Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Bukowy Las. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Bukowy Las. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 20 października 2014

John Green - Szukając Alaski

Autor: John Green
Tytuł: Szukając Alaski
Oryginalny tytuł: Looking for Alaska
Wydawnictwo: Bukowy Las
Rok wydania: 2013
Liczba stron: 315


Poszukiwanie szczęścia to ważny element samorozwoju każdego człowieka. Chęć spełniania marzeń jest motywacją do osiągnięcia poczucia spokoju i bezpieczeństwa. Bliskie nam osoby: przyjaciele, rodzina, a także miejsca, w których czujemy się dobrze oraz często rzeczy materialne dają nam właśnie to poczucie. Bohater kolejnej powieści Johna Greena postanawia wyruszyć na poszukiwanie Wielkiego Być Może i wyrywa się z klatki, jaką było jego pełne schematów życie.

Miles Halter to chłopak, który nie ma grona przyjaciół, nie chodzi na imprezy a jego najlepszymi przyjaciółmi są rodzice. Jego pasją jest zapamiętywanie ostatnich słów znanych ludzi i wystarczy niby od niechcenia rzucić czyjeś nazwisko, a on bez zająknięcia nam je zacytuje. Postanawia dopomóc losowi i poszukać szczęścia w innym otoczeniu i tak oto trafia do szkoły z internatem, w której przed laty uczył się jego ojciec - Culver Creek. Ma nadzieję, że odnajdzie szczęście, przyjaciół i wspomniane Wielkie Być Może. Poznaje grupę bardzo interesujących ludzi, z której oczywiście najbardziej fascynuje go dziewczyna - Alaska Young - seksowna, tajemnicza, towarzyska a jednocześnie żyjąca w swoim małym świecie, do którego nie pozwala nikomu wejść. Czy Milesowi, który już pierwszego dnia otrzymuje wdzięczny pseudonim Klucha uda się zrealizować swoje cele, a także dowiedzieć się, co kryje się w głowie tej niesamowitej dziewczyny jaką jest Alaska?

"Nie mam zamiaru być jedną z tych, co to tylko siedzą i smęcą o tym, co zamierzają zrobić. Po prostu to zrobię. Wyobrażanie sobie przyszłości to rodzaj beznadziejnej tęsknoty."

To już trzecia książka Johna Greena, którą miałam okazję przeczytać. Oczywiście niezaprzeczalnie najlepszą jest Gwiazd naszych wina, ale zauważyłam, że wszystkie trzy (GNW, Szukając Alaski i Papierowe miasta) mają kilka wspólnych mianowników: ciekawi, oryginalni bohaterowie, którzy nie są płytcy, nijacy i zwyczajnie papierowi, oryginalny pomysł na fabułę poruszającą tematy ważne dla każdego człowieka, skłaniające wręcz do filozoficznych przemyśleń i, jakżeby inaczej, naprawdę dobry język, którym posługuje się autor, o tym zresztą powiem kilka słów za moment.

Zarówno Miles z Szukając Alaski jak i Quentin z Papierowych miast to sympatyczni chłopcy, którzy nie są prostakami i nie myślą w kółko o jednym. Są do siebie bardzo podobni, nie wiem czy mogę to zaliczyć na plus, lecz nie zmienia to faktu, że zwyczajnie polubiłam Kluchę. To dobry chłopak kochający swoich rodziców, ma z nimi świetny kontakt; przykłada się do nauki i jak to każdy nastolatek próbuje czasem rzeczy zakazanych takich jak alkohol czy papierosy (choć myślę, że alkoholu w Szukając Alaski lało się zbyt dużo). Swój pseudonim zawdzięcza anemicznemu wręcz wyglądowi a także charakterowi - nie do końca potrafi postawić na swoim.

