Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Otwarte. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Otwarte. Pokaż wszystkie posty

piątek, 27 marca 2015

Matthew Quick - Wybacz mi, Leonardzie

Autor: Matthew Quick 
Tytuł: Wybacz mi, Leonardzie
Oryginalny tytuł: Forgive me, Leonard Peacock
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 408
Rok wydania: 2014

Najbardziej popularną książką Matthew Quicka jest Poradnik pozytywnego myślenia, na podstawie której nakręcono film z Jennifer Lawrence i Bradley'em Cooperem w rolach głównych. Jeszcze nie miałam okazji jej przeczytać, jak i pozostałych powieści Quicka. Wybacz mi, Leonardzie było moim pierwszym spotkaniem z jego twórczością i mogę zaliczyć je do jak najbardziej udanych.

Leonard kończy właśnie osiemnaście lat. Nadchodzi dzień jego urodzin i chłopak postanawia go spędzić w osobliwy sposób - ma zamiar popełnić morderstwo, a następnie odebrać sobie życie. Ten fakt świadczy już o tym, że będziemy mieli do czynienia z niezwykłym bohaterem i niecodzienną historią. Tak więc Leonard, który jest jednocześnie narratorem swojej opowieści, zwracając się bezpośrednio do czytelnika przedstawia swój ostatni dzień życia oraz motywy nim kierujące.

Chłopak nie czuje się szczęśliwy, dnie spędza w większości samotnie, gdyż jego matka woli rozwijanie swej kariery i romansowanie niż opiekę nad synem i w domu pojawia się rzadko. Leonard uwielbia filmy z Bogartem w roli głównej i ogląda je wielokrotnie ze swym jedynym przyjacielem, sąsiadem Waltem - staruszkiem palącym jeden papieros za drugim, również potrzebującym towarzystwa. Obaj na tyle znają swoje ulubione produkcje, że rozmawiają ze sobą posługując się cytatami, co moim zdaniem jest godne pochwały. Poza tym nastolatek uwielbia jeździć metrem i obserwować dorosłych, utwierdzając się w przekonaniu, że... nie warto dorastać i że nie chce skończyć tak jak oni: zgorzkniali, niezadowoleni ze swojego życia, ale nie robiący nic by to zmienić.

"Wiem, że tak naprawdę zależy ci tylko na tym, by to wszystko się skończyło - że nie potrafisz dostrzec jakiejkolwiek nadziei w przyszłości, że świat sprawia wrażenie mrocznego i przerażającego. Może nawet masz rację, bo świat niewątpliwie potrafi być paskudnym miejscem."

Podczas lektury wielokrotnie nasuwało mi się na myśl pytanie: właściwie dlaczego bohater chce zabić swojego kolegę? Myślę, że w Waszych głowach również się ono pojawi. Autor nie odkrywa kart od razu, dopiero po pewnym czasie dowiadujemy się, co wydarzyło się w przeszłości, jakie okropne wydarzenia musiały mieć miejsce, aby ten młody człowiek zapragnął pozbawić kogoś życia.

Leonard uważany jest za dziwaka. Myślę, że w polskich realiach również miałby problemy w kontaktach z rówieśnikami. Chłopak ma duszę artysty, jest wrażliwy i o wiele dojrzalszy od swoich kolegów i koleżanek. Zauważa to, czego oni nie potrafią dostrzec, stawia wiele błyskotliwych pytań i posiada mnóstwo przemyśleń dotyczących otaczającej nas rzeczywistości. Gdy czytałam tę książkę, wielokrotnie zastanawiałam się, dlaczego nigdy wcześniej sama nie zadawałam sobie i innym takich pytań i nie miałam takich refleksji jak Leonard. Poza tym krytykuje on świat dorosłych, którzy zatracili gdzieś w sobie dziecięcą fantazję i radość na rzecz wiecznie niezadowolonej miny i myślenia tylko o sobie. Jedynymi osobami, z którymi posiada dobry kontakt jest wspomniany sąsiad Walt, który jest jednocześnie jego najlepszym przyjacielem (swoją drogą stanowią dość osobliwy duet) oraz nauczyciel Herr Silverman posiadający podobną osobowość do chłopaka, autentycznie troszczący się o dobro swoich uczniów, wykonujący swoją pracę z powołania, a sami wiemy, że takich pedagogów jest niestety bardzo mało w naszym społeczeństwie.

"Wydaje się, jakby wszyscy znani mi dorośli nienawidzili swojej pracy i swojego życia. Poza Waltem i Herr Silvermanem nie znam chyba nikogo po osiemnastym roku życia, komu śmierć nie przyniosłaby ulgi. " 

Wybacz mi, Leonardzie to powieść w stylu Johna Greena - mamy tu do czynienia z postacią specyficzną, ale dającą się lubić już od pierwszych stron. Ironiczne poczucie humoru i niezwykła osobowość łączą się w zapadającego w pamięci na długo bohatera. Nie mogę nie wspomnieć o przypisach, które momentami zajmują całą stronę i które pochodzą od... Leonarda, co moim zdaniem jest genialnym pomysłem - fabuła nie "zaśmieca" się zbędnymi na pozór fragmentami, a poza tym odnosi się wrażenie, że rzeczywiście czyta się zapiski człowieka z krwi i kości. Taki właśnie jest Leonard i cała ta powieść - prawdziwa, nie dająca o sobie zapomnieć i przekonująca, że książka nie musi być pełna magicznych istot, aby przyciągnąć młodych (i nie tylko) czytelników, że dzięki autentycznym bohaterom historia może obronić się sama.

piątek, 20 marca 2015

C.J.Daugherty - Dziedzictwo

Autor: C.J.Daugherty
Tytuł: Dziedzictwo
Seria: Wybrani tom 2
Oryginalny tytuł: Night School: Legacy 
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 395
Rok wydania: 2013

W informacjach o autorce możemy wyczytać, że C.J.Daugherty to była dziennikarka śledcza. Mimo iż nie wykonuje już tej profesji, to wciąż drzemie w niej zainteresowanie naturą przestępców i tych, którzy próbują ich powstrzymać. W serii Wybrani mamy do czynienia z ludźmi gotowymi, dosłownie, dążyć po trupach do celu. A wszystko to w imię władzy...

Allie udało się zaaklimatyzować w Akademii Cimmeria. Ma nowych przyjaciół i chłopaka, nie popełnia już przestępstw, a wręcz przeciwnie - jest dumą dla rodziny, gdyż celująco zdała wszystkie egzaminy. Zaczyna się nowy semestr i priorytetem dla wszystkich uczniów i pracowników szkoły jest to, aby jak najszybciej wyremontować ją po pożarze, który poczynił ogromne szkody. Do tego dochodzi niezakończony spór z Nathanielem, który staje się coraz odważniejszy i coraz bardziej nieustępliwy. Na dodatek w murach akademii ukrywa się szpieg, który informuje wroga o tym, co się w niej dzieje. Allie poznaje część tajemnic dotyczących zarówno Akademii Cimmeria jak i jej osoby. To jednak nie koniec, bowiem odpowiedzi rodzą kolejne pytania...

