Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Amber. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Amber. Pokaż wszystkie posty

sobota, 30 sierpnia 2014

Kimberly Derting - Przysięga

Autor: Kimberly Derting
Tytuł: Przysięga
Oryginalny tytuł: The Pledge
Wydawnictwo: Amber
Rok wydania: 2013
Liczba stron: 270













Przysięga to kolejna powieść opowiadająca o rebeliantach walczących o wolność i lepsze życie. Jej główną bohaterką jest Charlaina, która posiada niezwykły dar - rozumie wszystkie języki. Musi go jednak skrzętnie ukrywać, ponieważ może tę umiejętność przepłacić życiem. W Ludanii panuje podział na klasy. Każda z nich posiada swój własny język i jeśli ktoś z klasy niższej przebywa w obecności osoby posługującej się językiem wyższym w hierarchii zmuszony jest do spuszczenia głowy i wbicia wzroku w podłogę, gdyż niedostosowanie się do tej reguły kończy się karą śmierci. Nietrudno się więc domyślić, że życie w państwie pełnym zasad i reguł, których złamanie kończy się tragicznie nie jest proste. Ludanią rządzi okrutna królowa posiadająca wielu przeciwników. Na terenie całego kraju dochodzi do przejawów buntu i rebelianci w każdej chwili mogą opanować Stolicę.

Charlaina należy do klasy kupieckiej i oficjalnie może porozumiewać się w dwóch językach: uniwersalnym anglais i przynależnym jej klasie parshon. Stara się prowadzić normalne życie, chodzi do szkoły, spotyka się z przyjaciółmi, pomaga rodzicom w restauracji i opiekuje się siostrą. Pewnej nocy na imprezie poznaje tajemniczego Maxa, który domyśla się, iż dziewczyna rozumie język, którego nie powinna. Czy doniesie na nią, tym samym skazując ją na śmierć? Czy życie Charlainy od tej pory będzie zagrożone? A może wręcz przeciwnie - Max okaże się prawdziwym przyjacielem, a może nawet kimś więcej?

Od samego początku nie nastawiałam się na to, iż Przysięga podbije moje serce i okaże się fascynującą lekturą. Oczekiwałam powieści, przy której miło spędzę popołudnie, ponieważ nie jest gruba, więc dłużej na pewno bym jej nie czytała. Spełniła moje oczekiwania i ani przez chwilę się przy niej nie nudziłam, wręcz przeciwnie, cały czas coś się dzieje, akcja jest naprawdę wartka, a uczucie, które połączyło głównych bohaterów nie wysuwa się na pierwszy plan.

"Zastanawiałam się, czemu urodziliśmy się w klasie kupieckiej. Czemu byliśmy lepsi od niektórych, ale nie aż tak dobrzy, jak inni. Ale znałam odpowiedź: to nie miało nić wspólnego z nami. Los tak zadecydował."

Cały czas miałam nieodparte wrażenie, że Przysięga przypomina mi Igrzyska śmierci. Podejrzewam, że Kimberly Derting, delikatnie mówiąc, inspirowała się tą powieścią, bo mamy tu mnóstwo wspólnych elementów np. podobne charaktery Charlainy i Katniss, młodsza siostra, ukrywanie się w schronach, najlepszy przyjaciel, trudne życie, podział społeczeństwa, okrutne rządy... Z drugiej strony ciekawy i niespotykany wydał mi się pomysł z podziałem na klasy mówiące różnymi językami.

Cieszę się, że autorka dużo uwagi poświęciła scharakteryzowaniu ustroju Ludanii. Uczniowie każdego dnia o tej samej godzinie musieli recytować na stojąco przysięgę dla królowej, poza tym w kraju szerzyło się donosicielstwo, gdyż ci, którzy to robili zdobywali przychylność władczyni. Możemy nawet przeczytać o przykładach donoszenia ojców na własne dzieci. W Ludanii istnieją także wyrzutki, którym nie wolno w ogóle odzywać się publicznie. To, że każda klasa posługiwała się innym językiem podzielił społeczeństwo.

Polubiłam Charlainę, ponieważ zawsze wiedziała, jak zachować się w każdej sytuacji, oddałaby życie za siostrę i ogólnie jest w moim typie jeśli chodzi o bohaterki. Wyjątkiem były tylko sytuacje, w których rozmawiała z Maxem, bo wtedy zachowywała się jak skończona kretynka oraz przemyślenia na jego temat w stylu:"Staram się go ignorować, ale nie mogę mu się oprzeć." Jeśli chodzi o innych bohaterów to autorka nie poświęciła im zbyt wiele uwagi, skupiła się na głównej postaci i najbardziej było mi szkoda Arona, przyjaciela dziewczyny, ponieważ miałam wrażenie, że jest interesującą osobą i należałoby mu się przynajmniej tyle uwagi, co poświęcono Brooklynn.

Jeśli szukacie lekkiej powieści, w stylu Igrzysk śmierci, bez oklepanego trójkąta miłosnego, pełnej tajemnic i z ciekawym zakończeniem, to polecam Przysięgę. Nie nastawiajcie się tylko na lekturę, która na długo pozostanie w Waszej pamięci.

poniedziałek, 18 sierpnia 2014

Jess Rothenberg - Po tamtej stronie ciebie i mnie

Autor: Jess Rothenberg
Tytuł: Po tamtej stronie ciebie i mnie
Oryginalny tytuł: The catastrophic history of you and me
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 415
Rok wydania: 2012












Chyba każdy mol książkowy ma tak, że słyszał o jakiejś książce, ale ma zamiar przeczytać ją dopiero w dalekiej przyszłości lub wcale. Ja miałam właśnie taką sytuację z powieścią Jess Rothenberg Po tamtej stronie ciebie i mnie. Wielokrotnie widziałam ją w bibliotece, ale jakoś zawsze ją omijałam. Jak to się stało, że jednak zmieniłam zdanie? Odpowiedź jest bardzo prosta: przeczytałam pozytywną recenzję na którymś z blogów i stwierdziłam, że warto spróbować.

Bohaterką powieści jest szesnastoletnia Brie, która umiera na wskutek pękniętego serca. Na pierwszy rzut oka wydaje się, iż zmarła na rozległy zawał, ale przecież nie spotyka to ludzi w tak młodym wieku. Przyczyna jej śmierci to właśnie pęknięte serce na wskutek szoku spowodowanego porzuceniem przez chłopaka - największą miłość jej życia, bez której nie wyobrażała sobie przyszłości. Słowa wypowiedziane przez jej jedynego: "Nie kocham cię" są dla niej tak dużym ciosem, że opuszcza wszystkich, których kochała. Nie zaznaje jednak spokoju, lecz trafia do miejsca, w którym przebywają inni zmarli młodzi ludzie. Poznaje tam Patricka, niewiele starszego od niej młodzieńca, który zmarł w latach osiemdziesiątych XX wieku i staje się on jej przewodnikiem po tym nowym miejscu. Szybko okazuje się, że świat po drugiej stronie nie wygląda identycznie jak ten, w którym żyjemy i że dziewczyna może obserwować życie jej najbliższych, a nawet w nie ingerować. Dowiaduje się, że każdy posiada jakiś sekret, tajemnicę, którą nie chce podzielić się z innymi, co zmienia sposób patrzenia Brie na to, jakie życie prowadziła. Co z tego wyniknie? Czy zemści się na chłopaku, który ją porzucił? Czy może pozna prawdę o sobie i o tych, których kochała? Tego dowiecie się, jeśli sięgniecie po tę powieść.

Od samego początku sposób uśmiercenia głównej bohaterki przez autorkę wydał mi się zbyt banalny. Pęknięte serce? Co? Śmierć na wskutek zerwania? Do tej pory uważam, że można to było rozegrać w inny sposób. Z tyłu okładki naczytałam się jak przejmująca i głęboka jest ta powieść, jednak na samym początku nie potrafiłam znaleźć potwierdzenia obietnic wydawcy. Brie stale irytowała mnie swoim zachowaniem, swą naiwnością i zwyczajną głupotą. Dwustronicowe rozmyślania na temat jej ulubionego długopisu sprawiały, że zaczynałam zastanawiać się, czy może nie jestem przypadkiem już za stara na takie książki. Dodatkowo sama bohaterka stwierdziła, że jej JEDYNĄ wadą jest brak talentu wokalnego. Postacią z większym potencjałem wydawał mi się Patrick, który jest bohaterem bardzo tajemniczym, ale z bólem serca stwierdziłam, że autorka i jego musiała zepsuć ograniczając jego wypowiedzi jedynie do flirtu z Brie. Do szału doprowadzały mnie nieustanne myśli Brie, zresztą zawsze wyrwane ni z gruchy ni z pietruchy, w stylu: "Patrick ma przecież takie seksowne ciało" i ubolewałam nad tym, że Jess Rothenberg nie stworzyła po prostu dwójki przyjaciół, gdyż na ewentualną parę w ogóle mi nie pasowali. Poza tym Brie za bardzo skupiała się na sobie i w nielicznych momentach, gdy tego nie robiła zaczynało się robić nieco ciekawiej.