Jeśli chodzi o pozostałych bohaterów to najbardziej polubiłam Pułkownika - za odwagę, za godny pozazdroszczenia kontakt z matką, za to, że uczył się po to, by w przyszłości być na tyle bogatym, by móc polepszyć jej standard życia. To bohater charyzmatyczny, ceniący sobie honor i przyjaźń. Jeśli chodzi o Alaskę, to sytuacja wygląda podobnie jak z Margo z PM - była mi zwyczajnie obojętna. Nie mogę powiedzieć, że jej nie lubię, ale też nie zapałałam do niej sympatią.

Uwielbiam genialny styl Johna Greena. Jestem zadowolona z tego, że nie pisze bardzo bardzo prostym językiem, jaki można spotkać w wielu powieściach młodzieżowych. Docenia swoich czytelników, nie uważa ich za głupoli, którym wszystko trzeba wykładać kawę na ławę. Nie sili się na używanie przekleństw i slangu, aby pokazać jaki to on jest cool i jak dobrze zna współczesnych nastolatków. 

"Spędzasz całe swoje życie w labiryncie, zastanawiając się, jak któregoś dnia z niego uciekniesz i jakie niesamowite będzie to uczucie, wmawiasz sobie, że przyszłość pomaga ci przetrwać, ale nigdy tego nie robisz. Wykorzystujesz przyszłość, żeby uciec od teraźniejszości."

Ciekawym pomysłem jest tytułowanie rozdziałów. Pierwsza połowa książki to odliczanie dni PRZED jakimś ważnym wydarzeniem a druga połowa PO nim. Dzięki temu autor przykuwa uwagę czytelnika, bo chce się dowiedzieć o co będzie chodziło i co takiego się wydarzy. Właśnie ta połowa PRZED wydawała mi się momentami nudnawa, bo opisywała zwyczajne życie amerykańskich nastolatków chodzących do szkoły. W pewnym momencie zadałam sobie nawet pytanie, do czego ta fabuła w ogóle prowadzi, ale potem wszystko się wyjaśniło i zrekompensowało mi moje wcześniejsze delikatne znudzenie.

Szukając Alaski to dobra powieść młodzieżowa. Podkreślam młodzieżowa, bo to właśnie do młodzieży jest adresowana i przypuszczam, że starszym czytelnikom może mniej się spodobać. Jestem fanką Greena, który w każdej kolejnej powieści pokazuje swoje charakterystyczne pióro. Wprawdzie uważam, że lepiej by było, gdyby pan Zielony umieścił mniej opisów, jak to sobie bohaterowie piją i palą, nie dlatego, że jestem negatywnie nastawiona do poruszania tego tematu, ale dlatego, że czasem bohaterowie nie skupiali się na niczym innym jak na piciu i leczeniu kaca lub paleniu pod prysznicem. Miles i Alaska są dla mnie w pewnym stopniu kopiami Quentina i Margo lub może powinnam powiedzieć odwrotnie. Trzecią powieść Greena, którą przeczytałam mogę uznać za udaną, choć nie idealną i mimo wszystkich wad polecam sięgnięcie po jego twórczość, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście.

To jest 300 post na blogu. Dziękuję za wszystkie komentarze i Waszą obecność :)

piątek, 24 stycznia 2014

John Green - Papierowe miasta

Autor: John Green
Tytuł: Papierowe miasta
Oryginalny tytuł: Paper Towns
Wydawnictwo: Bukowy Las
Ilość stron: 393
Rok wydania: 2013













John Green to pisarz, którego nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Twórca kilku książek, które stały się bestsellerami. Miałam ogromne szczęście mogąc przeczytać Gwiazd naszych wina. Powieść tę cały czas wspominam z sentymentem i planuję nawet ponownie jej przeczytanie. Nie jest więc chyba dziwne, że postanowiłam zapoznać sie z pozostałymi dziełami Greena, które podobno są równie dobre. O Papierowych miastach naczytałam się wiele i z każdą kolejną pozytywną recenzją miałam ogromną chrapkę na zapoznanie się z tą książką.

