Pokazywanie postów oznaczonych etykietą W.A.B.. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą W.A.B.. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 marca 2015

Lisa Unger - Mój przyjaciel mrok

Autor: Lisa Unger
Tytuł: Mój przyjaciel mrok
Seria: The Hollows tom 2
Oryginalny tytuł: Darkness, My Old Friend
Wydawnictwo: W.A.B.
Liczba stron: 397
Rok wydania: 2015


Mój przyjaciel mrok to drugi tom cyklu o niewielkim miasteczku Hollows leżącym gdzieś w Stanach Zjednoczonych. Jego mieszkańcy tworzą jedną wielką rodzinę, znają się od lat, choć nie zawsze żyją w dobrych stosunkach. Spotykamy tu wielu bohaterów, którzy zmagają się z przeróżnymi problemami, a wszystko to dzieje się właśnie w Hollows.

Głównym wątkiem powieści jest sprawa zaginionej przed laty kobiety, której teraz, po śmierci ojca, poszukuje syn Michael. Plotki głoszą, że była nieszczęśliwa w małżeństwie i pewnego dnia spakowała walizkę, wsiadła do czarnego samochodu i uciekła z kochankiem porzucając męża i dwójkę dzieci. Jednak jej syn w to nie wierzy i próbuje poznać prawdę. Uważa, że matka nie była typem osoby, która z dnia na dzień zostawia całe swoje życie, a przede wszystkim dzieci, które darzyła ogromną miłością. Czy kobieta rzeczywiście uciekła? A może przydarzyło jej się coś okropnego, coś, co na zawsze zmieni życie jej syna?

Życie w niewielkim Hollows nie jest idyllą. Tak jak w innych miejscach na świecie ludzie mają swoje problemy i autorka mówi o tym w swojej powieści. Poznajemy w niej emerytowanego policjanta Jonesa Coopera, który nie może pogodzić się z koszmarami z przeszłości oraz tym, że nie wykonuje już pracy, która była jednocześnie jego największą pasją. Z polecenia żony chodzi do psychologa, ale dopiero pomoc w prywatnym śledztwie dotyczącym poszukiwań matki Michaela napędza go do działania, dopiero wtedy czuje, że jego życie ma jakiś sens i nie jest miałką papką. 

"Na tym polega hipokryzja dorosłości: nie chcesz, by dzieci, o które się troszczysz, robiły rzeczy, które sam robiłeś, kiedy nie miałeś pojęcia, jak kruche jest życie."

W Hollows od niedawna mieszka także pisarka Bethany Graves razem ze swoją nastoletnią córką Willow. Kobieta chciała uciec od zgiełku Nowego Jorku i przenieść się do niewielkiej mieściny, w której będzie miała święty spokój i poświęci się tworzeniu i wychowywaniu córki. Dziewczyna natomiast nie czuje się dobrze w nowym miejscu, myśli tylko o tym, że chciałaby wrócić do poprzedniego życia. 

Na kartach powieści poznajemy również Paulę Carr - niegdyś przebojową i pełną życia kobietę, teraz matkę dwójki dzieci, nieustannie zastraszaną i kontrolowaną przez męża. Nie stosuje on wobec niej przemocy fizycznej, ale psychiczną, przez co kobieta czuje się jak w klatce - nie może samodzielnie wykonać ani jednego kroku.

Losy bohaterów nieustannie splatają się ze sobą, przez co podczas lektury nie mamy wrażenia, że przytłacza nas ilość wątków. Wszystkie one tworzą jedną, spójną historię, która naprawdę wciąga. Narracja przeskakuje w każdym rozdziale od jednej osoby do drugiej, przez co miałam wrażenie, że muszę przeczytać jeszcze jeden rozdział, bo a nuż w kolejnym dowiem się, jak potoczyły się losy bohaterów z rozdziału poprzedniego. 

