Autor: Carlos Ruiz Zafon
Tytuł: Marina
Oryginalny tytuł: Marina
Wydawnictwo: Muza
Liczba stron: 302
Rok wydania: 1999/2009
Marina to czwarta książka w dorobku Carlosa Ruiza Zafona, a zarazem ostatnia, jak twierdzi autor, przeznaczona głównie dla młodzieży. Jak sam twierdzi, jest to pewnego rodzaju pożegnanie z tego rodzaju literaturą.
Głównym bohaterem i jednocześnie narratorem historii jest Óscar, piętnastolatek mieszkający w internacie w Barcelonie. Pewnego dnia podczas jednego z częstych spacerów po okolicy odkrywa stary pałacyk, którego prawdopodobnie nikt nie zamieszkuje, z wyjątkiem niezbyt przyjaznego kota. Na podwórzu znajduje złoty zegarek z wygrawerowaną dedykacją i przez przypadek zabiera go ze sobą. Czyn ten nie daje mu spokoju i postanawia odnieść go na miejsce. Jednak ku wielkiemu zdziwieniu nastolatka, okazuje się, że w pałacyku ktoś mieszka, a konkretnie ojciec, który jest właścicielem zegarka, i jego córka Marina. Domyślacie się pewnie, że odegra w powieści dużą rolę.
Dziewczyna zaprowadza Óscara na cmentarz, gdzie są świadkami niecodziennego zjawiska: dama w czerni odwiedza z różą bezimienny grób. Dzieje się tak w każdą ostatnią niedzielę miesiąca. Kiedy odchodzi, młodzi postanawiają ją śledzić. W efekcie docierają do oranżerii, gdzie to, co widzą zapiera im dech w piersiach. Tak zaczyna się wspólna przerażająca i zarazem piękna przygoda Óscara i Mariny. Odkrywają straszną historię z przeszłości, której finał dopiero nadejdzie....
Po "Marinę" sięgnęłam z chęcią dzięki wielu pozytywnym recenzjom, które miałam okazję przeczytać oraz dlatego, że czytałam już wcześniej powieści Zafona i wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Wiedziałam, że ta pozycja to pewniak, który na sto procent mi się spodoba.
Óscara odebrałam bardzo pozytywnie, choć niezbyt wiele się o nim dowiedziałam. Wiem tylko, że mieszka w internacie, ma najlepszego kolegę JF oraz rodziców, którzy się nim nie interesują, nie spędza nawet z nimi Świąt Bożego Narodzenia. Tak naprawdę to chyba tyle informacji, które poznałam podczas lektury. Autor skupia się głównie na zagadce z przeszłości, którą rozwiązują bohaterowie.
Podczas czytania na myśl często przychodziły mi historie rodem z horrorów, w których występują przerażające głowy lalek. Dlaczego? Zdradzę, że tam występowało coś podobnego ale o wiele gorszego.
Na uwagę zasługuje również relacja Mariny i jej ojca. W każdym ich słowie słychać było, że bardzo się kochają, że życie bez tej drugiej osoby nie ma sensu. Myślę, że Germana można określić jako ojca idealnego. Ciekawy jest też związek Mariny i Óscara. To, co ich połączyło, było jedyne w swoim rodzaju. Chłopak czuł się bardzo samotny, a córka i ojciec stali się choć na chwilę jego prawdziwą rodziną. Czuł się przy nich bezpiecznie.
Spodobały mi się również opowieści różnych mniej lub bardziej ważnych bohaterów. Ściślej mówiąc, była to ta sama historia, ale opowiedziana z perspektywy różnych osób. Dzięki nim możemy dowiedzieć się wielu nowych rzeczy dotyczących historii z przeszłości oraz poznać ich losy.
"Nasze ciało zaczyna ulegać destrukcji już od dnia narodzin. Jesteśmy istotami kruchymi. Przemijamy. Zostają po nas tylko dzieła, dobro lub zło, które czynimy bliźnim."
Jeśli jesteście fanami Hiszpanii lub Barcelony, to myślę, że spodoba się Wam to miasto opisane w historii. Jest bardzo ciekawie przedstawione, w taki sposób, że chciałoby się tam być, pospacerować tymi wszystkimi uliczkami i poczuć klimat tam panujący.