Jej bohaterem jest osiemnastoletni Quentin, który znajduje się w tym samym okresie swego życia co ja, dlatego jest mi naprawdę bliski. Czekają go egzaminy końcowe, koniec szkoły, pójście na studia oraz bal, na który się nie wybiera. To czas bardzo stresujący dla każdego nastolatka, ale też taki, który pozostaje w pamięci na zawsze. W tym napiętym okresie spotyka go przygoda, którą powinnam być może nazwać przygodą życia.

"Rozmawianie z pijaną osobą było jak rozmawianie z niezwykle szczęśliwym trzylatkiem dotkniętym poważnym uszkodzeniem mózgu."

Quentin to chłopak bardzo spokojny, ułożony, dobrze dogadujący się z rodzicami, nie chodzi na imprezy, ma grupę przyjaciół, ale nie jest wyrzutkiem społeczeństwa. Żyje sobie spokojnie, bez wariacji, można by powiedzieć, że nie jest typem amerykańskich nastolatków, których często spotykamy w filmach. To bohater, który od samego początku zdobył moją sympatię. Jego sąsiadką jest dziewczyna, z którą przed wielu laty połączyło go niezbyt przyjemne zdarzenie. Idealizuje ją, a nawet powiedziałabym, że podkochuje się w niej, choć tak naprawdę zna ją tylko jako popularną i odważną Margo, a nie wie, jaka jest tak naprawdę. Pewnej szalonej nocy zjawia się u niego w pokoju z dosyć nietypową prośbą i spędzają ze sobą całą noc jeżdżąc po mieście i wyrównując rachunki z nielubianymi przez nich osobami. Quentin jest zachwycony takim obrotem spraw, jednak następnego dnia czeka go rozczarowanie - Margo znika bez śladu. Nie wahając się ani przez moment, chłopak postanawia ją odnaleźć, angażując w to swych niesamowitych przyjaciół.

"Tak trudno jest odejść - dopóki się nie odejdzie. Wówczas to najłatwiejsza rzecz pod słońcem."

Po przeczytaniu dwóch książek Greena zauważyłam, że lubi on wplatać w niby zwyczajne powieści dla młodzieży bardzo mądre sentencje, morały i daje czytelnikowi bodziec do zastanowienia się nad niektórymi sprawami, do zwolnienia na chwilę tempa. Język, jakim się posługuje jest dostosowany do młodych ludzi, ale nie jest prostacki ani nie "odmładzany" na siłę.

"W pewnym momencie będziesz musiał przestać wpatrywać się w niebo, bo inaczej pewnego dnia spojrzysz z powrotem w dół i zorientujesz się, że ty także doleciałeś w przestworza."

Sama historia bardzo mi się podobała, choć przyznam szczerze, czuję lekki niedosyt. Gwiazd naszych wina jest moim zdaniem o wiele lepszą książką, wywołała u mnie o wiele więcej emocji i myślę, że też pozostanie w mojej pamięci na dłużej. Papierowe miasta podzielone są na trzy części i to właśnie ta ostatnia część, w której opisana jest szalona przygoda - wielogodzinna podróż minivanem przez całe Stany Zjednoczone, którą odbywają Quentin i jego przyjaciele. To wtedy najczęściej wybuchałam śmiechem (wystarczy, że sobie przypomnę togi chłopaków, pod którymi nie mieli nic i biegając jak w sukienkach, rozpaczliwie poszukiwali normalnych ciuchów).

Samą Margo - tę niedostępną, wyidealizowaną, a jednocześnie bardzo kruchą dziewczynę jakoś niezbyt polubiłam. Uważam, że Quentin po prostu wytworzył sobie w głowie jakiś jej mylny, nieprawdziwy obraz, który nijak ma się do rzeczywistości. Wybory, jakich dokonała wcale mnie nie usatysfakcjonowały.