C.J.Daugherty już od samego początku wrzuca czytelnika w wir wydarzeń. Od pierwszych stron akcja pędzi, jedynie momentami zwalniając. Podczas lektury w głowie niemalże cały czas rozbrzmiewało mi pytanie: "Kto jest szpiegiem? Czyżby to...?" (w miejsce kropek wstawcie sobie każdego bohatera Dziedzictwa). Obudziło to we mnie łowcę poszukującego zdrajcy. Zresztą część drugą czytało mi się przyjemniej niż pierwszą, głównie ze względu na to, że od początku coś się w niej dzieje, natomiast w tomie pierwszym autorka poświęciła sporą część na to, by główna bohaterka zaaklimatyzowała się w nowym otoczeniu.

"Najbliższa osoba może wyrządzić ci największą krzywdę."

Allie Sheridan w tym tomie zyskała w moich oczach, gdyż stała się dojrzalsza i bardziej odpowiedzialna. Podoba mi się również to, że nie jest perfekcyjna i jak każdy człowiek popełnia błędy i podejmuje nie do końca dobre decyzje. Za to zaczął wkurzać mnie Carter, który ciągle narzucał innym swoje zdanie i tak jak w poprzedniej części go lubiłam, tak tu moja sympatia zmalała. Pozostałym bohaterom autorka poświęciła tak naprawdę niewiele uwagi, zwłaszcza Jo, której w Wybranych było pełno, a tu pojawiła się zaledwie kilka/kilkanaście razy. Nie mogłam się też oprzeć wrażeniu, że pozostałe postacie stoją w cieniu Allie.

Podoba mi się aura tajemniczości, która unosi się na kartach Dziedzictwa. Od dziecka uwielbiałam powieści, w których mrok i niedopowiedzenia kryją się tuż za rogiem. Cieszę się również, że nie ma tu wampirów, o czym wspominałam w recenzji poprzedniego tomu, gdyż miałam właśnie takie podejrzenia. Okazuje się, że wcale nie trzeba kreować istot paranormalnych z nadprzyrodzonymi mocami, aby stworzyć historię pełną zagadek.

"Życie to pasmo bólu i najlepiej by było, gdybyś się zaczęła do tego przyzwyczajać, Allie. Ból nigdy nie znika. Gromadzi się jak śnieg. Oswój się z tym jak najszybciej."

Uważam, że Dziedzictwo to dobra kontynuacja Wybranych. Brakuje mi tu jednak typowo brytyjskich akcentów, nawiązujących do kultury, przez co historia staje się "amerykańska". Trudno doszukiwać się w niej głębi, ale stanowi świetną rozrywkę i godziny pełne wrażeń. Autorka wciąż nie odkryła jeszcze wszystkich kart, co sprawia, że mam ochotę sięgnąć po kolejne tomy, aby krok po kroku, strona po stronie poznawać tajemnice Akademii Cimmeria.


Wybrani:
Wybrani ׀ Dziedzictwo ׀ Zagrożeni ׀ Zbuntowani


środa, 25 lutego 2015

Veronica Rossi - Przez bezmiar nocy

Autor: Veronica Rossi
Tytuł: Przez bezmiar nocy
Seria: Przez burze ognia tom 2
Oryginalny tytuł: Through The Ever Night
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 352
Rok wydania: 2013

Przez bezmiar nocy to drugi tom trylogii Przez burze ognia. Poprzednią część czytałam już jakiś czas temu i przyznam, że nie pamiętałam z niej zbyt wiele oprócz ogólnego zarysu fabuły, choć bardzo mi się spodobała. Dlatego chwilę zajęło mi przypomnienie sobie szczegółów tej historii (nie było to proste, gdyż autorka od razu wciąga nas w wir wydarzeń, nie tracąc czasu na przypomnienie wcześniejszych wydarzeń). Jednak gdy już wciągnęłam się w tę opowieść, to wpadłam po uszy...

Aria i Perry spotykają się po długiej rozłące. Chłopak jest przywódcą plemienia Fal i to na jego barkach spoczywa odpowiedzialność za grupę kilkuset osób, która jest jego wielką rodziną. Czasy są trudne, bowiem burze eterowe są coraz silniejsze, a wspomniany eter jest zabójczy dla upraw, zwierząt i ludzi, czego skutkiem są coraz mniejsze ilości pożywienia. Aria natomiast dowiedziała się, co stało się z jej matką i również przeżywa ciężkie chwile. Zakochani muszą ukrywać swój związek przed resztą plemienia, ponieważ nie zaakceptowałoby ono jej pochodzenia. Czy Arii uda się zasłużyć na zaufanie Fal i czy bohaterowie poznają odpowiedzi na nurtujące ich pytania? I przede wszystkim czy uda im się opanować eter lub znaleźć Wielki Błękit - miejsce niezanieczyszczone i dające nadzieję na spokojne życie?

"Przywódcy muszą widzieć jasno w ciemności, Peregrine. Ty już to potrafisz."

Moim zdaniem największą zaletą tej powieści są jej bohaterowie. Aria i Perry do doskonały duet, a ich relacja nie jest w żadnym momencie przesłodzona. Poza tym są dojrzali i odpowiedzialni, głównie dlatego że nauczyło ich tego życie. Perry nie miał łatwego dzieciństwa - ojciec obwiniał go o śmierć matki, która zmarła przy porodzie, do tego dochodzi jeszcze ucieczka siostry i rywalizacja z bratem. Teraz, gdy jest przywódcą plemienia odpowiada za wszystkich, a ze względu na młody wiek musi udowodnić, że rzeczywiście zasłużył na swoją pozycję. Za to Aria od niedawna dopiero zna ciemną stronę życia, jeśli tak to mogę nazwać. Po tym, jak opuściła swój zamknięty, ograniczony świat, który dawał jej poczucie złudnego szczęścia i bezpieczeństwa, musiała nauczyć się sobie radzić, a także zagłębić się w tajniki swojego talentu. 

Same talenty posiadane przez bohaterów to osobna kwestia. Moim zdaniem to ciekawy pomysł, zazwyczaj spotykam się z jakimiś nadprzyrodzonymi mocami, telepatią i innymi tego typu umiejętnościami, a tu autorka postawiła na nasze naturalne zmysły, jednak nieco je ulepszyła. Tak więc mamy tu do czynienia z Vidami, Audilami i Scirami - czyli osobami z doskonałym wzrokiem/słuchem/węchem. Te dary usprawniają życie w społeczeństwie i decydują o całej przyszłości, mam tu na myśli głównie wykonywany zawód. Każda osoba, która takowy dar posiada, znaczona jest specjalnym tatuażem pozwalającym rozpoznać, jaki zmysł jest u niej wyostrzony.