Podsumowując polecam tę książkę wszystkim wielbicielom Zafona oraz tym, którzy jeszcze się z nim nie spotkali. Ci, którzy nie lubią jego twórczości raczej nie powinni po nią sięgać, gdyż ma on swój własny specyficzny styl, który jeśli się już wcześniej nie spodobał, to już się to nie zmieni. Sama nie jestem jego ogromną fanką, ale lubię jego powieści. Choć przede mną ciągle jeszcze "Cień wiatru" - podobno najlepsza powieść hiszpańskiego autora.
Ocena: 4/5, 9/10
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Carlos Ruiz Zafón. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Carlos Ruiz Zafón. Pokaż wszystkie posty
środa, 24 października 2012
czwartek, 19 lipca 2012
Carlos Ruiz Zafon - Pałac Północy
Autor: Carlos Ruiz Zafon
Tytuł: Pałac Północy
Oryginalny tytuł: El Palacio de la Medianoche
Wydawnictwo: Muza
Liczba stron: 287
Rok wydania: 1993/2011
Mieliście w dzieciństwie takie miejsce, które znaliście tylko wy i wasi przyjaciele? Spotykaliście się tam na tajne narady, spotkania, różne zabawy? Fajnie, za X lat powspominać te czasy, poopowiadać o tym dzieciom, wnukom...
W tej powieści wydarzyła się historia właśnie takiej paczki, która spotykała się w "swoim" miejscu, ale nie jest ona dobra do opowiadania potomnym. Dlaczego? Zaraz się o tym przekonacie.
Ben to chłopak, który wychowuje się w sierocińcu w Kalkucie. Nie wie, kim byli jego rodzice, nie zna swej przeszłości. Ma grupkę wspaniałych przyjaciół, z którymi założył Chowbar Society - "elitarną" paczkę, której członkowie złożyli specjalne przysięgi i doskonale ich dotrzymują. Przyjaciele spotykają się w starych, opuszczonych ruinach budynku, który nazwali Pałacem Północy, gdyż zawsze spotkania odbywają się tam właśnie o północy.
Kiedy Ben kończy szesnaście lat, staje się pełnoletni i musi opuścić swój "dom" oraz zacząć nowe, samodzielne życie.
Wszystko zaczyna się, gdy podczas pożegnalnego przyjęcia do dyrektora sierocińca przybywa starsza kobieta z wnuczką Sheere, rówieśniczką przyjaciół. Postanawiają zabrać ją na swoje spotkanie. Chcą przyjąć ją do swego grona, jednak musi ona spełnić pewien bardzo ważny warunek: opowiedzieć im coś, co jest jej sekretem, coś o czym wie tylko ona. Sheere przedstawia więc bardzo smutną opowieść o swoim ojcu, który zginął w tragedii podczas otwarcia stacji kolejowej, którą zresztą sam zaprojektował; o przeszłości jej rodziny oraz o cudownym domu, który wybudował tato, aby szczęśliwie w nim mieszkali. Niestety, dziewczyna nie wie gdzie ten dom się znajduje. Przyjaciele według jednej z zasad ich grupy postanawiają pomóc jej w odnalezieniu budynku. Nie wiedzą, że w wyniku tych poszukiwań mogą stracić życie.
Na Bena czyha bowiem pewna istota, która w wyniku zemsty na jego ojcu chce go zabić. W przerażającą grę zostają wplątani także przyjaciele szesnastolatka. Czy uda im się wyjść z tego cało?
Fabuła książki jest bardzo interesująca. Na początku dosyć wolno mi się ją czytało, ale po pewnym czasie wciągnęłam się, zanurzyłam się w tej historii; historii klątwy ciążącej na całej rodzinie. A zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło. Prawda, która wyszła na jaw była całkowicie inna, niż się na początku zdawało.
Pomiędzy rozdziałami były pewne wtrącenia, "dodatki" ze strony Iana, jednego z członków Chowbar Society. Jednak nie przeszkadzały mi one, były naprawdę zręcznie wplecione.