Papierowe miasta to z pozoru lekka i przyjemna powieść młodzieżowa, która jednocześnie bawi i uczy, między innymi tego, że powinniśmy wybierać taką drogę życiową, która sprawi, że będziemy szczęśliwi. Oczekiwałam powieści na miarę Gwiazd naszych wina, a może nawet lepszej, wnioskując z wielu pozytywnych recenzji, jakich się naczytałam, jednak pod tym względem czuję się odrobinę rozczarowana. Nie znaczy to jednak, że jej nie polecam, wręcz przeciwnie - Green ma naprawdę wielki talent, który można wyczuć na każdej stronie jego powieści.

Ocena: 8/10

niedziela, 11 sierpnia 2013

John Green - Gwiazd naszych wina

Autor: John Green
Tytuł: Gwiazd naszych wina
Oryginalny tytuł: The Fault In Our Stars
Wydawnictwo: Bukowy Las
Liczba stron: 312
Rok wydania: 2013













John Green debiutował powieścią Szukając Alaski, ale to Gwiazd naszych wina przyniosła mu ogromną popularność i nagrody. Mieszka wraz z żoną i synem w Indianapolis. Wraz z bratem Hankiem prowadzi Vlogbrothers, jeden z najpopularniejszych projektów wideo w Sieci.

Gwiazd naszych wina to jedna z najsłynniejszych powieści w Blogosferze w ostatnich miesiącach. Jej bohaterką jest Hazel, szesnastolatka chora na raka tarczycy. Chore są też jej płuca, które nie potrafią samodzielnie pracować, dlatego dziewczyna musi funkcjonować z aparatem tlenowym, którego pieszczotliwie nazywa Philipem. Nie chodzi do liceum, ponieważ zdała już maturę zaocznie i uczy się w collegu. Mieszka z rodzicami, a jej matka poświęciła swoją karierę zawodową dla niej całkowicie poświęcając się córce, przez co jest "trochę" nadopiekuńcza. Hazel stara się żyć normalnie, ma przyjaciółkę, ogląda telewizję i stara się nie myśleć o tym, że w każdej chwili może się jej coś stać.

Za namową matki zaczęła chodzić na zajęcia grupy wsparcia. Na jednych z nich spotyka Augustusa - przystojnego chłopaka, z którym rozumie się bez słów. Z tygodnia na tydzień zaczyna ich łączyć coś więcej, głównie za sprawą książki bez zakończenia, którą Hazel czytała wiele razy. Wspólnie wyjeżdżają do Amsterdamu w podróż życia, by spotkać się z autorem powieści i poznać odpowiedzi na nurtujące ich pytania dotyczące książki oraz ich samych.

Gwiazd naszych wina wydaje się być zwykłą powieścią, jakich wiele mamy już na rynku, gdyż opowiada o miłości dziewczyny, której dni są policzone. Kiedy zaczęłam ją czytać miałam takie odczucia, jednak z każdym rozdziałem zaczęłam zauważać jej niezwykłość. Nie da się tego po prostu opisać, ale naprawdę jest ona oryginalna i wciągająca.

Hazel to dziewczyna, która nie siedzi zamknięta w czterech ścianach, czekając na swój koniec i użalając się nad swym marnym życiem. Na szczęście jest na tyle zdrowa, że może swobodnie kontaktować się ze światem w sposób czynny. Podoba mi się w niej również to, że ma dystans do siebie. Wiadomo, czasem nachodzą ją trudne chwile, pełne różnorodnych refleksji, ale takowe posiadają chyba wszyscy ludzie. Niestety po tym, jak przestała chodzić do szkoły, między nią a jej rówieśnikami wytworzyła się przepaść i nawet najlepsza przyjaciółka nie do końca wie, jak się zachować, patrzy na Hazel ze skrępowaniem.

Augstus to kolejna rewelacyjnie wykreowana postać. Również ma dystans do siebie, jest ironiczny, ma lekki stosunek do świata, choć często ukrywa swoje prawdziwe emocje pod maską pewności siebie. Uwielbia filozofować, czyli prowadzić rozległe monologi na różne tematy, ale nie są one bynajmniej nudne. Myślę, że każda dziewczyna chciałaby spotkać takiego chłopaka na swojej drodze, czy to jako miłość czy przyjaciela, ja na pewno tak.