Wracając jednak do bohaterów, chciałabym dodać, że nie tylko główne postaci dają się lubić i nie irytują (mam tu na myśli Arię, wiemy dobrze jakie potrafią być nastolatki w powieściach). Świetnie wykreowani zostali bohaterowie drugoplanowi (uwielbiam Roara, który zawsze potrafił mnie rozśmieszyć). Cieszę się, że autorka ich nie pominęła, tylko sprawiła, że każdy z nich ma swoje oryginalne cechy dzięki którym mogę wyrobić sobie własne zdanie na ich temat i po zakończonej lekturze nie pomyślę sobie czegoś w stylu: "Aria i Perry są tacy i tacy, a reszta? Hmm... Nie wiem czym wyróżniały się pozostałe postacie."

W tej trylogii podoba mi się również to, że miłość nie wysuwa się na pierwszy plan. Owszem, jest jej dosyć sporo, ale nie tyle, abym mogła ją nazwać romansidłem. Mamy tu do czynienia nie tylko z miłością między dziewczyną a chłopakiem, ale także przyjaźnią, trudnymi relacjami z rodzicami i rodzeństwem. Uwielbiam też Talona, bratanka Perrego, który świetnie dogadywał się z wujkiem i mam nadzieję, że w kolejnej części autorka skupiła się na ich więzi. Ta seria pokazuje też, jak słaby jest człowiek w obliczu niszczycielskiej strony natury i że przyroda jest siłą, która może dać nam życie ale jednocześnie może brutalnie nam je odebrać. 

Seria Przez burze ognia to jedna z najlepszych dystopii jakie czytałam i już teraz wiem, że z pewnością do niej powrócę. Wprawdzie nie zapoznałam się jeszcze z Wielkim Błękitem, ale mam już teraz pewność, że na długo zagości ona w moim sercu i że z czystym sumieniem mogę ją polecić. Myślę, że druga część jest nieco lepsza od poprzedniej i jeśli w trzeciej będzie jeszcze lepiej, to już zacieram ręce z niecierpliwości. 

Przez burze ognia:
Przez burze ognia ׀ Przez bezmiar nocy ׀ Wielki Błękit

sobota, 26 lipca 2014

C.J.Daugherty - Wybrani

Autor: C.J.Daugherty
Tytuł: Wybrani
Seria: Wybrani tom 1
Oryginalny tytuł: Night School
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: 2013
Liczba stron: 434












Wybrani to powieść, która chodziła za mną już od dłuższego czasu. Co rusz przypominałam sobie, że chciałam ją przeczytać, bo a to ktoś dodał recenzję na bloga, a to w księgarniach pojawiała się nowa część... Nareszcie nadszedł jej czas i mogę dziś poopowiadać co nieco na jej temat od siebie. Do jej przeczytania zachęcił mnie jeszcze jeden, bardzo istotny fakt, mianowicie uwielbiam powieści, których akcja dzieje się w szkole z internatem, która skrywa mroczne tajemnice, a w Wybranych tajemnic nie brakuje. Nawiasem mówiąc, jeśli Wy także lubicie takie historie, to polecam serial Tajemnice Domu Anubisa - niby dla młodzieży, dubbing jest okropny, ale fabuła rewelacyjna, dzieje się tyle, że miejscami trudno się połapać, a odcinki zawsze kończą się w takim miejscu, że nie ma opcji by nie obejrzeć kolejnego epizodu.

Dobrze, wracam już do Wybranych. Bohaterką powieści jest Allie, dziewczyna z problemami. Odkąd zaginął jej brat, w jej rodzinie panuje chaos i brak wzajemnego porozumienia. Nastolatka odreagowuje stres wybrykami ze znajomymi i często karana jest za nie przez policję. Po którymś z kolei aresztowaniu rodzice wysyłają ją do szkoły z internatem, by mogła przebywać z dala od znajomych spod ciemnej gwiazdy i skupiła się na nauce. Ale szkoła ta nie jest byle jaka, to Akademia Cimmeria, która początkowo wydaje się być zwykłym miejscem edukacji, zresztą na bardzo wysokim poziomie, ale szybko okazuje się, że nie jest taka znowu zwyczajna... Rzeczy, które się w niej dzieją niejednokrotnie mrożą krew w żyłach Allie i intrygują czytelnika, który może poczuć dreszczyk emocji. Czy dziewczynie uda się poznać wszystkie tajemnice swego nowego miejsca na ziemi? I czy żadna z bliskich jej osób przy tym nie ucierpi? Na te pytania na pewno znajdziecie odpowiedź podczas lektury powieści.

"Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego dorosłym wydaje się, że lepiej poradzą sobie z pewnymi sytuacjami tylko dlatego, że są starsi. Dlaczego wierzą, że daje im to prawo do kłamstwa?"

Tak jak napisałam na początku Wybrani było moim must read, już od dawna chciałam po nią sięgnąć, jednak jak to często bywa, ciągle zaczytywałam się w czymś innym. Z jednej strony byłam bardzo zaintrygowana - w końcu wszyscy polecają tę książkę, więc może rzeczywiście coś w niej jest, a z drugiej strony obawiałam się, że będę miała do czynienia z powielającymi się schematami. Szczerze mówiąc, zanim dowiedziałam się, jaka tajemnica kryje się w akademii, w duchu modliłam się, aby nie okazało się, że wszyscy są tam pradawnymi wampirami, bo chyba rzuciłabym książką o ścianę i nie wróciła do niej. Powiem tylko, że na szczęście nie musiałam nią rzucać :)

Uwielbiam tajemnice, sekrety i mroczne zagadki, dlatego podczas lektury czułam się jak ryba w wodzie. Cały czas byłam ciekawa, co wydarzy się za chwilę. Książkę czyta się lekko, styl autorki jest prosty, język młodzieżowy, łatwy w odbiorze. Nie ma tu na szczęście przesady jeśli chodzi właśnie o język, jaka miała miejsce bodajże w "Domu Nocy" P.C.Cast.

Niestety nie mogę powiedzieć, że C.J.Daugherty całkowicie zrezygnowała ze schematu, ponieważ zapodała nam trójkąt miłosny. Stają się one nudne, bo pojawiają się w praktycznie każdej książce z gatunku paranormal romance, więc sądzę, że autorka mogła sobie go po prostu odpuścić i sprawić, by Allie była po prostu z jednym chłopakiem. Nie powiem jednak, że nie jestem ciekawa, jak losy owego trójkąta się potoczą...

