która chcąc nie chcąc jest Wybrańcem. Wydaje się, iż nie ma uczuć, jednak od czasu do czasu dają o sobie znać.

Kolejna bohaterka, Rebecka to dziewczyna, która nie ma pewności siebie. Ciągle liczy kalorie, biega, ma zaburzenia łaknienia. Odkąd ma chłopaka, Gustafa, którego bardzo kocha i który kocha ją, trochę bardziej akceptuje siebie, choć czasem do głowy przychodzą jej wątpliwości, zastanawia się "co on w niej widzi?". Cenię ją przede wszystkim za to, że z uwagą i miłością zajmowała się czwórką swojego rodzeństwa, podczas gdy jej matka pracowała.

Minoo - nieśmiała, inteligentna dziewczyna, nazywana przez innych kujonem. Posłuszna córka ojca dziennikarza i matki lekarza. Posunę się do stwierdzenia, że to w niej, na przestrzeni powieści, zaszła największa przemiana. Zyskała pewności siebie, zauważyła, że nie jest takim brzydkim kaczątkiem, za które się uważała.

Vanessa to dziewczę, jakich w dzisiejszych czasach możemy spotkać wiele. Z zewnątrz wydaje się być pustą, nieuczącą się blondynką, ale wewnątrz jej głowy wcale nie brakuje miejsca. Przede wszystkim jest niezwykle wrażliwa. Ma wiele problemów rodzinnych - nie może dojść do porozumienia z ojczymem oraz z matką, która robi wszystko to, co on każe.

Linnea jest najbardziej kontrowersyjną postacią w tej książce. Dziwnie się ubiera, mieszka sama, gdyż pochodzi z patologicznej rodziny, sama nie stroni od alkoholu. Była najlepszą przyjaciółką Eliasa i to ją jego strata najbardziej zabolała. Pod maską pewnej siebie, wręcz aroganckiej dziewczyny kryje się pełna uczuć, wrażliwości istota.

Na koniec chcę powiedzieć kilka słów o bohaterce, której nie lubię. Za każdym razem, gdy o niej czytałam, budziła się we mnie niechęć do niej. Z pozoru wydaje się być naprawdę pokrzywdzoną przez los: jest nieatrakcyjna, w szkole mobbowana, nie ma ojca, jej matka cierpi na depresję... Każdy dzień w szkole to dla niej katorga. Trochę jej współczułam, ale jej zachowanie budziło we mnie negatywne emocje.

Jak widzicie, w Kręgu występuje wachlarz charakterów i za to składam głęboki ukłon autorom. Jednocześnie podczas lektury nie czułam się jak na karuzeli. Postacie nie myliły mi się, ponieważ, jak zresztą widać, każda z nich jest odrębną jednostką, która zachowuje oryginalność.
Rzadko czytam powieści napisane przez kilku autorów, ale w tej ani przez chwilę nie odczułam, że pisały ją dwie osoby. Może za sprawą tego, iż pochłonięta byłam fabułą, a może za sprawą podobnego charakteru pisania.
Ogromnym jej plusem jest również to, że nie porusza tylko i wyłącznie wątku magicznego, jej tematem są również problemy współczesnych nastolatków. Dzięki temu miałam odczucie, że ta historia może mieć swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości, jest bardziej wiarygodna, bo opisuje to, z czym spotykamy się w historiach obyczajowych.

Krąg to rewelacyjna opowieść, na którą czaiłam się od kilku miesięcy. Polecam ją osobom lubującym się w kryminałach, thrillerach, jak również stroniącym od tego gatunku i zaczytującym się w obyczajówce. Gorąco zachęcam Was do jej przeczytania, a sama z niecierpliwością czekam na kolejny tom trylogii, który ma już niedługo swą premierę.

Ocena: 10/10

Trylogia Engelsfors:
Krąg ׀  Ogień  ׀ Klucz


Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Woblink.pl oraz wydawnictwu Czarna Owca.

czwartek, 2 maja 2013

Beata Pawlikowska "Rozmówki. Angielski"

Autor: Beata Pawlikowska
Tytuł: Rozmówki. Angielski
Wydawnictwo: G+J
Rok wydania: 2013
Ilość stron: 415
Stosik: 5/2013













"Du ju spik inglisz?" To pytanie zadaje w dzisiejszych czasach mnóstwo ludzi. Dziś przedstawiam Wam książkę znanej polskiej podróżniczki, Beaty Pawlikowskiej, która z humorem stworzyła pozycję świetną dla osób, które co nieco "spikają" po angielsku oraz tych, którzy kompletnie nie wiedzą z czym to się je.