Jednak w pewnym momencie nastąpił przełom i nie wiedzieć kiedy wkręciłam się w tę historię tak, że nie potrafiłam się od niej oderwać. Brie stała się dojrzalsza, nie irytowała mnie już swoim zachowaniem i wahaniem nastrojów i polubiłam ją. Jeśli chodzi o Patricka to zakończył swe ciągłe flirty, spoważniał i z wielką ciekawością czekałam aż poznam jego tajemnicę, historię i okoliczności jego śmierci. Styl autorki poprawił się i książkę zaczęłam czytać z prawdziwą przyjemnością. Szkoda, że nie było tak od początku, ponieważ gdyby nie słabsze pierwsze 100-200 stron, to wychwalałabym tę książkę pod niebiosa i przyznałabym jej wyższą ocenę. Podobało mi się w niej również to, że rzeczywistość w świecie zmarłych jest inna niż w świecie żywych - niektóre miejsca wyglądają inaczej, trudniej też jest dostać się np. do domu, ponieważ droga nie jest taka sama, ulice są jakby poprzestawiane.

Ciekawe jest również to, iż tytuły rozdziałów nie są standardowe. Są to tytuły piosenek, które możemy przesłuchać w trakcie czytania lub po, a na końcu książki dodatkowo została spisana dyskografia, gdzie możemy wyczytać szczegółowe informacje na temat danego utworu.

"Najlepsze, że każde życzenie się spełniało. I każde okazywało się lepsze niż poprzednie. Nie było żadnych zmartwień. Nie było problemów ani koszmarów, kłopotów ani lęków. To w ogóle nie było prawdziwe życie."

Podsumowując, polecam tę powieść przede wszystkim młodzieży. Uważam, że autorce udało się skłonić młodego czytelnika do refleksji, do doceniania tych, których kochamy. Uważam, że główna bohaterka przeszła swego rodzaju przemianę, stała się dojrzalsza i zrozumiała, że nie jest najważniejsza na świecie. Dzięki tej powieści możemy docenić to, co mamy, także rzeczy materialne, których w dzisiejszych czasach ciągle nam mało, ciągle podążamy za posiadaniem coraz większej ilości różnych przedmiotów, a nie zauważamy, że mamy już coś, o czym niektórzy mogą tylko pomarzyć. Po tamtej stronie ciebie i mnie nie jest pustą książką dla nastolatek, dlatego pomimo wszystkich minusów chciałabym ją polecić.

wtorek, 29 października 2013

Cynthia Hand - Anielska

Autor: Cynthia Hand
Tytuł: Anielska
Seria: Nieziemska tom 2
Oryginalny tytuł: Unearthly #2: Hallowed
Wydawnictwo: Amber
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 334












Zadanie, które miała do zrobienia Clara Gardner w poprzedniej części, nie zostało poprawnie wykonane. Po dramatycznych wydarzeniach związanych z pożarem lasu, anielitka zastanawia się, co dalej będzie się z nią działo. Czy dostanie od nieba drugą szansę?

W pewnym sensie tak. Skoro nie ukończyła misji, trwa ona nadal. Dziewczynie zaczyna objawiać się kolejna wizja: pogrzeb bardzo bliskiej jej osoby, na którym będzie razem z Christianem i innymi bliskimi osobami. Jednak gdzie jest Tucker? Czy to on umrze? Pełna obaw i niepewności Clara stara się żyć normalnie. Nie do końca się jej to udaje, ponieważ zmaga się z Czarnym Skrzydłem, które chce pozbawić ją życia. Aby umieć się obronić, musi szkolić swe anielskie umiejętności, takie jak włączanie i wyłączanie chwały czy zamykanie się na uczucia innych. Razem z przyjaciółmi poznaje mnóstwo tajemnic dotyczących tego, kim jest oraz dowiaduje się w końcu, co ukrywała przed nią matka. Nawiasem mówiąc, czytając Nieziemską, byłam tego bardzo ciekawa.


"Kiedy jestem daleko od ciebie, moje serce umiera po kawałku."

Według mnie Anielska niczym nie różniła się od poprzedniczki, to znaczy, w równym stopniu mi się podobała. Bohaterowie nadal są tacy sami - Clara trochę zbyt często myśli tylko o sobie, Tucker to przystojny, idealny chłopak, a Christian: niepoprawny romantyk. Jedynie Jeffrey stał się bardziej mroczny i miał dosyć zachowania siostry, co bardzo mi się w nim podobało. Mniej przypadło mi do gustu to, że w porównaniu z pierwszą częścią, tu Tucker pojawia się bardzo rzadko.

W dalszym ciągu autorka powoli odsłania wszystkie karty, stopniuje napięcie. Dowiadujemy się tu wielu przełomowych faktów, które sprawiają, że ma się ochotę na więcej. Bardziej widoczny jest tu trójkąt miłosny Christian - Clara - Tucker. Anielitka musi wybierać między miłością a przeznaczeniem. Kogo wybierze?

"Właśnie to jest najtrudniejsze. Ta nieobecność pewności."

Podsumowując, pomimo kilku minusów, powieść czyta się w ekspresowym tempie, wprost nie można się od niej oderwać. Jeśli mieliście już do czynienia z Nieziemską, to ta część również się Wam spodoba. Moje ogólne wrażenie jest dobre. Książka kończy się z kilkoma niedopowiedzeniami, ale to dobrze, bo dzięki temu mam ogromną ochotę na kolejną część.

Ocena: 8/10


Cykl Nieziemska:
Nieziemska ׀ Anielska

czwartek, 24 października 2013

Laini Taylor - Córka dymu i kości

Autor: Laini Taylor
Tytuł: Córka dymu i kości
Seria: Córka dymu i kości tom 1
Oryginalny tytuł: Daughter of Smoke and Bone
Wydawnictwo: Amber
Ilość stron: 399
Rok wydania: 2012













Laini Taylor, finalistka National Book Award 2009, pisze książki dla młodzieży, ale jak sama mówi, mogą ją czytać i dorośli. Córka dymu i kości została wydana w USA nakładem 250 000 egzemplarzy, a prawa do jej tłumaczenia zakupiły 22 kraje. Autorka czerpie pomysły z mitologii, a w połączeniu z jej wyobraźnią powstaje historia, w której świat rzeczywisty i magiczny przenikają się i współistnieją na równych prawach.

Karou to siedemnastoletnia dziewczyna, która w wolnym czasie przechadza się po uliczkach przepięknej Pragi i zwiedza jej zakątki w poszukiwaniu inspiracji do stworzenia kolejnych arcydzieł plastycznych. Jeśli wiedzieliście kiedyś rysunki stworzone ołówkiem, na których przedstawione miejsca czy postaci wyglądają tak, jakbyśmy widzieli je na żywo, to domyślacie się pewnie, że Karou tworzy na najwyższym poziomie, a nawet nie ma sobie równych. Zazdroszczę jej tego niezwykłego daru, ponieważ moim małym marzeniem jest właśnie umiejętność narysowania czegoś w miarę sensownego, co przypominałoby moją pierwotną koncepcję.

Tak więc nasza bohaterka chodzi do szkoły plastycznej, ma genialną i przezabawną przyjaciółkę Zuzanę, z którą po zajęciach odwiedzają Zatrutą Kuchnię, niezwykłą malutką restaurację, gdzie zamiast stolików stoją trumny, a specjalnością kucharza jest "zatruty" gulasz. Miejsce to ma swój niezwykły klimat, można tam przesiadywać godzinami, co zresztą wiele osób czyni.

"Może moje ciało jest małe, ale duszę mam wielką. To dlatego noszę buty na koturnach. Żebym mogła dosięgnąć do czubka mojej duszy."