Moim ulubionym bohaterem jest Ben, chłopak, który poświęciłby swoje życie za życie przyjaciół, a także który jest odważny, ironiczny, zabawny, ma poczucie humoru, ale też w chwilach słabości czuje się samotny, melancholijny... Jest to idealny kandydat na przyjaciela.
Zenitu sięgnęło używanie słowa FANTASMAGORYCZNY, które pojawiało się co chwilę, praktycznie co kilkadziesiąt stron. W "Księciu Mgły" irytowało mnie to, ale tu naprawdę się wkurzałam kiedy po raz kolejny musiałam je czytać. Czy nie istnieją już żadne inne epitety? Nie wiem czy to wina autora czy może tłumacza, ale moim zdaniem to ogromny minus.
Poza tym jednym minusem nie mam tej książce nic do zarzucenia, podobnie jak "Książę Mgły" nadaje się dla każdego.
Przede wszystkim pokazuje przyjaźń, jako najważniejszą wartość w życiu człowieka i uświadamia nam, że posiadanie naprawdę prawdziwego przyjaciela jest bezcenne.
*** Definicja pochodzi ze słownika języka polskiego
Ocena: 9/10
Tytuł: Pałac Północy
Oryginalny tytuł: El Palacio de la Medianoche
Wydawnictwo: Muza
Liczba stron: 287
Rok wydania: 1993/2011
Mieliście w dzieciństwie takie miejsce, które znaliście tylko wy i wasi przyjaciele? Spotykaliście się tam na tajne narady, spotkania, różne zabawy? Fajnie, za X lat powspominać te czasy, poopowiadać o tym dzieciom, wnukom...
W tej powieści wydarzyła się historia właśnie takiej paczki, która spotykała się w "swoim" miejscu, ale nie jest ona dobra do opowiadania potomnym. Dlaczego? Zaraz się o tym przekonacie.
Ben to chłopak, który wychowuje się w sierocińcu w Kalkucie. Nie wie, kim byli jego rodzice, nie zna swej przeszłości. Ma grupkę wspaniałych przyjaciół, z którymi założył Chowbar Society - "elitarną" paczkę, której członkowie złożyli specjalne przysięgi i doskonale ich dotrzymują. Przyjaciele spotykają się w starych, opuszczonych ruinach budynku, który nazwali Pałacem Północy, gdyż zawsze spotkania odbywają się tam właśnie o północy.
Kiedy Ben kończy szesnaście lat, staje się pełnoletni i musi opuścić swój "dom" oraz zacząć nowe, samodzielne życie.
Wszystko zaczyna się, gdy podczas pożegnalnego przyjęcia do dyrektora sierocińca przybywa starsza kobieta z wnuczką Sheere, rówieśniczką przyjaciół. Postanawiają zabrać ją na swoje spotkanie. Chcą przyjąć ją do swego grona, jednak musi ona spełnić pewien bardzo ważny warunek: opowiedzieć im coś, co jest jej sekretem, coś o czym wie tylko ona. Sheere przedstawia więc bardzo smutną opowieść o swoim ojcu, który zginął w tragedii podczas otwarcia stacji kolejowej, którą zresztą sam zaprojektował; o przeszłości jej rodziny oraz o cudownym domu, który wybudował tato, aby szczęśliwie w nim mieszkali. Niestety, dziewczyna nie wie gdzie ten dom się znajduje. Przyjaciele według jednej z zasad ich grupy postanawiają pomóc jej w odnalezieniu budynku. Nie wiedzą, że w wyniku tych poszukiwań mogą stracić życie.
Na Bena czyha bowiem pewna istota, która w wyniku zemsty na jego ojcu chce go zabić. W przerażającą grę zostają wplątani także przyjaciele szesnastolatka. Czy uda im się wyjść z tego cało?
Fabuła książki jest bardzo interesująca. Na początku dosyć wolno mi się ją czytało, ale po pewnym czasie wciągnęłam się, zanurzyłam się w tej historii; historii klątwy ciążącej na całej rodzinie. A zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło. Prawda, która wyszła na jaw była całkowicie inna, niż się na początku zdawało.
Pomiędzy rozdziałami były pewne wtrącenia, "dodatki" ze strony Iana, jednego z członków Chowbar Society. Jednak nie przeszkadzały mi one, były naprawdę zręcznie wplecione.