Zbliżają się wakacje i wielu z nas zapewne wyjedzie za granicę, aby coś pozwiedzać czy po prostu poleniuchować. W takich sytuacjach znajomość języka angielskiego jest niezbędna. Z rozmówek dowiemy się jak zameldować się w hotelu, zgłosić zgubione dokumenty, zamówić posiłek (i to każdego rodzaju od zwykłej wędliny po owoce morza), zapłacić rachunek, poradzić sobie na poczcie, banku, kafejce internetowej, a nawet spa, zgłosić przestępstwo, wynająć samochód, kupić biżuterię/kwiaty/kosmetyki/ubrania/jedzenie, a także jak zakomunikować, że widzieliśmy wypadek lub jesteśmy chorzy. Dla poszukiwaczy miłości też coś się znajdzie - podrywanie, flirtowanie, a nawet sama randka - wszystko, co należałoby w tych sytuacjach powiedzieć mamy podane jak na tacy.

Rozmówki zostały podzielone na kilkadziesiąt rozdziałów, dotyczących poszczególnych tematów rozmów, które krótko przedstawiłam powyżej. Dodatkowo są bardzo przejrzyste, frazy pooddzielane są liniami przerywanymi, dzięki czemu szybko możemy znaleźć potrzebny zwrot. Oczywiście nie może tu zabraknąć polskiej wymowy, z której nieraz się śmiałam (np. Thursday = fersdej), pogrubiono te głoski, które mamy akcentować podczas wymowy. Na końcu książki mamy indeks, który też ułatwia poszukiwania oraz najczęściej mówione zwroty, czy znaki z informacjami. Książka okraszona jest także ilustracjami od autorki.
Tak więc cała oprawa graficzna jest ciekawa i przejrzysta.

W rozmówkach możemy spotkać się z wieloma zabawnymi i bardzo przydatnymi zwrotami, bez których nie można podróżować. Jest to jednak pozycja nie tylko dla podróżników, ale również dla osób uczących się angielskiego, chcących poznać przydatne w życiu codziennym zwroty, których w szkole się nie uczymy. Nie wiem jak to jest u Was, ale ja przez całe życie w szkole uczę się jedynie gramatyki lub jakichś pojedynczych słówek, a lekcji poświęconych mówieniu czy uczeniu się np. jak zachować się, gdy zgubiliśmy dokumenty, czy gdy potrzebujemy pomocy lekarskiej zwyczajnie nie ma lub podawane są zdawkowe informacje. W liceum jest troszkę lepiej, bo przecież mamy maturę ustną z angielskiego, ale opis obrazka nikomu się w podanych przeze mnie przed chwilą przykładach nie przyda.

W dzisiejszych czasach niezbędne jest znanie języków obcych, a w szczególności języka angielskiego - dzięki niemu możemy porozumieć się z ludźmi na całym świecie. Dlatego uczmy się go nie tylko w szkole, ale właśnie z takich książek, które nam w tym bardzo pomogą, a jednocześnie nie zanudzą stertą kompletnie niepotrzebnych rzeczy do nauki. Beata Pawlikowska napisała także rozmówki z języka niemieckiego, hiszpańskiego, włoskiego, rosyjskiego i francuskiego, tak więc źródeł z których możemy skorzystać jest bardzo wiele, wystarczy tylko mieć w sobie odrobinę zapału do nauki.

Ocena: 10/10


Za możliwość zapoznania się z Rozmówkami dziękuję wydawnictwu G+J

poniedziałek, 22 kwietnia 2013

Kerstin Gier - Zieleń szmaragdu

Autor: Kerstin Gier
Tytuł: Zieleń szmaragdu
Seria: Trylogia czasu tom 3
Oryginalny tytuł: Smaragdgrün. Liebe gent dorch alle Ziten.
Liczba stron: 455
Rok wydania: 2012
Stosik: 12/2012












Gdy słyszymy nazwisko Kerstin Gier, przychodzi nam na myśl jedno "Trylogia czasu". Nieważne, czy ją czytaliśmy czy nie, seria ta jest tak znana i powszechnie lubiana, że kojarzymy tę autorkę. Pisałam już o niej w recenzjach poprzednich części, więc tu nie będę się na tym rozpływać, tylko od razu przechodzę do konkretów czyli do zachwytów nad tą, już ostatnią częścią, nad czym bardzo ubolewam. Na początek może kilka słów, o czym jest ta książka (jeśli nie zapoznaliście się jeszcze z tą trylogią, to zachęcam to zajrzenia do poprzednich recenzji - tam jest krótko przedstawiona fabuła pierwszego i drugiego tomu).