Nikt jednak nie wie, że Karou prowadzi drugie życie, które pełne jest niebezpieczeństw i podwyższonej adrenaliny. Gdy tylko otrzyma wezwanie przechodzi przez "magiczne" drzwi i znajduje się w innym wymiarze. W świecie niezamieszkanym przez ludzi, tylko przez chimery - istoty tak naprawdę trudne do jednoznacznego sklasyfikowania, ponieważ są bardzo różne. Ich wspólną cechą jest to, iż ich ciała to mieszanki różnorakich zwierząt, od kota po szakale, wilki czy gazele. Kilkoro z nich to przyjaciele, a właściwie jedyna rodzina nastolatki, dlatego bardzo się z nimi zżyła. Największym oddaniem darzy Brimstone'a, którego traktuje jak ojca. Stworzenie to często prosi ją o wykonywanie misji, mających jeden cel: zdobycie zębów. Ludzkich, zwierzęcych... w zależności od potrzeb. Po co? Czy ma to coś wspólnego z życzeniami, które za pomocą drobniaków czy miedziaków dziewczyna może spełniać?

Pewnego dnia na drodze Karou staje anioł. Powszechnie wiadomo, że serafinowie to śmiertelni wrogowie chimer, z którymi od stuleci prowadzą krwawą, pochłaniającą mnóstwo ofiar wojnę. Od kilku tygodni naznaczają czarnym odciskiem dłoni różne drzwi na całym świecie, w celu zamknięcia przejścia ze świata ludzi do chimer. Gdy na drodze Karou staje jeden z aniołów, rozgrywa się między nimi walka, ale rodzi się również, może nie od razu uczucie, ale pewnego rodzaju magnetyzm. Gdy wszystkie portale stają w płomieniach i dziewczyna nie może spotkać się ponownie ze swoją "rodziną", postanawia za wszelką cenę to zmienić, choćby miała udać się do samego nieba.

Bo Karou to nie jest jedna z tych osób, które załamują ręce i poddają się bez walki. Doskonale wyszkolona, znająca różne sztuki walki i chowająca nóż w butach... To dziewczyna z jajami, która doskonale potrafi o siebie zadbać i obronić się w każdej potyczce.
To także osoba bardzo samotna. Ma garstkę oddanych przyjaciół, ale stale czuje, że coś z nią nie tak, nie wie kim tak naprawdę jest, kim są jej rodzice. Nie może poznać tajemnicy swojego pochodzenia, a tym samym nie potrafi do końca odnaleźć się w rzeczywistości i znaleźć swojego miejsca w życiu.

"Pragnęła czyjejś obecności obok siebie. Dotyku palców na karku i głosu witającego ją w ciemności. Kogoś, kto będzie czekał z parasolem, żeby odprowadzić ją do domu, i rozjaśni się w uśmiechu, kiedy zobaczy ją nadchodzącą. Kto będzie znał jej sekrety i stwarzał świat, w którym będą tylko ich ramiona, jego szept i jej ufność."

Gdy poznaje Akivę, anioła o którym wcześniej wspomniałam, zaczyna czuć motyle w brzuchu, ale nie tylko. Teraz, dzięki jego pomocy będzie miała możliwość poznania prawdy o sobie. A okazuje się naprawdę zaskakująca i nieprzewidziana.

Starałam się nie zwracać uwagi na przeogromną masę rekomendacji: z przodu okładki, z tyłu okładki, na "skrzydełkach" bo bokach, a nawet na pierwszych dwóch stronach. Przesadna reklama odnosi w moim przypadku skutek odwrotny do zamierzonego, czyli zniechęca mnie do książki.
Gdy już przestałam zwracać na nie uwagę i wkroczyłam na karty powieści, dałam się wciągnąć w całą historię i byłam przeogromnie ciekawa jak się zakończy! A autorka stopniowo, pomalutku wyciąga asy z rękawów, przez co ciągle myślałam: "Jeszcze jeden rozdział i idę uczyć się/spać".

Zauroczyły mnie przede wszystkim przepiękne miejsca pojawiające się w powieści. Marzy mi się odwiedzenie Pragi i pójście szlakiem Karou. Mam nadzieję, że miejsca pojawiające się w książce istnieją naprawdę, bo niestety moja wiedza na temat stolicy Czech jest bardzo niewielka. Bardzo chciałabym również odwiedzić Zatrutą Kuchnię, choć wiem, że to niemożliwe. Uwielbiam jednak miejsca z niepowtarzalną atmosferą, przemiłymi ludźmi, a z tym właśnie kojarzy mi się ta restauracja.

Kolejnym atutem dzieła pani Taylor są stworzenia, które umieściła w swojej książce. Nie miałam jeszcze okazji, aby przeczytać powieść, w której zderzają się ze sobą chimery i aniołowie, w ogóle nie czytałam jeszcze niczego o chimerach, co w dobie wampirów z pewnością jest oryginalnym pomysłem.

Relację Karou - Akiva opisano w przecudowny sposób. Autorka skupiła się na emocjonalnych odczuciach, fizyczne troszkę zeszły na drugi plan. Swą miłością dziewczyna ocaliła anioła przed zgubą, sprawiła, że nie chciał być już tylko maszyną do zabijania, jaką stał się przed laty po stracie ukochanej. Dzięki niej zdał sobie sprawę, że jest jakimś wyższym bytem i powinien walczyć o pokój między aniołami a chimerami.

"Szczęście. To miejsce, gdzie namiętność, z właściwym jej zaślepieniem i mocnym biciem serca, spotykała się z czymś miększym: zadomowieniem,  poczuciem bezpieczeństwa i zadowoleniem, jakie daje słońce." 

Powieść czyta się lekko i przyjemnie, ma interesującą oprawę graficzną. Uwielbiam jej klimat: na każdej stronie czuć aurę tajemniczości, sekretów, niewypowiedzianych słów. Daje nam też do zrozumienia, że trzeba walczyć o miłość, o marzenia, nie wolno tak po prostu rezygnować, poddawać się. Trzeba dążyć do szczęścia ze wszystkich swoich sił, ponieważ to powinno być naszym głównym celem w życiu.

Ocena: 8/10

Cykl Córka dymu i kości:
Córka dymu i kości ׀  Dni krwi i światła gwiazd


piątek, 11 października 2013

Pete Johnson - Szponiarz

Autor: Pete Johnson
Tytuł: Szponiarz
Oryginalny tytuł: The creeper
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 111
Rok wydania:  2005













Pete Johnson to słabo znany autor książek dla młodzieży. Wiele lat temu czytałam jedną lub dwie z jego powieści, i sądzę, że były jak na mój ówczesny wiek ciekawe. Ostatnio, gdy wybierałam pozycję do przeczytania mój wybór padł na Szponiarza - powieść grozy, horror dla młodzieży, choć lepszą nazwą dla tego gatunku byłoby opowiadanie, ponieważ jest to pozycja bardzo cieniutka.

Jej bohaterka to Lucy, dziewczyna jakich wiele: ma ciepłych, kochających rodziców, najlepszą przyjaciółkę Amy, z którą siedzi w ławce w szkole. Pewnego dnia przechodząc obok antykwariatu zauważa na wystawie kasetę z przerażającym nagraniem, które sprawi, że jej najbliższe noce staną się koszmarem. Nieświadoma tego co ją czeka kupuje nagranie i zaczyna go słuchać. Poznaje mrożącą krew w żyłach historię o Szponiarzu, który obserwuje ludzi i karze ich za złe przewinienia. A Lucy całkiem niedawno bardzo zraniła swą najlepszą przyjaciółkę. Staje się kolejnym celem Szponiarza.

"Pamiętajcie, że nie można się ukryć przed Szponiarzem. On wszędzie was znajdzie. I pewnej nocy, kiedy najmniej będziecie się tego spodziewać, usłyszycie stukanie... To Szponiarz."

Opowiadanie to czyta się bardzo szybko i krótko. Zaledwie zdążyłam rozsiąść się z nim na kanapie, a już się skończyło. Adresowane jest do osób młodszych ode mnie, dlatego moja ocena jest nieco niższa, niż gdybym miała ją wystawiać chociaż 5 lat temu. To świetnie skonstruowany horror i sądzę, że gdybym była młodsza, to nieraz bym się bała, tym bardziej, że mam bujną wyobraźnię.

Jeśli spotkacie tę książkę w bibliotece, to polecam wypożyczenie i przeczytanie. Mimo że jest krótka to wciąga i doskonale umila czas.