Moim ulubionym bohaterem jest Ben, chłopak, który poświęciłby swoje życie za życie przyjaciół, a także który jest odważny, ironiczny, zabawny, ma poczucie humoru, ale też w chwilach słabości czuje się samotny, melancholijny... Jest to idealny kandydat na przyjaciela.
Zenitu sięgnęło używanie słowa FANTASMAGORYCZNY, które pojawiało się co chwilę, praktycznie co kilkadziesiąt stron. W "Księciu Mgły" irytowało mnie to, ale tu naprawdę się wkurzałam kiedy po raz kolejny musiałam je czytać. Czy nie istnieją już żadne inne epitety? Nie wiem czy to wina autora czy może tłumacza, ale moim zdaniem to ogromny minus.
fantasmagoryczny «pełen fantasmagorii, będący przywidzeniem, złudzeniem optycznym; urojony, złudny»***
Poza tym jednym minusem nie mam tej książce nic do zarzucenia, podobnie jak "Książę Mgły" nadaje się dla każdego.
Przede wszystkim pokazuje przyjaźń, jako najważniejszą wartość w życiu człowieka i uświadamia nam, że posiadanie naprawdę prawdziwego przyjaciela jest bezcenne.
*** Definicja pochodzi ze słownika języka polskiego
Ocena: 9/10
piątek, 13 lipca 2012
Carlos Ruiz Zafón - Książę Mgły
Autor: Carlos Ruiz Zafón
Tytuł: Książę Mgły
Oryginalny tytuł: El Principe de la Niebla
Wydawnictwo: Muza
Ilość stron: 198
Rok wydania: 1993/2010
Carlos Ruiz Zafón to pisarz znany na całym świecie dzięki wielu wspaniałym bestsellerom. Powieść "Książę Mgły", wyróżniona Nagrodą Edebe jest pierwszą książką w jego dorobku. Jest to również pierwsza książka tego autora, którą miałam okazję przeczytać i myślę, że nie ostatnia.
"Wiele lat musiało upłynąć, by Max zapomniał wreszcie owo lato, kiedy odkrył, właściwie przypadkiem, istnienie magii."
Max Carver w 1943 roku wraz z dwiema siostrami i rodzicami przeprowadza się do pięknego domu nad morzem, aby odpocząć od widma wojny. Poprzednimi właścicielami posiadłości byli Fleischmannowie, których jedyny syn utonął. Jaką tajemnicę posiada ta rodzina? Chłopak ma się wkrótce o tym przekonać. Zaczyna się od dziwnych posągów w ogrodzie, które zdawają się poruszać... prześladującego symbolu sześcioramiennej gwiazdy... Tymczasem Max poznaje Rolanda - wysportowanego, odważnego, doskonale nurkującego siedemnastolatka, który mieszka wraz z przyszywanym dziadkiem - latarnikiem, jedyną osobą, która przeżyła katastrofę statku Orfeusz 25 lat wcześniej. Skrywa on mrożącą krew w żyłach historię. Po wielu latach ukrywania tego sekretu, staruszek postanawia go wyjawić i opowiada o Księciu Mgły, istocie pochodzącej z piekła, jak sam później mówi, która uwielbia układy: spełni każde twoje życzenie w zamian za całkowite posłuszeństwo.
Bohaterom grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Dzięki amatorskim filmom nagranym przez syna Fleischmannów, Max może dowiedzieć się czegoś więcej. Wtedy zdaje sobie sprawę z tego, że historia opowiedziana przez dziadka jest prawdziwa.
Ciekawą bohaterką jest strasza siostra Maxa, Alicja, która jest zamknięta w sobie, inni nie poświęcają jej zbyt wiele czasu i uwagi i przez to czuła się samotna i opuszczona. Jednak po poznaniu Rolanda zmieniła się. Połączyło ich wspaniałe uczucie, które sprawiło, że nastolatka znowu zaczęła się śmiać, więcej się odzywać oraz pokazywać swoje emocje. Stała się wesoła i odważna.