Gwendolyn Sheperd, szesnastolatka posiadająca gen przenoszenia się w czasie, pomimo wielu zalet tej sytuacji ma kilka problemów i jeszcze więcej pytań, na które odpowiedzi sama chciałam bardzo poznać. Za kilka dni wyruszy w przeszłość na bal, podczas którego po raz kolejny spotka się z Hrabią de Saint Germain. Bardzo obawia się tego wydarzenia nie tylko z powodu samej podróży. Źródłem jej strachu jest właśnie sam hrabia, który tak naprawdę nie posiada takiego tytułu. Mężczyzna jest przerażający - pod maską sympatycznego pana w średnim wieku kryje się nieobliczalny typ, który potrafi dusić beż użycia rąk.

Gwen nadal uczestniczy w lekcjach etykiety, poddaje się codziennie elapsji czyli kilkugodzinnemu przeskokowi w czasie i stara przyzwyczaić się do nowej sytuacji, w której nie czuje się zbyt pewnie. W trakcie jednego z takich "wypadów" w przeszłość spotyka młodego mężczyznę, który okazuje się być jej dziadkiem (gdyż dziewczyna przenosi się w lata 50. XX wieku) i wspólnie z nim stara się odnaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania głównie te związane z zadaniem, które ma do wykonania; między innymi co się stanie, gdy chronograf zostanie napełniony krwią wszystkich podróżników.

Nie kończą się również jej problemy miłosne. Gideon unika jej a potem rzuca katastrofalne zdanie: "Możemy być przyjaciółmi?". Gwendolyn wypłakuje oczy w poduszkę i stara się zapomnieć o chłopaku, w którym szaleńczo się zakochała. W tej części nasi zakochani przeżywają wiele perypetii. Czy Wy też zakochałyście się w Gideonie i w jego cudnych zielonych oczach?

Kieruję w stronę "Zieleni szmaragdu" same ochy i achy. Nie da się opisać tego słowami, jak bardzo polubiłam całą tę trylogię i jak bardzo żałuję, że to już jej koniec.
Jest to bardzo zabawna i lekka lektura. Xemerius, czyli duch-gargulec, znowu powalał mnie na łopatki swoimi tekstami, przy których śmiałam się sama do siebie jak wariatka.

    "Mama najwidoczniej to zrozumiała. Objęła mnie mocno i przez parę chwil nie byłyśmy w stanie ani mówić, ani przestać płakać. 
     Trwało to do momentu, kiedy Xemerius wetknął głowę przez ścianę:
     - O, tutaj jesteś. - Przecisnął się cały do pokoju i sfrunął na stół, z którego przyglądał się nam ciekawie. - O rany! Teraz mamy już dwie pokojowe fontanny, ubiegłoroczny model Niagara Falls najwyraźniej był w promocji."

Szkoda mi tylko trochę, że w tym tomie było mniej Leslie, przyjaciółki Gwen, która była równie zabawna, co Xemerius i totalnie szalona. W ogóle zauważyłam, że w tej ostatniej części autorka skupiła się głównie na dążeniu do zakończenia historii i pojawiało się tu mniej życia szkolnego nastolatki, a więcej właśnie związanego z podróżowaniem w czasie.

Obawiałam się bardzo zakończenia. Miałam nadzieję, że się nie rozczaruję, gdyż to wpłynęłoby na pewno na całą moją opinię. Na szczęście było fenomenalne, lepszego nie mogłam sobie wyobrazić. Wszystkie zagadki, tajemnice i wątki zostają rozwiązane, nawet sprawa ducha Jamesa znalazła swój koniec. A nawet okazało się, że Charlotta nie jest taka idealna jakby się mogło wydawać; mówię tu o niespełnionym uczuciu.

Pewnie większość z Was zazdrości Gwen tego wspaniałego genu. Ja również należę do tej grupy. Uważam, że fajnie by było przenieść się jakieś 20 - 30 lat wstecz, kiedy nie było mnie na świecie i porozmawiać z moimi rodzicami, będącymi mniej więcej w moim wieku.

Bardzo żałuję, że nie spotkam się już więcej z bohaterami Trylogii czasu. Pokochałam tę serię całym sercem i polecam ją wszystkim. Trzecia część spodobała mi się najbardziej, cieszę się, że była troszkę grubsza od pozostałych, choć i tak szybko ją pochłonęłam. Nie mogę się już doczekać filmu, będę chyba pierwszą osobą, która rzuci się na bilety:)

Mam nadzieję, że przekonałam niedowiarków do tej serii i że jak najszybciej będziecie mieli okazję ją przeczytać - bo naprawdę warto.

Moja ocena (która odnosi się zarówno do recenzowanej części jak i do całej serii):10+/5

                                                                  Trylogia Czasu:
                                        Czerwień rubinu ׀ Błękit szafiru ׀ Zieleń szmaragdu