Jeszcze jedną rzeczą, do której chciałabym się przyczepić jest główna bohaterka. Nie podobało mi się to, że autorka tak utemperowała jej charakter, jeśli tak to mogę nazwać. Na początku powieści jest młodą przestępczynią, która nie boi się wymalować na ścianach swojej szkoły grafitti, a w chwili, gdy trafia do akademii zamienia się w kujona, który cały czas siedzi w książkach, a nawet rezygnuje ze swego stylu ubierania się. Oczywiście nie znaczy to, że jej nie polubiłam, na szczęście nie była słodką idiotką, ale momentami jej zachowanie mnie irytowało, szczególnie jej naiwność albo to, że wygadała największej plotkarze w szkole, to, jaki sekret skrywa Akademia Cimmeria.

Wybrani C.J.Daugherty to powieść, która nie jest bez wad, ale spodobała mi się. Może nie tak jak większości blogerom, ale gdybym miała pod ręką drugi tom, to podejrzewam, że niezwłocznie bym po niego sięgnęła...
Wybrani:
Wybrani ׀ Dziedzictwo ׀ Zagrożeni ׀ Zbuntowani

Za pożyczenie książki bardzo dziękuję Hani z bloga Książki i nie tylko

piątek, 27 września 2013

Becca Fitzpatrick - Finale

Autor: Becca Fitzpatrick
Tytuł: Finale
Seria: Szeptem tom 4
Oryginalny tytuł: Finale
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 420












W ostatnim tomie serii Szeptem z każdą stroną zbliżamy się ku upragnionemu zakończeniu, który będzie zwieńczeniem czterotomowej przygody z Norą i Patchem w roli głównej. Po tym jak dziewczyna poznała swoje pochodzenie i stała się kimś całkiem nowym, musi stanąć na czele konfliktu nefilów i upadłych aniołów. Ze względu na to co łączy ją z Patchem nie chce przewodniczyć w wojnie przeciw jego gatunkowi. Niestety nefile coraz bardziej na nią naciskają i musi w końcu podjąć ostateczną decyzję, zadowalającą dla obu stron trwającej wiele lat waśni. Przez to musi ukrywać związek z ukochanym, bo gdyby ktokolwiek dowiedział się, że wciąż kocha swego "przeciwnika", obaliłby ją z niechętnie zajmowanej pozycji, co niosłoby poważne, wręcz tragiczne w skutkach konsekwencje.

Patch także nie ma prostego życia, wkradają się w nie problemy. Szuka go pewien dziwny facet według którego mają niewyjaśnione sprawy. Wydaje się być groźnym mężczyzną, a jaki naprawdę jest okazuje się w finale historii. Dodatkowo na horyzoncie ponownie pojawia się Dabria, była dziewczyna Patcha, która według Nory ciągle coś do niego czuje. Jak potoczą się losy kochanków? Czy dojdzie do wojny, która może zagrozić także nieświadomym ludziom?

"Jak długo Patch i ja możemy żyć w kłamstwie i nie pozwolić na to, by przekształciło się ono w rzeczywistość?"

Jak zwykle powieść Becci Fitzpatrick czyta się w zastraszająco szybkim tempie. Aż sama się dziwiłam, że te strony tak szybko lecą! Standardowo nie brak tu również akcji, momentów grozy i mnóstwa tajemnic, które chciałam jak najszybciej poznać. Pod tym względem niczego tej książce nie brakuje, zresztą tak jak poprzednim częściom.

Nora znowu pokazała, że potrafi być denerwująca. Może niektórych z Was irytuje cały czas, ale według mnie jej zachowanie waha się jak huśtawka na placu zabaw. Raz jest dojrzała, myśli racjonalnie, a raz zastanawiam się czy czytam o niej, bo mam przed sobą postać infantylną. Może taka już jej uroda, a może autorka specjalnie tak zrobiła, żeby pokazać, że nastrój i nastawienie do świata nastolatek może zmieniać się z godziny na godzinę? Nie wiem, wydaje mi się, że większość polskich dziewcząt jest pod tym względem jak najbardziej normalna, więc to może w USA ich zachowanie własnie tak wygląda. No, ale to tylko takie moje przemyślenia, wracam do tematu.

Nie chcę żebyście myśleli, że nie lubię tej postaci. Darzę ją sympatią, tylko po prostu ma kilka cech czy postaw, które mnie złoszczą i nie podobają mi się. Jej zazdrość o Dabrię doprowadzała mnie do szału, nie mogłam już wytrzymać setnej sceny, jaką robi Bogu ducha winnemu Patchowi, który milion razy udowodnił jej swoją wierność.

"Nazywam się Nora Grey i chociaż do niedawna byłam przeciętną nastolatką, która kupowała ciuchy w sieciówkach i wydawała tygodniówkę na piosenki z iTunes, ostatnio moje życie zaczęło odbiegać od normy. Nie wiedziałabym, czym jest normalność, nawet gdybym się o nią potknęła."

No i to na co czekałam czyli.... zakończenie. Zastanawiałam się jak będzie wyglądało i nawet pod sam koniec nie byłam pewna czy Norze i Patchowi uda się być razem. Szczerze, jestem rozczarowana tym jak autorka zakończyła niektóre (NIEKTÓRE) wątki, mam tu na myśli sprawę z Vee, czyli to co z nią wyszło na koniec, to kim była, oraz wątek Scotta, który był moim zdaniem najnormalniejszą postacią w całej serii i bardzo bardzo go lubiłam. Tak więc podsumowując, zakończenie połowicznie przypadło mi do gustu. Sądzę, że ta część jest słabsza od poprzedniczki czyli Ciszy, ale i tak cały cykl Szeptem, mimo iż nie jest to najlepsza literatura, zaliczam do ulubionych, daję wysoką ocenę i polecam.

Ocena: 8/10

Szeptem:
Szeptem ׀ Crescendo ׀ Cisza ׀ Finale

Proszę, dajcie mi koniecznie znać, którą część z tej serii lubicie albo nie lubicie najbardziej, jestem bardzo ciekawa Waszej opinii;)

środa, 4 września 2013

Tahereh Mafi - Sekret Julii

Autor: Tahereh Mafi
Tytuł: Sekret Julii
Seria: Dotyk Julii tom 2
Oryginalny tytuł: Unravel Me
Liczba stron: 437
Rok wydania: 2013













Dotyk Julii - pierwszą część serii czytałam około rok temu i miło ją wspominam. Tym razem miałam okazję sięgnąć po kontynuację, która... była jeszcze lepsza.