Książka została napisana potocznym językiem, chociaż zauważyłam upodobanie autora do słowa fantasmagoryczny, które często powtarza. Szczerze mówiąc irytowało mnie to. Przyznam, że nie wiem nawet co to słowo znaczy, muszę sprawdzić to w słowniku.
Moją ulubioną postacią jest Roland, mimo że nie jest on głównym bohaterem. Ci, co czytali, wiedzą jak potoczyły się jego losy, ja tylko dodam, że nie jestem z tego zadowolona.
Jednym z minusów tej powieści jest to, że jest ona po prostu zbyt cienka. Myślę, że fabułę można było trochę bardziej rozwinąć, gdyż pomysł był naprawdę rewelacyjny.
Pochłonęła mnie całkowicie. Na początku trochę mniej, ale po kilkudziesięciu stronach musiałam wiedzieć, co działo się dalej i nie mogłam jej odłożyć.
Bardzo podoba mi się też okładka tej książki. Wiem, że książek nie ocenia się po okładce, ale po jej wnętrzu, ale niestety, chcąc, nie chcąc robię to.
Najważniejszą zaletą "Księcia Mgły" jest to, że nadaje się dla dziesięciolatka, dwudziestolatka, pięćdziesięciolatka i wreszcie dla stulatka; dla kobiet jak i dla mężczyzn, dla KAŻDEGO.
Książę Mgły mnie przerażał, kiedy tylko o nim czytałam, czułam niesamowity dreszczyk emocji. Mam dla Was radę: jeśli spotkacie osobę, której źrenice zmieniają kolor oraz która nigdy nie mruga powiekami, nie rozmawiajcie z nią. To Książę Mgły.
Na koniec moje dwa ulubione cytaty, które muszę tu umieścić:)
"Podczas ulewnych deszczy zawsze miał wrażenie, że czas staje w miejscu. Jakby następowało zawieszenie, swego rodzaju antrakt, podczas którego można było spokojnie odłożyć to, co się akurat robiło, by po prostu stanąć przy oknie i całymi godzinami patrzeć w zdziwieniu na ten spektakl opadającej bez końca kurtyny łez."
s.47
"Życie dzieli się zasadniczo na trzy etapy. Najpierw człowiek nawet nie myśli o tym, że się zestarzeje, że czas płynie i że od pierwszej chwili, od samych narodzin, zmierzamy do wiadomego końca. Kiedy mija pierwsza młodość, wkraczamy w drugi okres i uświadamiamy sobie, jak kruche jest nasze życie. To, co z początku jest tylko nieokreślonym niepokojem, przybiera na sile, stając się wreszcie morzem wątpliwości i pytań, które towarzyszą nam przez resztę dni. I w końcu u kresu życia rozpoczyna się trzeci etap, okres pogodzenia się z rzeczywistością. Wówczas nie pozostaje nam nic innego, jak tylko zaakceptować naszą kondycję i czekać."
s.97
Ocena: 9/10
Tytuł: Książę Mgły
Oryginalny tytuł: El Principe de la Niebla
Wydawnictwo: Muza
Ilość stron: 198
Rok wydania: 1993/2010
Carlos Ruiz Zafón to pisarz znany na całym świecie dzięki wielu wspaniałym bestsellerom. Powieść "Książę Mgły", wyróżniona Nagrodą Edebe jest pierwszą książką w jego dorobku. Jest to również pierwsza książka tego autora, którą miałam okazję przeczytać i myślę, że nie ostatnia.
"Wiele lat musiało upłynąć, by Max zapomniał wreszcie owo lato, kiedy odkrył, właściwie przypadkiem, istnienie magii."
Max Carver w 1943 roku wraz z dwiema siostrami i rodzicami przeprowadza się do pięknego domu nad morzem, aby odpocząć od widma wojny. Poprzednimi właścicielami posiadłości byli Fleischmannowie, których jedyny syn utonął. Jaką tajemnicę posiada ta rodzina? Chłopak ma się wkrótce o tym przekonać. Zaczyna się od dziwnych posągów w ogrodzie, które zdawają się poruszać... prześladującego symbolu sześcioramiennej gwiazdy... Tymczasem Max poznaje Rolanda - wysportowanego, odważnego, doskonale nurkującego siedemnastolatka, który mieszka wraz z przyszywanym dziadkiem - latarnikiem, jedyną osobą, która przeżyła katastrofę statku Orfeusz 25 lat wcześniej. Skrywa on mrożącą krew w żyłach historię. Po wielu latach ukrywania tego sekretu, staruszek postanawia go wyjawić i opowiada o Księciu Mgły, istocie pochodzącej z piekła, jak sam później mówi, która uwielbia układy: spełni każde twoje życzenie w zamian za całkowite posłuszeństwo.