Nie mogę nie wspomnieć o rodzicach Hazel, którzy trzymali ją pod kloszem, nieustannie martwili się o nią. Nie potępiam ich za to, bo przecież kto z nas by tak nie postępował mając chore dziecko? Bardzo podobała mi się ich relacja z córką oraz z Augustusem, była żywa, pełna ciepła i taka serdeczna, życzliwa.

"Na tym świecie jest tylko jedna rzecz okropniejsza niż umieranie na raka w wieku szesnastu lat, a jest nią posiadanie dziecka, które na tego raka umiera."

Zabawną rzeczą są Bonusy Rakowe czyli drobne przyjemności spotykające chorych na raka tylko ze względu na to, że noszą w swoim ciele nowotwór. Hazel i Augustus podchodzą do nich trochę z rezerwą, a trochę z uśmiechem, bo jednocześnie śmieszy ich i irytuje traktowanie jak innych.

Gwiazd naszych wina to powieść rewelacyjna, zaliczam się do jej fanów. Wywołuje naprawdę ogrom emocji, współczucie i zazdrość jednocześnie. Uczucie, które połączyło bohaterów jest wyjątkowe, niepowtarzalne i dojrzałe. Niektórym może wydawać się, że to ckliwa historyjka o miłości, ale wcale tak nie jest. Niejednokrotnie pokazuje jak okrutne i niesprawiedliwe potrafi być życie. To powieść, która bawi i wzrusza, jest bardzo realna, ponieważ porusza problemy istniejące w prawdziwym świecie. To literatura młodzieżowa na najwyższym poziomie. Na pewno wrócę do tej książki nieraz i gorąco Wam ją polecam.

Ocena: 10/10

piątek, 24 maja 2013

Jennifer E. Smith - Serce w chmurach

Autor: Jennifer E. Smith
Tytuł: Serce w chmurach
Oryginalny tytuł: The Statistical Probability of Love at First Sight
Wydawnictwo: Bukowy Las
Liczba stron: 222
Rok wydania: 2012
Stosik: 1/2013











Jennifer E. Smith ma w swoim dorobku literackim kilka powieści, jednak to "Serce w chmurach" podbiło serca czytelników i sprawiło, że autorka stała się znana poza granicami swego kraju. O czym opowiada ta powieść? Bohaterką jest siedemnastoletnia Hadley Sullivan, której rodzice się rozwiedli. Dziewczyna nie może poradzić sobie z tą sytuacją, a tu jeszcze okazuje się, że ojciec ma nową kobietę, z którą bierze ślub i na który nastolatka została zaproszona. Wybiera się więc na lot ze Stanów Zjednoczonych do Londynu, gdzie mają odbyć się zaślubiny i wesele.

Czy to przypadek czy może przeznaczenie, Hadley spóźnia się o 4 minuty na samolot. Te kilka chwil zmienia jej dotychczasowe spojrzenie na świat. Dziewczyna poznaje Olivera - Anglika, który również czeka na samolot. Zaczynają rozmawiać i okazuje się, że doskonale się rozumieją i miło spędzają ze sobą czas. Wkrótce przybywa kolejny samolot, którym przyjaciele odlatują i spędzają najlepszą noc w swoim życiu. Prawie wcale nie śpią; cały czas dowiadują się czegoś nowego o sobie. Kiedy nadchodzi czas rozstania Hadley czuje w środku dziwną pustkę, brak czegoś upragnionego.

"Miłość nie musi mieć sensu. Jest całkowicie pozbawiona logiki."

Kiedy dociera do stolicy Anglii okazuje się, że nie wszystko jest takie, jak się wydawało. Szczegółów nie zdradzę, ale wizyta u ojca sprawi, że nastolatka zacznie zastanawiać się nad ważnymi sprawami. W ciągu 24 godzin staje się szczęśliwsza.