Okładka jest mroczna i tajemnicza, co wprowadza w przeświadczenie, że będziemy mieli do czynienia z horrorem lub thrillerem. Nic bardziej mylnego - moim zdaniem Mój przyjaciel mrok to przede wszystkim powieść obyczajowa, w której możemy zobaczyć, że nie tylko nasze życie nie jest kolorowe, że każdy człowiek, niezależnie od statusu majątkowego, prędzej czy później będzie miał w swoim życiu trudne momenty. Jeśli chodzi o wątek dotyczący zaginięcia matki Michaela, moim zdaniem zakończył się w ciekawy sposób, nieprzewidywalny dla mnie i pokazuje jak pokręcona jest ludzka psychika. Natomiast ogólnie zakończenie wszystkich wątków było dla mnie zbyt poprawne, zbyt grzeczne, wolałabym żeby coś potoczyło się źle lub żeby "polała się krew". Utwierdziło mnie ono w przekonaniu, że raczej jest to powieść obyczajowa niż mocny thriller. 

Mój przyjaciel mrok to pozycja, wobec której miałam odmienne oczekiwania. Otrzymałam coś innego, ale nie znaczy, że gorszego. Bardzo mi się spodobała, chętnie po nią sięgałam, a po jej odłożeniu historia cały czas siedziała mi gdzieś z tyłu głowy. Mam teraz zamiar sięgnąć po poprzedni tom tego cyklu oraz po inne wydane w Polsce dzieła Lisy Unger.

The Hollows:
Kruche więzi ׀ Mój przyjaciel mrok


Za egzemplarz do recenzji dziękuję Grupie Wydawniczej Foksal.

środa, 24 września 2014

Joanna Fabicka - Szalone życie Rudolfa

Autor: Joanna Fabicka
Tytuł: Szalone życie Rudolfa
Seria: Rudolf Gąbczak tom 1
Wydawnictwo: W.A.B
Liczba stron: 238
Rok wydania: 2004

Poznajcie Rudolfa Gąbczaka. Już samo posiadanie takiego imienia i nazwiska jest dostatecznie dołujące, ale to nic w porównaniu z ciężkim żywotem i problemami, z którymi ów młody mężczyzna musi się zmierzać każdego dnia. Najwięcej kłopotów ma oczywiście z rodziną, bo z nią przecież najlepiej wychodzi się na zdjęciu. Choć w przypadku Gąbczaków to powiedzenie się nie sprawdza, gdyż do piękności jest im zdecydowanie za daleko.

Zacznijmy od Rudolfa, głównego bohatera i narratora powieści, choć właściwie powinnam powiedzieć dziennika, ponieważ własnie w takiej konwencji utrzymana jest cała książka. Nie grzeszy urodą, ma krzywy zgryz, co utrudnia mu dążenie do zamierzonego celu czyli bycia aktorem, nie ma przyjaciół z wyjątkiem Elki, która zaczyna dojrzewać i najprawdopodobniej jest w nim zakochana, nigdy w życiu nie wygrał żadnego konkursu, z wyjątkiem tego na najmniej lubianą osobę w szkole. Poza tym życie uprzykrzają mu problemy związane z dojrzewaniem. Mimo wszystko wydaje się być jedyną normalną osobą w swoim domu.

"Nie ma to jednak jak przedwojenne pokolenie. Uważam, że powinniśmy o nich lepiej dbać. W końcu sporo im zawdzięczamy... Jak by dzisiaj wybuchła wojna, to tylko oni by walczyli. Wszyscy moi rówieśnicy natychmiast uciekliby za granicę!"

Słowo, które w pierwszej chwili nasuwa mi się na myśl, kiedy pomyślę o sytuacji w rodzinie Gąbczaków to chaos. Na pewno nie mogą narzekać na rutynę i nijaką szarą codzienność. Matka Rudolfa - Krystyna - to pani psycholog, która na każdym kroku analizuje zachowanie syna, zagorzała feministka, zajmująca się naprawianiem świata, w szczególności mężczyzn. Ojciec chłopaka - Gaweł - to mężczyzna, o którym wiemy tyle, że zostało mu na głowie już kilka włosów, słucha się swojej żony i w pewnym momencie dopada go kryzys wieku średniego. Myślicie, że to koniec? Nie nie nie! Jest jeszcze Gonzo - pięcioletni bratanek Rudolfa, dzika mała bestia, wyrzucana z każdego przedszkola, posiadająca zadatki na przyszłego kryminalistę. Najbardziej dziecinną osobą w tym domu jest babcia - Filomena - również posiada kilka włosów na głowie, nosi liniejące kolorowe boa na szyi i szaleje po ulicy na hulajnodze swojego prawnuka. Domyślacie się już teraz, dlaczego mówię, że to Rudolf jest najnormalniejszym członkiem rodziny?