Julia i Adam docierają do Punktu Omega, gdzie mieszkają ludzie podobni do nich. Tacy, którzy posiadają różne niecodzienne zdolności. Dotyk Julii może połamać czyjeś kości, a nawet doprowadzić do śmierci. Poza tym z łatwością powoduje trzęsienie ziemi czy rozrywa ściany. Castle, założyciel Punktu Omega zebrał tych "dziwnych" ludzi i pomógł im zrozumieć kim są, odnaleźć się w świecie, w którym normalne życie nie jest możliwe. Komitet Odnowy - instytucja skupiająca w swoich rękach władzę terroryzuje cywili i ogranicza życie ludzi jak tylko się da. Tak więc: Julia i Adam trafiają do Punktu Omega. Wydawać by się mogło, że od teraz ich życie będzie sielanką - nie muszą przejmować się bestialskim Warnerem i jego wojskiem, brakiem snu, jedzenia czy miejsca do spania. Ale jak mówi powiedzenie, zło nie śpi i czeka tylko w ukryciu, aby uderzyć. Zło to synonim nazwiska Warnera, który patroluje tereny niedaleko Punktu Omega i układa w swojej głowie plany. Powszechnie wiadomo, że zbliża się to co nieuniknione - wojna.

Poza tym Julia nie do końca otrząsnęła się z traumatycznych przeżyć mających miejsce w dzieciństwie, w szpitalu psychiatrycznym i u Warnera. Na każdej stronie powieści wyczuć można chaos jaki panuje w jej głowie. Dziewczyna w końcu poznaje prawdę i dowiaduje się, dlaczego zarówno Adam jak i Warner mogą jej dotknąć bez jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu. Wiadomość ta nie jest jednak korzystna i powoduje wiele komplikacji i zmian zarówno w relacji Julii z Adamem, jak i z Warnerem.

"Pozwól, że ci to wyjaśnię. Ja zabijam ludzi. Zabijam ich. Na tym polega mój "dar". Nie wtapiam się w tło, nie przesuwam rzeczy myślą, nie mam giętkich ramion. Dotykasz mnie za długo i umierasz. Spróbuj sobie tak pożyć przez siedemnaście lat i wtedy pogadamy, jak łatwo to zaakceptować."

Nie tylko ja dostrzegłam specyficzny styl pisania Tahereh Mafi, a przez to specyficzność myśli Julii. Jak już wspomniałam są one chaotyczne, niepoukładane, dziewczyna jest często niezdecydowana, nie wie jak ma się zachowywać, postępować. Nie dziwi mnie to, ponieważ była trzymana przez tak długi czas w zamknięciu, (czasem tylko przychodziła mi taka myśl do głowy), że wielu ludzi by chyba oszalało. Nie ukrywam, że często irytował mnie zbyt poetycki styl Tahereh/Julii, momentami miałam wrażenie, że czytam poezję, co nie przypadło mi do gustu, gdyż zwyczajnie nie lubię jej. Czasami denerwowało mnie rozkładanie przez Julię każdej sekundy swojego życia na części pierwsze, każdego spotkania z Adamem opisywania w sposób rodem z harlequinu. Podobnie jak było u mnie z poprzednią częścią, tak i tu po pewnym czasie się przyzwyczaiłam do stylu autorki, ale zajęło mi to jednak trochę czasu.

"Dziewczyna, której dotyk jest śmiercionośny, która wysysa siły witalne i energię żywych ludzi i porzuca na ziemi ich bezwładne, sparaliżowane ciała. Dziewczyna, która większość swojego życia spędziła w szpitalach i w izbach dla nieletnich przestępców. Dziewczyna uznana za chorą psychicznie i skazana na izolację w szpitalu psychiatrycznym, w którym nawet szczury bały się żyć."

Na uwagę zasługuje oczywiście postać Warnera, którego mam wrażenie, że było w tej części więcej. Poza tym przekonałam się do niego, a nawet polubiłam bardziej niż Adama. Dlaczego? Adam w Sekrecie Julii jest dla mnie zbyt bezbarwny, w kółko tylko ględzi o tym, jak kocha Julię i jak chciałby z nią być. A Warner... To postać wyrazista, posiadająca tyle twarzy, że trudno je wszystkie wymienić. W pewnym fragmencie Julia to robi i da się zauważyć jak wiele ich jest. Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się jego losy w kolejnej części.

Sekret Julii podobał mi się bardziej niż poprzedni tom. Gorąco polecam tę serię wszystkim fanom antyutopii/dystopii. Sądzę, że miłośnicy Igrzysk śmierci czy Delirium znajdą w niej coś dla siebie. Choć Julia z pewnością nie jest moją ulubioną książkową bohaterką, to cała powieść zasługuje na wysoką ocenę.

Ocena: 9/10

Dotyk Julii:
Dotyk Julii ׀ Sekret Julii


Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Woblink.pl oraz wydawnictwu Otwarte


sobota, 17 sierpnia 2013

Becca Fitzpatrick - Cisza

Autor: Becca Fitzpatrick
Tytuł: Cisza
Seria: Szeptem tom 3
Oryginalny tytuł: Silence
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 395
Rok wydania: 2011












Cykl Szeptem znany jest chyba wszystkim, a lubiany na pewno przez większość czytelników. Ja także darzę ten cykl sympatią, dlatego gdy tylko nadarzyła się okazja przeczytania kolejnej części, niezwłocznie z niej skorzystałam. Tym razem spotykamy Norę kilka miesięcy po dramatycznych wydarzeniach, kiedy w końcu poznała tożsamość Czarnej Ręki. Niestety niedługo po tym została porwana i przez kilka miesięcy była więziona. Nic jednak z tego okresu, a nawet dwóch miesięcy przed porwaniem nie pamięta. Z letargu budzi się w nocy na cmentarzu, zupełnie sama. Udaje się jej jakoś dostać do cywilizacji, gdzie ze zgrozą uświadamia sobie, że kilka ostatnich miesięcy jej życia zostało skasowanych lub tkwi gdzieś w najgłębszych zakamarkach jej pamięci.

"Skąd wzięła mi się nadzieja, że wrócę do rzeczywistości tanecznym krokiem i zacznę żyć na nowo od momentu, w którym urwał mi się film."

Nie pamięta niczego, co przeżyła w ciągu minionych miesięcy ani kogo spotkała. Tym bardziej jej największej miłości - Patcha, który teraz ukrywa się pod imieniem Jev. Gdzieś głęboko w jej umyśle ukryty jest obraz hipnotyzujących czarnych oczu, które sprawiają, że mocniej bije jej serce. Nie wie jednak co kryje się pod tą wizją. Na szczęście pamięć powoli powraca, głównie dzięki kilku osobom. Odkrywa przerażający spisek, który ma na celu powstanie Nefilów czyli potomków upadłych aniołów i ludzi przeciwko... właśnie upadłym aniołom, które niezdolne do odczuwania czegokolwiek, co roku w trakcie żydowskiego miesiąca cheszwan opanowują ich ciała, aby choć przez kilka tygodni móc "poczuć". Nefilowie (a może Nefile?) mają tego dosyć, gdyż to opętanie doprowadza ich do szaleństwa, ponieważ przez cały ten czas są oni wszystkiego świadomi, ale nie mogą nic zrobić. Nora wspólnie z przyjaciółmi postanawia odkryć kto stoi za spiskiem oraz kto ją porwał. Odpowiedzi na zadawane przez nią pytania mogą okazać się przerażające i zaskakujące.