Ocena: 7/10

sobota, 11 maja 2013

Deborah Harkness - Księga Wszystkich Dusz. Czarownica

Autor: Deborah Harkness
Tytuł: Czarownica
Seria: Księga Wszystkich Dusz
Oryginalny tytuł: A Discovery of Witches
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 447
Rok wydania: 2011
Stosik: 1/2013











Gdy wzięłam Księgę Wszystkich Dusz do ręki i przeczytałam z tyłu okładki, jak genialne dzieło właśnie trzymam, poczułam, że za chwilę doświadczę jednego z moich ulubionych uczuć: ciekawości co będzie dalej, pędu akcji czy świetnie wykreowanych bohaterów. Porównywana jest do światowych bestsellerów takich jak Kod Leonarda da Vinci, Zmierzch, Harry Potter czy Cień wiatru. Czy rzeczywiście zasługuje na to, aby znaleźć się w gronie najlepszych serii ostatnich lat? O tym już za moment.

Deborah Harkness to profesor historii na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, członkini elitarnych towarzystw naukowych. Główna bohaterka powieści, Diana Bishop, także jest profesorem historii, lubuje się w alchemii, stara się odkryć, jak to tak naprawdę z nią było. Całe dnie spędza w Bibliotece Bodlejańskiej w Oksfordzie studiując stare księgi i manuskrypty. To bardzo rzeczowa kobieta, można nawet uznać ją za pracoholiczkę, choć dla wielu może być po prostu zamiłowaną w tym, co robi. W życiu kieruje się rozsądkiem. Spowodowane jest to między innymi jej historią z przeszłości. Jest ona bowiem ostatnią przedstawicielką rodu Bishopów - legendarnych czarownic, które mają bardzo wysoki status wśród innych czarownic, których w świecie wbrew pozorom nie brakuje. Gdy miała 7 lat, jej rodzice zginęli w Afryce w niewyjaśnionych okolicznościach i od tamtej pory Diana odcina się od magii, wykorzystując ją tylko w kryzysowych sytuacjach.

Po wielu latach intensywnej nauki osiągnęła tytuł profesora, choć jest jeszcze bardzo młoda. Udowodniła przede wszystkim sobie, że dzięki ciężkiej pracy można osiągnąć wszystko. Odgrodziła się od przeszłości swojego rodu i teraz nawet historycy zajmujący się dawną Ameryką nie kojarzą jej z pierwszą kobietą, która w końcu XVII wieku została stracona w Salem za uprawianie czarów.

Tak więc Diana Bishop to przede wszystkim kobieta niezależna, poświęcająca całe swoje życie pracy. I to w pracy, a konkretnie we wspomnianej przeze mnie wcześniej Bibliotece Bodlejańskiej spotyka Matthew Clairmonta - profesora biochemii i neurologii, wampira. To, że jest przedstawicielem innego typu stworzeń, od razu dyskwalifikuje ich wzajemne kontakty, ale bohaterów łączy nić sympatii i coraz częściej się ze sobą spotykają. Diana odkrywa tajemniczy manuskrypt, odpieczętowuje go i ściąga na siebie uwagę innych stworzeń. Zaczynają się nią interesować, a nawet grozić. Dlaczego? W manuskrypcie tym najprawdopodobniej jest zawarta tajemnica ich pochodzenia, której jak do tej pory, nikt nie odkrył.

W powieści nie brakuje różnorodności stworzeń. Mamy tu zarówno czarownice, wampiry, ale również ludzi czy demony. Tak więc autorka skupiła się na wszystkich typach na raz. Jeśli chodzi o sylwetki nadprzyrodzonych istot, to Deborah Harkness nie popisała się - mają typowe cechy, o których czytaliśmy już w innych książkach, niczym szczególnym się nie wyróżniają. Zawsze lubię czytać o pochodzeniu np. wampirów w powieściach, o ich zdolnościach, a tutaj nie poczułam żadnego zaskoczenia - jednym słowem wszystko gdzieś już było.

Również sama fabuła nie jest jakoś specjalnie ciekawa, akcja toczy się bardzo powoli, właściwie mogę powiedzieć, że nic się nie dzieje. Gdybym chciała, to całą tę powieść mogłabym w kilku zdaniach tutaj opisać i, gdybyście zechcieli się z nią zapoznać, to zaoszczędzilibyście czas i mogli przejść od razu do kontynuacji. Podczas lektury cały czas miałam wrażenie, że gdzieś już to czytałam, tak więc powieść nie wnosi niczego nowego, świeżego.

Bohaterowie także są płytcy, nijacy i zwyczajnie nudni. Nie ma w nich nic ciekawego. Diana ciągle mnie drażniła, bo kreowana była na osobę dorosłą, dojrzałą emocjonalnie, a momentami zachowywała się jak rozkapryszona nastolatka. Na dodatek przez trzy czwarte książki była zmęczona i gdy miało się już coś wydarzyć to zwyczajnie zasypiała i budziła się po kilku godzinach. Naprawdę, to nie jest żadna hiperbola, po prostu ciągle chciało się jej spać. Rozumiem, bohaterowie to żywe istoty potrzebujące snu, ale ja nie mam ochoty czytać w kółko o tym, że ktoś jest senny. Gdy nie chciało się jej spać, to myślała o dwóch rzeczach: o Matthew lub o tym, iż nie chce używać swoich mocy.

Matthew był odrobinkę lepszy, choć też mam mu wiele do zarzucenia. Odebrałam go jako osobę lekko zadufaną w sobie, a to, że znał WSZYSTKIE osobistości, które przysłużyły się światu dzięki swym naukowym odkryciom, takie jak Newton czy Darwin, totalnie mnie załamało. No już bardziej idealny być nie może! Na dodatek on przecież przyjaźnił się z nimi wszystkimi, no po prostu miodzio.

Tak więc nie polecam Wam tej powieści, sama na pewno nie sięgnę po kolejne części. Czytałam ją prawie miesiąc, z krótką przerwą na inną książkę, co po prostu jest u mnie jakimś ewenementem, bo tylko lektury szkolne czytam tak długo. Nie miałam w ogóle chęci na jej czytanie i drugą połowę wymęczyłam już w ciągu kilku ostatnich dni kwietnia. Jakoś nie mogłam jej przerwać i stwierdziłam, że już doczytam.

Porównywanie tej powieści do takich dzieł jak Kod Leonarda da Vinci, Zmierzch, Harry Potter czy Cień wiatru to moim zdaniem obraza dla ich autorów. Być może te tytuły znalazły się na okładce, bo autorka zwyczajnie pościągała z nich niektóre elementy, połączyła w całość i wyszła z tego Księga Wszystkich Dusz. Nie mam niestety porównania, bo nie czytałam wszystkich książek, o których wspomniałam, ale być może moja hipoteza jest prawdziwa. Żałuję także, że Deborah Harkness wplotła znikome ilości wiedzy merytorycznej z zakresu historii, choć jest przecież profesorem. O wiele bardziej lubię uczyć się historii poprzez czytanie tego co mnie interesuje, aniżeli wkuwanie na pamięć mnóstwa bzdurnych regułek.

Ocena: 4/10


Seria Księga Wszystkich Dusz:
Czarownica ׀ Tajemnica ׀ Wędrówka ׀ Powrót

sobota, 16 lutego 2013

Cynthia Hand - Nieziemska

Autor: Cynthia Hand
Tytuł: Nieziemska
Seria:  Nieziemska tom 1
Oryginalny tytuł: Unearthly
Wydawnictwo: Amber
Ilość stron: 397
Rok wydania: 2011
Stosik: 7/2012











Cynthia Hand to młoda amerykańska pisarka, która wychowała się z Idaho. Obecnie mieszka z mężem i dwójką dzieci w Kalifornii i prowadzi zajęcia z kreatywnego pisarstwa na Pepperdine University of Malibu. Prawa do wydania tej powieści kupili wydawcy w piętnastu krajach.

Clara Gardner to szesnastolatka. Chciałoby się powiedzieć: "zwykła szesnastolatka". Dziewczyna jest jednak aniołem i co rusz ma wizje tego, co wydarzy się w przeszłości. Dotyczą one zadania, które musi wykonać, aby móc dalej funkcjonować jako anioł. Widzi w nich chłopaka, który stoi pośrodku pożaru i którego najprawdopodobniej będzie musiała uratować. Dzięki pomocy matki (również anioła) udaje jej się rozszyfrować miejsce, w którym dopełni się jej być albo nie być. Wyprowadza się z Kalifornii do Wyoming, gdzie klimat jest o wiele zimniejszy i rozpoczyna życie od nowa. Niewiele czasu zajmuje jej stanie się najbardziej znaną dziewczyną w szkole. W negatywnym tego słowa znaczeniu. Po nieudanych zabiegach fryzjerskich, w których chciała ukryć chwałę, wypływającą z każdego zakątka jej skóry ludzie zwracają się do niej per "Pippi" czy "Karotka" - na pewno domyślacie się dlaczego.