Rudolf przedstawia wszystkie wydarzenia ze swojej perspektywy, co już jest powodem do zapalenia się światełka ostrzegawczego. Jego relacja jest subiektywna, więc nie wiemy, czy bohater nieco nie przerysowuje różnych sytuacji, które mają w jego życiu miejsce. Oczywiście, nie ma co do tego wątpliwości, ma wysokie mniemanie o sobie. Uważa się za przystojnego młodzieńca, przyszłą gwiazdę filmową i ma zamiar pokazać wszystkim w przyszłości na co go stać. Myśli też, że jest męski, choć wcale tak nie jest. W rzeczywistości jest przewrażliwiony na swoim punkcie, ciągle wydzwania na linie zaufania dla bulimików, alkoholików, narkomanów, zwolnionych z pracy funkcjonariuszy służb specjalnych, nałogowych kierowców czy nałogowych ciężarnych, aby tylko rozwiązać swoje problemy. Wszystko przeżywa całym sobą, jest bardzo emocjonalny - często pisze chaotycznie, jakby się spieszył.

"Wiem, że z miłości zrobiłbym wszystko! Mógłbym nawet myć zęby dwa razy dziennie."

Wszystko to sprawia, że Szalone życie Rudolfa Joanny Fabickiej to przezabawna powieść, której nie radzę czytać w miejscach publicznych, gdyż można zostać wziętym za wariata. Uwielbiam tę książkę, o czym świadczy na pewno fakt, że przeczytałam ją już po raz trzeci w swoim życiu, co baaardzo rzadko mi się zdarza. Jestem pewna, że powrócę do niej, gdyż mimo upływu lat wciąż poprawia mi humor.

Rudolf Gąbczak:
Szalone życie Rudolfa ׀ Świńskim truchtem ׀ Seks i inne przykrości ׀ Tango ortodonto

czwartek, 12 grudnia 2013

Katarzyna Berenika Miszczuk - Wilk


Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk
Tytuł: Wilk
Tom: I
Wydawnictwo: Grupa Wydawnicza Foksal (W.A.B.)
Liczba stron: 301
Rok wydania: 2013 (wydanie II, zmienione)













Katarzyna Berenika Miszczuk znana jest głównie z trylogii zapoczątkowanej powieścią "Ja diablica". Niedawno wydana została jej najnowsza książka pt. "Druga szansa". Ja jednak postanowiłam w pierwszej kolejności sięgnąć po debiut autorki, która napisała go w wieku 15 lat.

Margo Cook przeprowadziła się właśnie z wielkiego, hałaśliwego i pełnego ludzi Nowego Jorku do miasteczka Wolftown, które jest jego całkowitym przeciwieństwem: nudne, ciche, wszędzie jest daleko. Początkowo dziewczyna sądzi, że umrze tu z nudy i nie znajdzie przyjaciół ze względu na to, że wszyscy się tu znają i mają już swoje stałe grupy. Na szczęście poznaje Ivette - lekko szaloną Francuzkę, która także mieszka tu dopiero od niedawna. Dziewczęta szybko znajdują wspólny język i zaprzyjaźniają się. Margo od dnia, w którym przeprowadziła się do miasteczka zaczyna dręczyć ten sam koszmar, w którym śmiertelnie przerażona ucieka przed kimś przez las. Z biegiem czasu sen niczym z horroru nabiera coraz pełniejszych kształtów...

Dziewczyna poznaje także dwóch chłopców: pierwszy z nich to niesamowicie przystojny sportowiec Peter, a drugi to Max, który o wiele bardziej ją intryguje głównie ze względu na fakt, że jest niedostępny i małomówny. Dlaczego tak się dzieje? I jaki mroczny sekret skrywa Wolftown? Tego dowiecie się czytając przygody Margo.