Zacznę może od tego, że obawiałam się, iż Nora przez całą powieść będzie biedną zagubioną istotką, która niczego nie pamięta, a cudownego olśnienia i powrotu pamięci dozna pod sam koniec. Na szczęście tak się nie stało (chwała autorce za to), dziewczyna powoli, stopniowo sobie wszystko przypomina. Wykazuje się ogromną odwagą, choć może niektórzy mogą sądzić, że głupotą czy brawurą - bez cienia lęku wymyka się przez okno w środku nocy. Myślę, że to głównie temu akcja książki pędzi w ogromnym tempie. Nora nie siedzi na kanapie płacząc i zastanawiając się co dalej, tylko działa. Wprawdzie czasem podejmując pochopne decyzje, ale... coś robi. Niestety często, szczególnie na początku gdy nie pamiętała Patcha tylko miała przeczucie, że skądś go zna, stwierdzała, że nie wie kim on jest, ale musi go zobaczyć, co po którymś takim zdaniu delikatnie mówiąc, denerwowało mnie.

"Dla ciebie wyrzekłbym się wszystkiego, co posiadam, nawet duszy. Jeżeli to nie jest miłość, nie umiem zaofiarować ci niczego więcej."

Patch nadal jest tajemniczy, mroczny, niegrzeczny i w ogóle taki... "patchowy", jeśli czytaliście tę serię to wiecie o co mi chodzi. Lubię jego postać, choć fakt, że pojawia się ZAWSZE w tej samej sekundzie, w której Nora potrzebuje pomocy jest irytujący. Mógłby czasem po prostu nie zdążyć albo coś!
Vee wciąż jest postrzeloną, nieco naiwną, ale niezwykle lojalną przyjaciółką i choć, jak już wspominałam w poprzednim recenzjach, nie lubię jej jakoś wybitnie, to z przyjemnością stwierdzam, że nie polubiłam jej mniej, a to już coś. Nie mogę zapomnieć o chłopaku imieniem Scott, który pojawił się w II tomie i od razu go polubiłam.

"Zgadnij, kto ma WF na pierwszej lekcji? To nie w porządku. Zaczęłam dzień, pocąc się jak słonica w rui. Czy ci, którzy ustawiają harmonogram, nigdy nie słyszeli o smrodzie ludzkiego ciała?"

Mimo kilku minusów książkę, podobnie jak całą serię czyta się w bardzo szybkim tempie. Zasiadłam z nią tylko na chwilkę, a tu już miałam za sobą 50 stron. Kończenie rozdziałów w punktach kulminacyjnych też uważam za zaletę, bo podsycało to moją ciekawość. Cisza podobała mi się bardziej niż poprzednia część i na tak wysoką ocenę zasługuje sam fakt, że nie mogłam jej odłożyć na bok i czytałam do 1.30 nad ranem tylko po to, żeby dowiedzieć się jak się skończyła, a takie późne czytanie nie jest w moim stylu. Cykl Szeptem należy do moich ulubionych i jeżeli lubicie paranormal romance z nutką dreszczyku to jest to seria w sam raz dla Was.

Ocena: 9/10


Seria Szeptem: 
Szeptem  ׀ Crescendo  ׀ Cisza  ׀ Finale

piątek, 19 lipca 2013

Becca Fitzpatrick - Crescendo

Autor: Becca Fitzpatrick
Tytuł: Crescendo
Seria: Szeptem tom 2
Oryginalny tytuł: Crescendo
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 395
Rok wydania: 2011












Crescendo to kontynuacja bestsellerowej powieści "Szeptem". Nora po tym jak Patch poświęcił dla niej swe marzenia i został jej Aniołem Stróżem jest najszczęśliwszą osobą na świecie. Coraz bardziej zakochuje się w nim i pod wpływem impulsu wyznaje mu miłość. Patch reaguje inaczej niż się tego spodziewała i zaczyna jej unikać. W końcu po burzliwej kłótni postanawiają rozstać się, ponieważ Nora nie wie na czym stoi, nie wie, czy anioł odwzajemnia jej uczucia. Rozpoczyna się "przepychanka" między nimi - raz unikają się nawzajem, a raz Patch odwiedza ją w snach i całuje. Dziewczyna chciałaby znów być szczęśliwa, jednak obawy i strach wkradają się do jej życia.

"Aniołowie nie mają fizycznych doznań - wiem o tym - ale w moim śnie chciałam, żeby Patch czuł miękki, jedwabisty nacisk spotykających się ust. Chciałam, żeby czuł to ekscytujące i niezaprzeczalnie istniejące pole magnetyczne, które przyciąga każdą komórkę jego ciała ku mojemu."

Ojciec Nory został zamordowany rok wcześniej. Nastolatka wciąż nie może pogodzić się z tą stratą, nie ma oparcia w matce, której ciągle nie ma w domu. Pewnego dnia dziewczyna dowiaduje się, że tato nie zginął przez przypadek, tak jak jej mówiono, ale został celowo "usunięty". Kto to zrobił? Podczas spotkania w kawiarni z przyjaciółką Vee, Nora otrzymuje tajemniczy list z dziwnym pierścieniem i dowiaduje się, że zabójcą jest Czarna Ręka. Pseudonim ten nic jej jednak nie mówi i postanawia rozpocząć własne śledztwo. Dochodzą ją pogłoski, że Czarną Ręką jest sam Patch. Czy okaże się to prawdą? Czy upadły anioł zamieszany jest w śmierć osoby, którą Nora kochała najmocniej na świecie? Na dodatek poczynaniom Patcha przypatrują się Archaniołowie i za jego miłość do Nory mogą zesłać go do samego piekła, skąd nie ma powrotu.


"Nie potrafiłam znieść tego, że stałam tuż przy nim, czując oddzielającą nas nieprzeniknioną ścianę lodu. Wiedząc, że oboje pragniemy tego, czego nie możemy mieć, chociaż to coś znajduje się na wyciągnięcie ręki."