Odebrałam Hadley jako osobę tajemniczą, znamy szczegóły z jej życia rodzinnego, jednak o jej przyjaciołach, miłościach, spędzaniu wolnego czasu dowiedziałam się niewiele. Spostrzegam ją jako nieufną, nie rzuca się od razu człowiekowi na szyję, tylko powoli "bada przeciwnika". Zanim jej rodzice się rozstali, miała bardzo dobry kontakt z ojcem, sądzę, że lepszy niż z matką. Wspólnie czytali książki, spędzali mnóstwo czasu, bawili się, a gdy tato odszedł dziewczyna poczuła się zdradzona, oszukana, zawiedziona i nie mogła mu wybaczyć. Boleśnie odczuwała jego brak i paradoksalnie ich kontakt się urwał. Razem z matką starały sobie ułożyć życie na nowo, ale to już nie było to samo.

"To nie sama opowieść tak bardzo jej się podobała. Nie rozumiała połowy słów i często gubiła się w zawiłych zdaniach. Uwielbiała szorstkie brzmienie ojcowskiego głosu, to, jak go zabawnie zmieniał dla każdej postaci, sposób, w jaki pozwalał jej przewracać strony. Co wieczór po kolacji czytali w zaciszu gabinetu."

Oliver to chłopak idealny. Bardzo przystojny, zabawny, ma ogromne poczucie humoru, świetnie się z nim rozmawia, wspiera wtedy, kiedy trzeba... Jeśli macie jakiś ideał mężczyzny to Oliver posiada wszystkie te cechy.

Serce w chmurach to cieniutka książeczka i nie spodziewałam się po niej zbyt wiele. Pozytywnie mnie jednak zaskoczyła. Bardzo miło spędziłam z nią czas, choć dosyć krótki. Czytałam wcześniej wiele pozytywnych opinii, ale sądziłam, że mnie nie powali. Nie porwała mnie nie wiadomo jak, ale nie żałuję, że ją przeczytałam. To opowieść o miłości, takie love story, ale również historia o rodzinie, o poszukiwaniu celu, o rozwodzie z perspektywy dziecka. Mówi, że jeśli się kogoś kocha naprawdę, to bezwarunkowo i nie ważne ile kilometrów ich dzieli. Polecam ją wszystkim, którzy lubią powieści obyczajowe, miłośnicy horroru czy fantasy raczej nie znajdą tu nic dla siebie. A ja lubię sobie czasem poczytać szybkie, ale jednocześnie dające do myślenia powieści.

Ocena: 8/10

poniedziałek, 18 marca 2013

Julie Cross - Burza

Autor: Julie Cross
Tytuł: Burza
Oryginalny tytuł: Tempest
Wydawnictwo: Bukowy Las
Liczba stron: 415
Rok wydania: 2012
Stosik: 4/2013












Julie Cross to młoda, początkująca pisarka ze Stanów Zjednoczonych. Mieszka w stanie Illinois z mężem i dziećmi, a Burza to jej debiutancka powieść.

Jej bohaterem jest Jackson Meyer, dziewiętnastoletni chłopak, któremu nic w życiu nie brakuje. Studiuje, ma obrzydliwie bogatego ojca, kochaną dziewczynę i świetnego przyjaciela. Na dodatek posiada pewną nadnaturalną umiejętność. A mianowicie... potrafi podróżować w czasie. Jego zdolność nie jest jeszcze dopracowana i ogarnięta w stu procentach, dlatego nastolatek wykonuje krótkie skoki w przeszłość, eksperymentując i sprawdzając swoje możliwości.