Bohaterom grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Dzięki amatorskim filmom nagranym przez syna Fleischmannów, Max może dowiedzieć się czegoś więcej. Wtedy zdaje sobie sprawę z tego, że historia opowiedziana przez dziadka jest prawdziwa.
Ciekawą bohaterką jest strasza siostra Maxa, Alicja, która jest zamknięta w sobie, inni nie poświęcają jej zbyt wiele czasu i uwagi i przez to czuła się samotna i opuszczona. Jednak po poznaniu Rolanda zmieniła się. Połączyło ich wspaniałe uczucie, które sprawiło, że nastolatka znowu zaczęła się śmiać, więcej się odzywać oraz pokazywać swoje emocje. Stała się wesoła i odważna.
Książka została napisana potocznym językiem, chociaż zauważyłam upodobanie autora do słowa fantasmagoryczny, które często powtarza. Szczerze mówiąc irytowało mnie to. Przyznam, że nie wiem nawet co to słowo znaczy, muszę sprawdzić to w słowniku.
Moją ulubioną postacią jest Roland, mimo że nie jest on głównym bohaterem. Ci, co czytali, wiedzą jak potoczyły się jego losy, ja tylko dodam, że nie jestem z tego zadowolona.
Jednym z minusów tej powieści jest to, że jest ona po prostu zbyt cienka. Myślę, że fabułę można było trochę bardziej rozwinąć, gdyż pomysł był naprawdę rewelacyjny.
Pochłonęła mnie całkowicie. Na początku trochę mniej, ale po kilkudziesięciu stronach musiałam wiedzieć, co działo się dalej i nie mogłam jej odłożyć.
Bardzo podoba mi się też okładka tej książki. Wiem, że książek nie ocenia się po okładce, ale po jej wnętrzu, ale niestety, chcąc, nie chcąc robię to.
Najważniejszą zaletą "Księcia Mgły" jest to, że nadaje się dla dziesięciolatka, dwudziestolatka, pięćdziesięciolatka i wreszcie dla stulatka; dla kobiet jak i dla mężczyzn, dla KAŻDEGO.
Książę Mgły mnie przerażał, kiedy tylko o nim czytałam, czułam niesamowity dreszczyk emocji. Mam dla Was radę: jeśli spotkacie osobę, której źrenice zmieniają kolor oraz która nigdy nie mruga powiekami, nie rozmawiajcie z nią. To Książę Mgły.
Na koniec moje dwa ulubione cytaty, które muszę tu umieścić:)
"Podczas ulewnych deszczy zawsze miał wrażenie, że czas staje w miejscu. Jakby następowało zawieszenie, swego rodzaju antrakt, podczas którego można było spokojnie odłożyć to, co się akurat robiło, by po prostu stanąć przy oknie i całymi godzinami patrzeć w zdziwieniu na ten spektakl opadającej bez końca kurtyny łez."
s.47
"Życie dzieli się zasadniczo na trzy etapy. Najpierw człowiek nawet nie myśli o tym, że się zestarzeje, że czas płynie i że od pierwszej chwili, od samych narodzin, zmierzamy do wiadomego końca. Kiedy mija pierwsza młodość, wkraczamy w drugi okres i uświadamiamy sobie, jak kruche jest nasze życie. To, co z początku jest tylko nieokreślonym niepokojem, przybiera na sile, stając się wreszcie morzem wątpliwości i pytań, które towarzyszą nam przez resztę dni. I w końcu u kresu życia rozpoczyna się trzeci etap, okres pogodzenia się z rzeczywistością. Wówczas nie pozostaje nam nic innego, jak tylko zaakceptować naszą kondycję i czekać."
s.97
Ocena: 9/10
Subskrybuj:
Posty (Atom)