W mieście pojawia się również Scott, znajomy z dzieciństwa, który powraca, aby odciąć się od burzliwej przeszłości. Wyrósł na wysokiego, potężnie zbudowanego młodzieńca z nadludzką siłą. Czy wszystko z nim w porządku? Nora chce poznać prawdę o nim, gdyż znajduje u niego w domu taki sam pierścień, jaki otrzymała w tajemniczej przesyłce. Co Scott ma wspólnego z Czarną Ręką? Czy doprowadzi Norę do niego?

Kolejna część Szeptem wciąga identycznie jak poprzedniczka. Czyta się ją ekspresowo, ponieważ razem z Norą chce się poznać prawdę, która okazuje się zaskakująca. Jako, że uwielbiam Patcha, niegrzecznego chłopca, trochę mi go tu brakowało, gdyż na główny plan wysunęła się Nora, a on pojawiał się jak dla mnie za rzadko.

Denerwowało mnie zachowanie Nory, w Crescendo staje się niezwykle infantylna. Odrzuca Patcha, choć go kocha. Mówi, że nie chce, aby był jej aniołem stróżem, a za moment chce, aby jej pomógł. Była niezdecydowana, co chwilę zmieniała zdanie. Niech w końcu zastanowi się, czego tak naprawdę chce.
Za to odrobinę bardziej polubiłam Vee. W "Szeptem" była dla mnie nieznośna i dziecinna, tu nieraz zachowywała się doroślej niż Nora. Nie znaczy to jednak, że autorka wykreowała u niej nowy typ osobowości. Vee nadal jest dobrą kumpelą, oglądającą się za ciuchami i chłopakami.

"- Nienawidzę takiego jedzenia - powiedziałam, czując, jak tłuszcz przecieka przez woskowany papier, w który owinięty było hot dog. - Jest niezdrowe.
 - Tak samo jak związek z Patchem, ale ciebie to nie powstrzymało. (Vee)"

Podobnie jak w poprzedniej części najbardziej podobał mi się wątek kryminalny związany z poszukiwaniem Czarnej Ręki. Rozczarowało mnie jednak to, że jedna z moich ulubionych postaci ni z tego ni z owego, nagle staje się bohaterem negatywnym.

Crescendo zakończyło się rewelacyjnie i niespodziewanie, dlatego z dozą zaciekawienia sięgnęłam po "Ciszę", której recenzja już wkrótce.

Moja ocena: 8/10


Seria Szeptem:
Szeptem | Crescendo | Cisza | Finale

czwartek, 11 lipca 2013

Sara Shepard - Pretty Little Liars. Doskonałe

Autor: Sara Shepard
Tytuł: Pretty Little Liars. Doskonałe
Seria: Pretty Little Liars tom 3
Oryginalny tytuł: Perfect
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 304
Stosik: 8/2013











O serii Pretty Little Liars pisałam już dwukrotnie i może pamiętacie (ale raczej nie ;>), co o niej sądzę. Jak większość pozycji, które wybieram, ta również przypadła mi do gustu. Ostatnio miałam okazję zapoznać się z trzecią częścią, w której akcja jak zwykle pędzi i trudno odłożyć książkę na bok. W życiu Spencer, Emily, Hanny i Arii wiele się dzieje i sama nie wiedziałam czy im zazdrościć czy współczuć. Jak większość z Was wie, dziewczęta są mega bogate; mieszkają w luksusowych domach i ogólnie mają wszystko, czego zapragną. Ale z drugiej strony przeżyły traumatyczne zdarzenia, których ich przyjaźń nie wytrzymała, a tajemniczy A. wciąż daje im popalić.

Emily wciąż zmaga się z problemem swojej orientacji seksualnej. Kocha Mayę, ale wie, że nie może z nią być, bo gdyby rodzice się o tym dowiedzieli, wyrzekliby się jej, gdyż są totalnymi homofobami. Spencer po tym jak nie odrobiła pracy domowej i oddała esej siostry spotyka coś niesamowitego: utwór jest tak genialny, że nauczyciel postanawia zgłosić go do najbardziej prestiżowego konkursu w Stanach Zjednoczonych. Dziewczynę dręczą wyrzuty sumienia oraz obawa, że siostra rozpozna swoje dzieło, ale tak zapętla się w tym kłamstwie, że bardzo trudno jej z niego wybrnąć. Hanna wciąż cierpi po utraci Sean'a, na dodatek nie układa się jej z najlepszą przyjaciółką Moną, nie mówiąc już o rodzicach. Natomiast Aria po tym jak wyznała prawdę na temat swego ojca ma problemy z matką, która straciła do niej zaufanie. Dziewczyna zmuszona jest wyprowadzić się do chłopaka, którego dom nie do końca jej pasuje. Dodatkowo media w niewyjaśniony sposób otrzymały jedno ze starych nagrań dziewczyn, jeszcze z czasów gdy żyła Alison i cały czas pokazują je w telewizji.

"W domu Ackard'ów nie było warunków do nauki. Po pierwsze, było za cicho - Aria przywykła do nauki i równoczesnego słuchania muzyki, telewizora, i Mike'a marudzącego przez telefon w sąsiednim pokoju. Po drugie, ciężko było się skupić, kiedy czuła jakby ktoś ją... obserwował."

Jak widać, w tej niegrubej powieści aż roi się od wielu wątków i akcji. Narracja tradycyjnie przeskakuje od jednej bohaterki do drugiej i tak dalej. Często zdarza się tak, że ten "zabieg" mnie irytuje i nie pozwala mi się skupić, ale tutaj mi to nie przeszkadza; wręcz przeciwnie, nie mogę odłożyć książki na bok, bo może w następnym razem dowiem się, jak rozwinie się akcja, albo A. zaraz coś wykombinuje.

W tej serii podoba mi się głównie to, iż przez wachlarz bohaterów możemy się z którymś z nich utożsamić. To nie są książki o bogatych dziewczynach, którym w głowie ciuchy i chłopcy. Są one normalne, wbrew pozorom oraz inteligentne.

Pretty Little Liars. Doskonałe to idealna lektura na lato. Lekka, przyjemna, wciąga na długo. Można powiedzieć, że to po prostu odmóżdżacz. Ale ja tam lubię takie lekkie książki i z pewnością przeczytam kolejne części, bo nie przeżyję, jeśli nie dowiem się kim jest A.

Ocena: 8/10

Kłamczuchy ׀ Bez skazy ׀ Doskonałe ׀ Niewiarygodne ׀ Zepsute ׀ Zabójcze ׀ Bez serca ׀ Pożądane ׀ Uwikłane ׀ Bezlitosne ׀ Olśniewające



Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Woblink.pl oraz wydawnictwu Otwarte.

wtorek, 14 maja 2013

Lauren Oliver - Delirium

Autor: Lauren Oliver
Tytuł: Delirium
Seria: Delirium tom 1
Oryginalny tytuł: Delirium
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 357
Stosik: 6/2013













"Czy gdyby miłość była chorobą, chciałabyś się wyleczyć?"