O jego "przypadłości" wie jedynie Adam, najlepszy przyjaciel Jacksona. To naukowiec, można by powiedzieć kujon, co byłoby dla niego bardzo krzywdzące. To z jego pomocą nasz główny bohater dokumentuje to, co działo się podczas przebywania w przeszłości. Dziewczyna Jacksona, Holly nie ma pojęcia o tym, co umie jej chłopak. Przeczuwa jednak, że coś przed nią ukrywa, bo znika na długie godziny, rozmawia z Adamem wtedy, gdy ona nie może nic usłyszeć. Ta tajemnica zaczyna powoli wystawiać ich związek na próbę. Jackson powoli zaczyna sobie zdawać z tego sprawę, ale w dalszym planowaniu przeszkadza mu pewna niemiła niespodzianka.

Podczas randki zakochanych do ich pokoju wpadają dziwni mężczyźni z bronią w ręku i w wyniku potyczki strzelają do Holly. Wściekły i jednocześnie przerażony Jackson wykonuje niekontrolowany skok, który odmienia jego życie. Dlaczego? Ponieważ przeniósł się o dwa lata w czasie do tyłu, gdzie "zakotwiczył" się na dobre. Tak jakby przyszłość jeszcze się nie wydarzyła.

Chłopak nieustannie próbuje powrócić do "swoich" czasów i uratować Holly. Gdy jego wysiłki nie przynoszą rezultatu, postanawia uratować ją będąc w przeszłości. Dodatkowo poznaje wiele tajemnic dotyczących jego rodziny, które wywrócą jego, już i tak pełne bałaganu, życie.

Na Burzę polowałam już od momentu jej ukazania się w polskich księgarniach. Zachwyciła mnie okładka, i krótki opis fabuły, który miałam okazję poznać. Dlatego z przyjemnością zabrałam się za jej lekturę.

Zdecydowanie moim ulubionym bohaterem powieści jest Adam, przyjaciel Jacksona. Nie żebym nie lubiła głównego bohatera, ale to właśnie Adam podbił moje serce swoją prostotą, oczywiście nie umysłową, prostolinijnością, szczerością i poczuciem humoru.

W Burzy mamy do czynienia nie tylko z wątkiem zagubienia się w czasoprzestrzeni. Jesteśmy świadkami wielu uczuć: od miłości po nienawiść. Obserwujemy Jacksona w trudnych chwilach, gdy desperacko ratuje swoją ukochaną oraz gdy spotyka się z nieżyjącą siostrą. Te spotkania wzruszyły mnie i sprawiły, że pomyślałam: "Kurczę, powinnam doceniać to, co mam, przede wszystkim rodzinę, bo może przyjść taki czas, gdy będzie już na to za późno". Muszę tu przyznać autorce ogromnego plusa za to, jak opisała uczucia Jacksona w tych bardzo trudnych dla niego chwilach.

" - Nienawidzę cię za to, że muszę przez ciebie płakać.
   - Płacz, ile wlezie, obyś była szczęśliwa.
   - Jestem.
   I ja również, bez względu na wszystko."

Kolejnym atutem powieści jest jej tytuł. Uwielbiam takie tytuły, których znaczenie poznajemy dopiero w trakcie czytania. Dlatego, zanim zaczęłam lekturę, zaciekawił mnie i byłam zaintrygowana, co też może oznaczać. A gdy już się dowiedziałam, to stwierdziłam, że świetnie pasuje do treści.

Burza to zapewne historia jakich wiele, ale czyta się ją bardzo przyjemnie i z zaciekawieniem. Podobało mi się w niej to, że nie jest całkowicie abstrakcyjna; zawiera elementy obyczajowe, takie jak niemożność pogodzenia się z utratą bliskiej osoby, dojrzewanie do miłości oraz konflikty rodzinne. Dlatego jeśli nie przepadacie za fantasy czy antyutopią, to ta książka posiada również wątki obyczajowe. Dla mnie całość świetnie ze sobą współgra i nie wyklucza się wzajemnie, dlatego jeśli tylko będę miała taką możliwość to sięgnę po jej kontynuację.

Ocena: 9/10