Oprócz tego spotyka chłopaka ze swej wizji, a jego popularna dziewczyna wyczuwa pewną konkurencję i Clara szybko staje się jej wrogiem numer jeden. Wszystkie te czynniki sprawiają, że trudno jest jej się zaaklimatyzować w nowym miejscu i poczuć akceptację rówieśników. Udaje się jej na szczęście zdobyć kilku przyjaciół, w tym Angelę, która wyjaśnia wiele tajemnic związanych z bycia anielitą. Bohaterka powoli przygotowuje się do wykonania misji, międzyczasie poznajemy jej rozterki miłosne, problemy domowe i szkolne i inne niedogodności.

Po raz kolejny mamy do czynienia ze stałym utartym schematem: wyjątkowa dziewczyna o super mocach w trójkącie miłosnym, walcząca ze złymi mocami. Niby nie ma tu nic wyjątkowego, odróżniającego tę książkę od innych, więc należałoby sobie zadać pytanie: czy w ogóle jest jakikolwiek sens w sięganiu po nią skoro i tak wiemy, jak się skończy? Otóż sens jest. Dlaczego? Z pozoru wydaje się, że rzeczywiście jest to powtarzająca się fabuła. Autorka jednak ciągle zaskakuje czytelnika, kręci, mota, przez co mamy w głowie wiele pytań, na które odpowiedzi uzyskujemy dużo później. Zakończenie niby przewidywalne, jednak nie do końca takie, jak w większości romansów paranormalnych.

Clara to bardzo zagubiona dziewczyna, która od krótkiego czasu wie, że jest anielitą. Ale kim są właściwie anielici? Mają oczywiście super zdolności takie jak większa sprawność fizyczna, umiejętność latania, posługiwanie się wszystkimi językami świata. W pewnym momencie swojego życia pojawiają się w ich umysłach wizje dotyczące zadania, które będą musieli w przyszłości wykonać. Co by się stało gdyby temu nie podołali? Nie wiadomo.

Wracając do Clary. Po przeprowadzce w nowe miejsce trudno jest się jej dopasować, ale znajduje przyjaciółki Wendy i Angelę. Ta druga wysuwa się na pierwszy plan i bardzo ją polubiłam. Ma w sobie pazur, jest uparta, lubi stawić na swoim i jeśli ma jakiś cel to całkowicie pochłania się jego realizacji. Clarę polubiłam trochę mniej, za dużo narzekała, jaka to ona biedna i skupiała się w szczególności na sobie spychając inny na dalszy plan.

Niesamowicie ukazana jest jej szkoła. Leży w przepięknym miejscu i zazdroszczę uczniom arcyciekawych lekcji, w których mogą brać udział. Nie ma tam nudnego siedzenia i słuchania mruczącego do siebie nauczyciela, ale bardzo kreatywne zajęcia. Szczególnie upodobałam sobie lekcje historii Wielkiej Brytanii, na których stawali się innymi postaciami na przykład chłopem, księdzem czy szlachcicem i grali w pewnego rodzaju grę.

Christian, chłopak, którego Clara ma uratować nie przypadł mi do gustu. Kojarzy mi się z poetą, który poszukuje natchnienia. To mega przystojny melancholik, trochę dla mnie zbyt mdły. Za to Tucker, z którym nasza anielitka od początku się nie polubiła jest rewelacyjny! Przystojny, muskularny, gdyż ciężko pracuje na farmie, zabawny, zna mnóstwo ciekawych miejsc, umie łowić ryby, jeździć na nartach - po prostu ideał. Doskonale wie, jak zachować się w każdej sytuacji.

Nieziemska to naprawdę godna przeczytania pozycja. Jest jedną z ciekawszych książek o aniołach, jakie miałam okazję przeczytać. Pomimo kilku niewielkich minusów świetnie się ją czyta. Jej ogromną zaletą jest to, że wciąga. I to jak wciąga. Polecam raczej dziewczynom, które nie mają jeszcze dość paranormali i tym, którzy sądzą, że już się "wypalili" w tego rodzaju powieściach.

Ocena: 9/10


Cykl Nieziemska
Nieziemska ׀ Anielska

środa, 21 listopada 2012

Amanda Hocking - Przywrócona

Autor: Amanda Hocking
Tytuł: Przywrócona
Seria: Trylle tom 3
Oryginalny tytuł: Trylle Trilogy #3. Ascend
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 303
Rok wydania: 2012













Historię spełnionego największego życiowego marzenia autorki tej serii, Amandy Hocking, zna chyba każdy. Powieści, które wrzucała do Internetu stały się bardzo popularne, sprzedawały się jak świeże bułeczki i w końcu znaleźli się wydawcy, którzy zechcieli je wydać. Co ma w sobie ten cykl, że czytelnicy tak chętnie po niego sięgają? Po lekturze wszystkich części wydaje mi się, że mogę się na ten temat wypowiedzieć z pełną świadomością. Ale może zacznę od początku czyli od krótkiego streszczenia.

Główną bohaterką serii jest Wendy Everly, nastolatka, która czuje się niezrozumiana, inna niż rówieśnicy, z którymi chodzi do szkoły. Pewnego dnia okazuje się, że jest trolem. Nie takim, który żyje na bagnach i ma paskudne żółte i brudne pazury, tylko takim, który wygląda prawie identycznie jak człowiek. Na dodatek dziewczyna to przyszła królowa społeczności Trylli, jednego z plemion troli. Musi poradzić sobie z brzemieniem, jakie w bardzo krótkim czasie zaczęło na niej ciążyć. Na szczęście znajduje oparcie w bliskich i w przyjaciołach. Największym problemem Trylli jest nieustająca walka z Vittrą, innym odłamem "baśniowych" stworzeń, których król, Oren chce ich zniszczyć i objąć władzę na tymi, którzy jeszcze pozostaną przy życiu.

W ostatniej części trylogii fabuła skupia się głównie na wojnie, która prędzej czy później nadejdzie. Plusem jest to, że bohaterowie mają jeszcze trochę czasu, ponieważ Wendy zawarła pokój z Vittrą, który mówi, że dopóki nie zostanie królową, wrogowie nie mogą napadać ich miejscowości Forening. Niestety, nie został on szczegółowo opracowany i porywane są dzieci oraz atakowane trole z plemienia Trylle, które żyją poza wspomnianym miastem. Królewna musi się uporać z narastającym problemem i raz na zawsze zakończyć trwający od kilkuset lat konflikt.

"Przeczytałam mnóstwo książek o historii Trylle. I wiecie, co w nich wyczytałam? Ulegamy. Czekamy. Stosujemy uniki. Bronimy się. Nigdy nie walczymy. A teraz przyszedł czas walki. To nasza ostatnia szansa. Nie tylko nasza, w sensie: osób w tej sali, ale całego królestwa. Musimy stawić Vittra opór. Jeśli teraz się nie zbuntujemy, pokonają nas."

Nie omijają jej również problemy osobiste. Musi nauczyć się jeszcze wielu rzeczy dotyczących państwa, które będą niezbędne w rządzeniu nim. Jej matka Elora jest ciężko chora i można spodziewać się najgorszego. Wendy przeżywa w dalszym ciągu rozterki miłosne. Jednym z ważniejszych wydarzeń w powieści jest ślub królewny z Tove, który jest bardzo ważnym i historycznym wydarzeniem. Jak potoczą się losy dziewczyny? Czy będzie mogła żyć z osobą, którą kocha? Czy uda się jej pokonać plemię Vittra? I jak zakończy się cała historia? Ja to już wiem, teraz pora, abyście Wy się o tym dowiedzieli (oczywiście poprzez samodzielne jej przeczytanie).

Wendy w tej części zasługuje na mój pełny szacunek. Dokonała się w niej przemiana, która sprawiła, że dojrzała do bycia królową, do poświęcenia całego swojego życia poddanym. Nie ma tu myślenia w granicach "ja jestem na pierwszym miejscu" lub "to ja jestem królową, więc to ja jestem najważniejsza". Przekłada dobro Trylli nad swoje, ba, nawet gotowa jest poświęcić za nich życie, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Nie jest to tylko takie gadanie, żeby inni uważali ją za godną podziwu, ona swym zachowaniem udowadnia swe słowa.