Do książki tej podchodziłam z rezerwą. Szczerze, po przeczytaniu opisu z tyłu nie spodziewałam się rewelacji, tylko obawiałam się, że książka mnie tylko zirytuje i tyle. Ale, co rzadko się zdarza, moja intuicja zawiodła i jestem naprawdę miło zaskoczona tą powieścią.

Na uwagę zasługuje fakt, o którym wspomniałam na samym początku, czyli to, że autorka napisała tę powieść w wieku 15 lat. Moim zdaniem, jak na debiut tak młodej pisarki wyszło świetnie. Język nie jest może na super poziomie, ale czuję, że w Katarzynie Berenice Miszczuk drzemie ogromny potencjał, który mam nadzieję, został wykorzystany w jej późniejszych utworach.

Wielu z Was może powiedzieć, że temat, na który pisze autorka, jest oklepany i znany, że posługuje się utartymi schematami, jakie panują w książkach z gatunku paranormal romance. Jednak trzeba pamiętać o tym, że napisała ją 10 lat temu, w 2003 roku, kiedy wszelkiego rodzaju wilkołaki, wampiry i inne stwory nie były na topie, wtedy nie było jeszcze Zmierzchu, który zapoczątkował tę modę. Dlatego uważam, że jak na tamte czasu pomysł jest oryginalny i ciekawy.

" - Kawior jest pyszny, spróbuj - usiłowała mnie przekonać Iv.
  - To są rybie jajka - odpowiedziałam, ledwie powstrzymując obrzydzenie. - Dzięki, ale nie.
  - Ale to jest naprawdę bardzo smaczne.
  - To są rybie jajka.
  - Na pewno ci nie zaszkodzą, no weź.
  - To są rybie jajka - wycedziłam i wtedy wreszcie dała mi spokój." 

Przed przeczytaniem tej książki zastanawiałam się, jak autorka, Polka, przedstawi miejsce akcji, którym jest przecież USA. Czy nie mogła umieścić go w Polsce? Hmm, nie wiem, może gdyby tak zrobiła, byłoby dziwnie, bo przecież takie rzeczy dzieją się tylko w Stanach Zjednoczonych? Na szczęście nie miałam wrażenia, że chciała za wszelką cenę, na siłę wykreować super amerykańską nastolatkę. Margo ma polskie korzenie, a jej ulubionym daniem są pierogi i placki ziemniaczane.

Momentami jej zachowanie może wydawać się infantylne i irytujące, i mimo że jestem na to wyczulona i często zwracam na to uwagę w moich recenzjach, to Margo nie irytowała mnie. Wręcz przeciwnie. Odebrałam ją jako szaloną, nieco postrzeloną dziewczynę, która nie może usiedzieć na miejscu, jest pełna energii i przez to czasem wpada w tarapaty czy zachowa się po prostu głupio.

Wilk to fajna, lekka powieść, która nie wymaga wielkiego emocjonalnego czy intelektualnego zaangażowania. Pozwala się jednak odprężyć, pośmiać i spędzić miło czas. Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona, bo nie spodziewałam się, że aż tak mi się spodoba i wciągnie. Wszelkie językowe czy stylistyczne potknięcia autorki wybaczam, gdyż jest to debiut napisany w tak młodym wieku, że jej język nie był po prostu na jakimś wysokim poziomie. Sprawia to jednak, że Margo jest bardziej swojska i rzeczywista. Nie sugerujcie się tylko tym beznadziejnym zdaniem z tyłu okładki ("Sprawdź, co się zdarzyło przed Zmierzchem!"), bo ja po jego przeczytaniu miałam ochotę skoczyć z mostu. Zmierzch raczej nie jest zbyt dobrą rekomendacją dla powieści, głównie dlatego, że ostatnio zbiera raczej negatywne opinie. Na koniec chciałabym zaznaczyć, że czytałam wydanie II, zmienione, dlatego moja opinia odnosi się własnie do niego. Z poprzednim nie miałam do czynienia, dlatego nie chcę ich porównywać.

Ocena: 8/10


Cykl o Margo Cook:
Wilk ׀ Wilczyca


Za możliwość przeczytania książki dziękuję Grupie Wydawniczej Foksal