W poprzednich tomach nie podobało mi się w niej to, jak przeżywała rozterki miłosne. W tej, autorce muszę postawić plusa za poprawę, już mnie nie irytowały dziwne teksty typu "popatrzył na mnie", bo po prostu takich ckliwych opisów nie było.

Na uwagę zasługuje również ojciec Wendy, Oren. Jest to typowy czarny charakter, nie ma w nim żadnych pierwiastków dobra. Okrutny, bezwzględny, tyran, morderca, zbrodniarz, egoista - to tylko niektóre słowa, którymi można go opisać. Kojarzy mi się trochę ze złymi postaciami z baśni. Nie lubię go, za każdym razem gdy się pojawiał budziła się we mnie nienawiść do niego. Moim zdaniem to dobrze, ponieważ to znaczy, że autorka osiągnęła swój zamiar, czyli pokazanie złego króla w samych negatywach.

Muszę wspomnieć niestety o minusie tej książki. A mianowicie coś, na co czekałam od samego początku, czyli zakończenie, które nie powaliło mnie na kolana. Było ono zbyt krótkie, to znaczy wszystko rozegrało się na kilkunastu ostatnich stronach, a punkt kulminacyjny, jakim była walka z Vittrą to żenada. Opis, jak Wendy zabija jedną z postaci: "odcięłam głowę i patrzyłam jak się toczy" był śmieszny w negatywnym tego słowa znaczeniu. Całe zakończenie mogło zostać trochę rozciągnięte, a myślę, że byłoby naprawdę dobre.

W tym miejscu odpowiem na pytanie, które postawiłam we wstępie. Trylogia "Trylle" jest bardzo ciekawą lekturą. Wciąga, pochłania się ją w rekordowym tempie, główna bohaterka jest "do polubienia", fabuła również rewelacyjna. Bohaterowie charakterystyczni, sympatyczni, idealni przyjaciele na całe życie. Natomiast postacie negatywne - do znienawidzenia całym sercem. Podsumowując nie żałuję ani chwili spędzonej nad trzema powieściami pani Amandy Hocking i gorąco polecam je każdemu.

Ocena: 4,5/5, 9/10

Trylogia Trylle:
1. Zamieniona RECENZJA
2. Rozdarta RECENZJA
3. Przywrócona

P.S. Odsyłam Was do recenzji poprzedniej części, "Rozdartej". Wiele z Was pewnie jej nie przeczytało, ponieważ kiedy dodawałam jej recenzję to przez przypadek dodałam również "Przywróconą" i kiedy kliknęliście linka, to nic się nie pojawiło. Dlatego zachęcam do lektury poprzedniej opinii;)

A na koniec przepiękna piosenka, do której Wendy i Tove tańczyli swój pierwszy taniec na weselu. Ja ją wprost uwielbiam;)




P.P.S Zaktualizowałam zakładkę "Wymienię" oraz dodałam nową:) Zapraszam.

wtorek, 6 listopada 2012

Amanda Hocking - Rozdarta

Autor: Amanda Hocking
Tytuł: Rozdarta
Seria: Trylle tom 2
Oryginalny tytuł: Trylle Trilogy #2. Torn
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 319
Rok wydania: 2012













Amanda Hocking zadebiutowała znaną wszystkim "Zamienioną". Książka ta odniosła ogromny sukces i zyskała mnóstwo wielbicieli. "Rozdarta" to druga część trylogii opowiadającej o tryllach i ich królewnie Wendy Everly.

W poprzedniej części Wendy uciekła razem z Rhysem z pałacu w Forening, gdzie czuła się wyobcowana i bardzo samotna. Dotarła do domu, do Matta i chciała zacząć normalne życie. Idylla nie trwała jednak długo. Została porwana przez znaną nam już parę Kyrę i Lokiego, którzy nie chcieli się od niej odczepić. Razem z braćmi została zabrana do pałacu Vittry i uwięziona w lochu. To, czego dowiedziała się podczas tego pobytu rozjaśniło jej niektóre wątpliwości. Zrozumiała, dlaczego Trylle i Vittra tak zaciekle o nią walczą. Dzięki szybkiemu przybyciu Finna i Dylana więźniom udało się zbiec z powrotem do Forening, gdyż tylko tam mogli czuć się bezpiecznie.

Podczas pobytu w pałacu u swej matki Elory Wendy szkoliła swe umiejętności między innymi perswazję czy przenoszenie przedmiotów za pomocą siły umysłu. Zawarła też rozejm z Vittrą. I, co najważniejsze, dowiedziała się wszystkiego o swoim pochodzeniu, historii swego ludu oraz zbliżyła się z matką. Niespodzianką jest również to, że się zaręczyła. Z kim? Tego nie zdradzę.

Moje kolejne spotkanie z panią Hocking było znów bardzo udane. Część ta obfituje w wydarzenia, nie można narzekać na nudę. Ogromnym plusem jest to, że w końcu poznałam odpowiedzi na moje pytania, wiele zagadek się wyjaśnia. Nie znaczy to jednak, że nie ma już sensu sięgać po kolejną część - kilka spraw pozostało jeszcze tajemnicą.

Moje zdanie co do Wendy się nie zmieniło, wciąż bardzo ją lubię. Dzielnie stawia czoło przeciwnościom losu, przejmuje się losem królestwa, nie myśli tylko o sobie. Nie płacze ciągle i nie roztrząsa swego losu, tak jak robi to wiele książkowych bohaterek. Nie podobała mi się w niej tylko jedna rzecz. Myślę, że za dużo rozmyślała o Finnie, o ich miłości i przeżywała, kiedy tylko na nią spojrzał. Zdradzę jednak, że między tym dwojga dojdzie do wybuchu uczuć.

"Martwiła mnie tylko nieobecność Finna. Sama myśl sprawiała mi ból, dlatego starałam się jej unikać."

W "Rozdartej" możemy poznać też rodzinę Finna, która okazuje się być bardzo sympatyczna. Znowu we znaki daje się hierarchia, jaka panuje w świecie Trylli. Pozostali bohaterowie znów troszkę ukryci są w cieniu Wendy, lecz dalej posiadają wyróżniające ich cechy.

Podsumowując, jeżeli polubiliście "Zamienioną", to z pewnością nie zawiedziecie się na jej kontynuacji. Mnie się bardzo podobała i na sto procent sięgnę po "Przywróconą".

Ocena: 4,5/5, 9/10

Na koniec pokażę Wam trailer "Zamienionej"



Trylogia Trylle:
1. Zamieniona RECENZJA
2. Rozdarta
3. Przywrócona RECENZJA

wtorek, 7 sierpnia 2012

Gwen Hayes - Strąceni

Autor: Gwen Hayes
Tytuł: Strąceni
Seria: Strąceni tom 1
Oryginalny tytuł: Falling Under
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 318
Rok wydania: 2011













"Strąceni" to kolejna powieść z gatunku romansu paranormalnego. Jej bohaterką jest Theia - siedemnastolatka, która jest bardzo bogata, mieszka w wielkim domu i z pozoru nic do szczęścia jej nie brakuje. Niestety, jej ojciec ma dosyć rygorystyczne metody wychowywania córki, które ją ograniczają. Bowiem musi być ona taka jak on czyli kierować się rozsądkiem, być poważną, nie wolno jej ubierać się w to co chce, garderobę dobiera jej stylista, nie może chodzić na imprezy... Jednym słowem jest niewolnicą w swoim domu, nie ma wolności, która każdemu jest potrzebna.

Pewnej nocy, kiedy zagrzebana pod kołdrą czyta ebooka, zauważa coś bardzo dziwnego. Z nieba spada płonący chłopak. Czy był to sen czy działo się to naprawdę? Wybiegła na zewnątrz i zobaczyła, jak się dosłownie pali i zmienia w garstkę prochu.

Myśląc, że to sen Theia rano rozpoczyna normalny dzień. Ma dwie oddane przyjaciółki, które weszłyby za nią w ogień: Ame i Donny. Pomagają jej wymknąć się czasem spod ręki ojca. Dziewczyny dowiadują się, że do ich szkoły będzie uczęszczał nowy uczeń. Ich życie dalej biegnie swoim torem.

Jednak kolejnej nocy Theia ma bardzo dziwny sen. Spotyka tam dziwnie ubranego chłopaka, z którym przeprowadza rozmowę. Następnego dnia okazuje się, że nowym uczniem jest chłopak ze snów - Haden. Każdej nocy spotykają się we śnie, jednak nie mogą się dotknąć. Dlaczego? Kim jest tajemniczy nieznajomy?

Jak to oczywiście bywa w tego rodzaju książkach bohaterowie zakochują się w sobie, jednak nie mogą być razem, gdyż żyją w zupełnie innych światach. Na dodatek Haden raz przyciąga a raz odpycha Theię. Jest to źródłem wielu konfliktów między nimi.

"Niećwiczone, anemiczne serce było moim najwątlejszym mięśniem. Nagle zrozumiałam, że jakimś cudem nadal bije. I jest pełne uczuć. Tak pełne, jakby miała wybuchnąć świetlistym strumieniem i oblać mnie promiennym blaskiem. haden oczarował mnie i życie nabrało kolorów. Jego uśmiech sprawiał, że więzy pętające moją duszę się rwały"

Cała fabuła powieści kręci się wokół uczucia głównych bohaterów. Po pewnym czasie może się to trochę znudzić, ale tłumaczyłam to sobie, że wybrałam książkę, która z założenia ma właśnie o tym mówić.
Akcja była wartka, ciągle coś się działo. Czytając tę książkę nie można się nudzić, bo zaraz na następnej stronie może się wydarzyć coś, co całkowicie zmieni sytuację.

Narratorami są Theia i Haden: podobało mi się to, bo dzięki temu można poznać uczucia dwóch stron, a nie tylko dziewczyny, jak to zwykle bywa.

Postacie są barwnie scharakteryzowane, każdy bohater ma swoje cechy, które go wyróżniają np. Mike, który nic się nie odzywał i ciągle tylko myślał o jedzeniu, Varnie, który przebierał się za kobietę czy Donny, która z pozoru była pustą lalą, ale przy bliższym poznaniu okazywała się dobrym druhem.

Trochę denerwowało mnie to, że Theia tak wszystko przeżywa. Przy każdym stresie czy sytuacji, która powodowała strach stwierdzała, że podnoszą się jej włoski na karku. Podnosiły się jej chyba z piętnaście razy. Dziwne też było to, że przez cały czas mówiła, jak kocha skrzypce, a potem nagle je rzuciła i twierdziła, że są nudne. Przecież jeżeli mamy jakąś pasję, to tak z dnia na dzień nie zmieniamy zdania.
Dziewczynie towarzyszy też wewnętrzna przemiana, która sprawia, że staje się ona bardziej samodzielna, sama podejmuje więcej decyzji.

Książka zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie, szczególnie w ostatnich kilkudziesięciu stronach naprawdę wciągała. W tym miesiącu wychodzi druga część serii, którą na pewno przeczytam.

Ocena: 4/5, 8/10

Seria "Strąceni":
1. Strąceni
2. Śniąc na jawie

Na koniec mam jeszcze pytanie, może wyda się dziwne, ale cóż... Jak ustawić godzinę na blogu, żeby była taka, jak trzeba cały czas, a nie w innej strefie czasowej i żeby się nie przestawiała?

niedziela, 22 lipca 2012

Amanda Hocking - Zamieniona

Autor: Amanda Hocking
Tytuł: Zamieniona
Seria: Trylle tom 1
Oryginalny tytuł: Trylle Trilogy #1. Switched
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 303
Rok wydania: 2012













Amanda Hocking to młoda pisarka, która odniosła ogromny sukces. Samodzielnie, bez agenta i wydawcy opublikowała e-booki, które sprzedały się jak świeże bułeczki, a autorka zarobiła niezłą sumkę. Wtedy zaczęli się o nią zabijać różni wydawcy. W tym miejscu należałoby zadać pytanie: Czy powieść ta jest naprawdę tak fenomenalna, jak szum wokół niej?

Bohaterką książki jest Wendy, która czuje się trochę zagubiona, samotna, nie umie nawiązać dobrych kontaktów z innymi ludźmi, a co dopiero znaleźć nowych przyjaciół. Być może związane jest to z dramatycznym przeżyciem z dzieciństwa; w wieku sześciu lat matka chciała ją zabić. Dziewczyna mieszka teraz z bratem i ciotką, która się nimi zajmuje, gdyż matka jest w szpitalu psychiatrycznym. W kolejnej nowej szkole nastolatka spotyka chłopaka, który ciągle się na nią gapi. Pewnego dnia znajduje się on pod jej oknem i twierdzi, że zna odpowiedzi na wszystkie nurtujące ją pytania oraz wie kim tak naprawdę jest.

Prawda okazuje się zaskakująca. Wendy nie jest człowiekiem. Jest Tryllem (jeśli tak to się odmienia;>). Musi udać się w miejsce, gdzie żyją podobni do niej. A na dodatek okazuje się, że jest bardzo ważną postacią wśród nich. Jak sobie poradzi w nowym otoczeniu?

Kiedy zobaczyłam tę książkę kilka miesięcy temu w Empiku, zauroczyła mnie. Stwierdziłam, że muszę ją przeczytać. W końcu, po dość długim czasie wyhaczyłam ją w bibliotece. Spodobała mi się jej okładka - tajemnicza, trochę mroczna, nawiązująca do treści.

Wendy Everly/Neverly - nie wiem w końcu jak ma na nazwisko, bo raz jest napisane tak, raz inaczej. Nie wiem, czy ten błąd jest tylko w mojej książce czy wszystkie tak mają. Jeżeli wiecie o co w tym chodzi, napiszcie w komentarzach.

Wracając do Wendy: polubiłam ją przede wszystkim za szczerość, ambicję i upartość. Jeżeli coś jej nie pasowało, od razu dawała to wszystkim do zrozumienia, nawet samej królowej. Walczyła o swoje, nie dawała sobą pomiatać. Jednak miała pewną wadę, która bardzo rzucała mi się w oczy. Bezustannie opisywała co czuje do chłopaka, w którym się zakochała, jaki to on piękny, przystojny, czarujący i w ogóle cudny.

Jeżeli chodzi o innych bohaterów, to ich postaci są mniej rozwinięte. Cała uwaga skupia się głównie na Wendy, która jest jednocześnie narratorką. Troszkę bardziej wybijają się z tłumu lekko snobistyczna, ale sympatyczna Willa i przyjacielski Rhys.

Jak pewnie zauważyliście, książka jest trochę schematyczna, teraz możemy spotkać wiele podobnych do niej. Ale myślę, że ma w sobie to coś, co wyróżnia ją na tle tych innych beznamiętnych i często nudnych romansideł.

Podsumowując "Zamieniona" to lekkie czytadło na wieczór. Czyta się szybko, czcionka jest bardzo miła dla oka (przynajmniej dla mojego), można się pośmiać, podenerwować też. Jeżeli szukacie czegoś trochę odmóżdżającego, czegoś przy czym nie będziecie płakać, przeżywać dramatów wraz z bohaterami, to coś dla Was. Ja tam takie książki lubię i chętnie sięgnę po kolejną część.

Ocena: 4/5   8/10

Trylogia Trylle:
1. Zamieniona
2. Rozdarta RECENZJA
3. Przywrócona RECENZJA   


czwartek, 3 maja 2012

Ruth Newman - Bal absolwentów

Autor: Ruth Newman
Tytuł: Bal absolwentów
Oryginalny tytuł: Twisted Wing
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 272
Data premiery:  14.11.2008














Bardzo lubię czytać kryminały. Uwielbiam ten dreszczyk emocji, który towarzyszy zbliżaniu się do wyjaśnienia zagadki, zastanawiania się, kto jest mordercą. Byłam pewna, że książka mnie zachwyci i będę mogła się pochwalić, jaką perełkę znalazłam. Ale może na początek o czym opowiada Bal absolwentów?

Oczywiście motywem przewodnim jest morderstwo. Zostało ono popełnione na.... balu absolwentów(!). Zamordowana została studentka, a inna dziewczyna, która była świadkiem całego zajścia znajduje się w dużym szoku i niczego nie pamięta. Pewien psychiatra współpracujący z policją stara się odświeżyć jej pamięć. Motyw zabójstwa nie jest znany, istnieje też wiele hipotez dotyczących sprawcy. Nie wiadomo czy jest to jakiś psychopata czy student czy może tzw. rzeźnik z Cambridge?  Na dodatek kilka miesięcy wcześniej zostały zabite dwie inne studentki, ale z tej samej szkoły. Może zabójca ma jakąś słabość do pięknych, młodych dziewcząt?

Jest to pierwszy kryminał, który tak wolno czytałam. Nie wciągnął mnie ani trochę, wręcz przeciwnie. Przeczytałam około 45 stron, które męczyłam ponad tydzień. Akcja była powolna, nie wiedziałam kto jest kim, bo w bardzo krótkim czasie zostało przedstawionych milion bohaterów. W ogóle wszystko było tak chaotycznie, bez składu opisane. Ciągle się gubiłam.

Recenzja jest bardzo krótka, bo nie mam za wiele do powiedzenia na temat tej powieści. Nie przeczytałam jej za wiele, ale to wystarczyło mi, aby wystawić jej tak niską ocenę. Na pewno nie przeczytam innych książek tej autorki. Strasznie się zawiodłam, ponieważ czytałam wiele pochlebnych recenzji. Szczególnie pozytywnie pisano o zakończeniu - że niespodziewane, że wszystko okazało się inne niż się wydawało. Żałuję trochę, że nie dotrwałam do końca i nie poznałam tego, ale nie chciałam już się męczyć, bo przecież czytanie ma być dla nas przyjemnością.
Jednym słowem, a właściwie dwoma - nie polecam.

Ocena: 1/10

niedziela, 8 kwietnia 2012

Kim Harrison - Strażniczka Aniołów Mroku

Autor: Kim Harrison
Tytuł: Strażniczka Aniołów Mroku
Seria: Madison Avery tom 2
Oryginalny tytuł: Early to Death, Early to Rise
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 240
Data premiery: 10.08.2010













Strażniczka Aniołów Mroku to druga część cyklu, który opowiada o dziewczynie, która nie żyje. Dokładniej mówiąc, "żyje" tylko jej dusza, ponieważ jej ciało zaginęło, kiedy została zabita przez Kairosa - Strażnika Czasu Ciemności.

Kim są Strażnicy Czasu? To ludzie, którzy decydują o tym, kto ma żyć, a kto nie. Strażnik Czasu Ciemności, kiedy zauważy, że jakiś człowiek chce zrobić coś złego, skrzywdzić innych ludzi (często nieświadomie), zsyła Aniołów Śmierci, aby go zabić, ponieważ uważa, że lepiej, żeby zginął ten jeden człowiek niż cierpieli inni. Natomiast Strażnik Czasu Światła uważa, że każdy ma prawo do poprawy, do wyboru i nie powinien umierać z powodu popełnionego błędu. Wtedy przydziela mu anioła stróża, który ma go chronić przed aniołem śmierci. Strażnicy Czasu stoją po dwóch stronach barykady, jest to istna walka z czasem, kto pierwszy dokona tego, co miał w zamiarze, ten wygra. Mają oni wiele przydatnych zdolności na przykład zatrzymywanie czasu czy odczytywanie przyszłości.

Madison, po śmierci Kairosa wbrew swojej woli zostaje nowym Strażnikiem Czasu Ciemności. Nie chce jednak działać tak, jak robili to jej poprzednicy. Chce dać "celowi" możliwość wyboru poprzez uświadomienie mu skutków popełnionego czynu. Jej chęci spotykają się z dezaprobatą i wątpliwościami w powodzenie, zarówno serafinów, czyli jej szefów, jak i jej przyjaciół. Chce jednak im udowodnić, że jest to dobry pomysł.
Wraz z przyjaciółmi ma do wykonania misję. Ktoś chce wgrać do szpitalnego komputera wirus, przez który może zepsuć się system, a w konsekwencji umrzeć wielu pacjentów. Jednak kto to jest? Madison spotyka Ace'a, który jest zazdrosny o sukcesy swojego przyjaciela. Ale czy to na pewno on? Dziewczyna ma wiele wątpliwości, ale wkrótce wszystko się wyjaśni.
Pojawia się też nowa, bardzo interesująca postać - Paul - chłopak, który w przyszłości ma zostać nowym Strażnikiem Czasu Światła, a który właśnie się uczy wielu magicznych sztuczek. Ma on jednak wątpliwości, czy na pewno chce nim być, czy wierzy w ideę wyznawaną przez Strażników Czasu. Mam nadzieję, że w kolejnej części jego postać trochę bardziej się rozkręci.

Jakie były moje odczucia podczas czytania tej książki? Powiem tak: pierwszą częścią, która czytałam już dawno temu, byłam zachwycona i do dzisiaj miło ją wspominam. Ale niestety, ta część była trochę gorsza od swojej poprzedniczki. Ale na szczęście tylko TROCHĘ. Na początku była nudnawa, ale szybko akcja się rozkręciła i powieść mnie wciągnęła.

Warto też wspomnieć o rzeczy, która bardzo mi się spodobała w tej serii, a mianowicie o obecnym motywie walki dobra ze złem. Jest on spotykany w wielu książkach, praktycznie w każdej, ale w tej jest szczególnie ciekawy, ponieważ obie strony nie są do końca dobre ani do końca złe. Ci "dobrzy" popełniają złe czyny i na odwrót. Przykładem jest tu sam obecny Strażnik Czasu Ciemności - Ron - który oszukuje i zdradza. Choć teoretycznie powinien być uosobieniem dobra i boskości.

Polecam tę książkę wszystkim, którym znudziły się romanse, wampiry i tego typu sprawy. Ale nie tylko, jeśli lubicie takie rzeczy, tak jak ja zresztą, to będzie do miła odskocznia. Radziłabym zacząć jednak od pierwszej części, ponieważ tak będzie się lepiej w tym wszystkim połapać. A, i w książce "Bale maturalne z piekła", której nawiasem mówiąc nie polecam, znajduje się opowiadanie, które jest takim prequelem do tej serii, opowiada na bieżąco, jak doszło do śmierci Madison. W części pierwszej jest tylko taki "powrót do przeszłości", wspomnienie tych wydarzeń.

Ocena: 8/10

Seria Madison Avery:
1. Umarli czasu nie liczą
2. Strażniczka aniołów mroku
3. Nadejście aniołów mroku 

niedziela, 29 stycznia 2012

Rachel Hawthorne - Blask księżyca

Autor: Rachel Hawthorne
Tytuł: Blask księżyca
Seria: Strażnicy Nocy tom 1
Oryginalny tytuł: Dark Guardian: Moonlight
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 271














Z tyłu na okładce jest napisane: "Ona i ich dwóch. Musi wybrać, który z nich jest jej bratnią duszą. I tak jak ona czuje zew blasku księżyca...". Hmmm, to brzmi trochę jak opis Pamiętników Wampirów. Jednak więcej podobieństw nie widzę.

Główną bohaterką jest Kayla - siedemnastolatka, która jest przewodniczką tzn, oprowadza grupy turystów po lesie. W tym lesie zginęli w niewyjaśnionych okolicznościach jej rodzice i dziewczyna chce poznać prawdę i zmierzyć się ze swoimi lękami. Oczywiście zakochuje się w Lucasie - nieziemsko przystojnym chłopaku, bardzo tajemniczym i niedostępnym. Jak potoczą się ich losy? Przekonajcie się sami, ale zaznaczę, że niestety wadą tej książki jest to, że jest bardzo przewidywalna. Już od samego początku możemy domyślić się jak mniej więcej będzie wyglądało zakończenie. Większość zdradza prolog.

Uwaga skupiona jest właściwie tylko na głównej bohaterce, inne postacie stanowią tylko jakby takie tło. Jednak nie pomijajmy ich całkowicie, ponieważ w następnych częściach już kto inny jest narratorem, np w części drugiej jest nim Lindsey - najlepsza przyjaciółka Kayli.

Jest to książka dla osób którym już znudziły się wampiry. Głównym motywem są wilkołaki, a właściwie zmiennokształtni, bo określenia "wilkołaki" nie lubią. Prowadzą ludzki tryb życia, ale niektóre jego elementy są takie jak u wilków na przykład związują się w pary na całe życie, toczą pojedynki o rolę przywódcy w grupie.

Powieść mogłaby być trochę grubsza, bo wszystko dzieje się trochę zbyt szybko. Teoretycznie nie jest strasznie cienka - bo ma prawie 300 stron - ale czcionka jest duuża przez co książka jest "pogrubiona".
Szczerze, to nie wiem co myśleć o tej książce. Ogólnie historia jest ciekawa i polecam ją miłośnikom romansów z różnymi stworami w tle. Jeżeli chodzi o mnie to na pewno dam szansę drugiej części, może będzie lepsza, a poza tym jestem ciekawa co będzie dalej.

Ocena: 6/10

Seria Strażnicy Nocy:
1. Blask Księżyca
2. Pełnia Księżyca
3. Nów Księżyca
4. Cień Księżyca