Lena jest obywatelką Portland, miasta w Stanach Zjednoczonych. Żyje w przyszłości, w której miłość uznana została za chorobę o nazwie amor deliria nervosa. Dlatego, aby się przed nią uchronić każdemu obywatelowi miasta w wieku 18 lat wstrzykiwane jest remedium - cudowny lek, który leczy jej ewentualne objawy lub sprawia, iż dany człowiek nigdy na nią nie zachoruje. Po podaniu tego leku ludzie stają się apatyczni, obojętni, żyją trochę jak zdalnie sterowane roboty.

Lena ma siedemnaście lat i już niedługo zostanie poddana zabiegowi. Nie może się już tego doczekać, ponieważ istnieje niebezpieczne ryzyko, że zachoruje na amor deliria nervosa, gdyż jej matka przed laty właśnie przez tę "dolegliwość" popełniła samobójstwo. Nastolatka ma najlepszą przyjaciółkę Hanę, z którą uwielbia biegać, plotkować i robić inne rzeczy, które lubią dziewczyny w ich wieku. Ma również sporo obowiązków, ponieważ zbliża się koniec jej nauki w szkole; musiała zdać niezbędne egzaminy. Na koniec musi przejść ewaluację - ostatni egzamin, pewnego rodzaju wywiad, w którym odpowiada na różnego rodzaju pytania (np. jaki jest jej ulubiony kolor). Dzięki temu zostaną wybrane odpowiednie dla niej studia oraz partner życiowy. Po zabiegu nie będzie mogła nikogo kochać, więc będzie miała odgórnie wybranego męża.

"Oto najbardziej zdradliwa choroba na świecie: zabija człowieka, gdy go dopada, i wtedy, gdy go omija."

Niestety podczas ewaluacji nie wszystko idzie zgodnie z planem, ponieważ w trakcie jej przesłuchania ma miejsce sabotaż zorganizowany przez Odmieńców - ludzi żyjących w Głuszy, poza granicami Portland. Tam są wolni i prowadzą w miarę normalne życie, ale jednocześnie mogą chorować na amor deliria nervosa. Lena zauważa przystojnego chłopaka, Alexa, który zawadiacko się do niej uśmiecha i znika. Niedługo później spotyka go ponownie i powoli powoli... zaczyna rodzić się między nimi uczucie. Dziewczyna zaczyna posiadać typowe objawy dla "choroby", jaką jest miłość. Dzięki pomocy ukochanego, odkrywa, iż świat, w którym żyje pełen jest kłamstwa i obłudy, kontroli i granic. Porządkowi organizujący obławy i aresztujący nawet niewinnych ludzi pod zarzutem sprzymierzania się z Odmieńcami okazują się nie być dobrymi obrońcami, ale śmiertelnymi wrogami.

System, w którym żyje Lena jest naprawdę przerażający. Z wierzchu wydaje się, iż wszystko jest w porządku, ludzie są szczęśliwi, pracują, wychowują dzieci... Jednak kryje się tu drugie dno. Kojarzyło mi się ono z ustrojem totalitarnym, jaki panuje w dzisiejszych czasach na przykład w Korei Północnej lub z komunizmem, który przecież do nie tak dawna istniał jeszcze u nas. Miasto ogrodzone płotem pod napięciem, nie można z niego wyjść; cenzor podsłuchujący rozmowy telefoniczne, cenzura w książkach i muzyce, obławy, segregacja płci, godzina policyjna... prawda, że znajome?

"Pewnego dnia obudzę się i całe moje życie będzie już za mną, a ja będę mieć wrażenie, że minęło szybko jak sen."

Lena jest zwykłą nastolatką, nie ma żadnych nadprzyrodzonych zdolności, pragnie dostać się na wymarzone studia, wieść spokojne życie. To osoba taka jak my. Dzięki temu łatwo jest się z nią utożsamić. W trakcie powieści przebywa długą drogę: od żyjącej w kłamstwie dziewczyny po młodą kobietę walczącą o swoje marzenia, o swoją przyszłość, o miłość. Jest niezwykle odważna, choć niektórzy mogą twierdzić, że trochę szalona - gdy wychodzi w nocy, po godzinie policyjnej, by ostrzec przyjaciółkę przed zbliżającą się obławą. Idealizuje Alexa, dzięki czemu mamy wrażenie, że to rzeczywiście niezwykły chłopak. Mnie osobiście często przeszkadza, gdy wybranek dziewczyny w powieściach (szczególnie paranormal romance o wampirach) jest idealny aż do bólu. Natomiast w Delirium nie miałam takiego poczucia, szczerze zazdrościłam Lenie tego uczucia i Alexa, rzecz jasna, również.

"Miłość - jedno słowo, niby nic, nieznaczne jak ostrze noża. Właśnie tym jest: ostrzem, krawędzią. Przechodzi przez środek twojego życia, dzieląc wszystko na pół. Przed i po. Cały świat spada na którąś ze stron."

Powieść czyta się bardzo szybko, wciąga już od samego początku. Rozdziały kończą się w kluczowych momentach, co sprawia, że "przecież muszę jeszcze doczytać następny, bo chcę wiedzieć co tam się będzie działo". Uwielbiam tego typu zabieg, ponieważ dzięki temu z większą chęcią czytam książkę. Pierwsza połowa to wprowadzenie do świata, w którym żyje Lena, a druga to nieustająca akcja, razem z bohaterami pędzimy w wirze wydarzeń. Delirium zakończyła się, podobnie jak rozdziały, w kluczowym momencie i już nie mogę się doczekać, gdy dowiem się, jak Lena poradziła sobie w zaistniałej sytuacji.

Delirium pokazuje jak wielka jest siła miłości. Może burzyć mury, zmieniać światopogląd człowieka i całe jego życie. W myśleniu zatwardziałych wrogów amor deliria nervosa jest niebezpieczna - po części zgodzę się z tym, ponieważ to uczucie tak potężne, że czasem nieobliczalne. Książka daje także do zrozumienia, że każdy z nas musi mieć wybór, w jaki sposób chce przeżyć swe życie, do jakich celów chce dążyć - w innym wypadku to tylko bezsensowna egzystencja.

Ocena: 10/10

Seria Delirium:
Delirium ׀ Pandemonium ׀ Requiem 

czwartek, 28 marca 2013

Sara Shepard - Bez skazy

Autor: Sara Shepard
Tytuł: Bez skazy
Seria: Pretty Little Liars tom 2
Oryginalny tytuł: Flawless
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 213
Rok wydania: 2011
Stosik: 4/2013












Po burzliwych wydarzeniach mających miejsce w części pierwszej cyklu Pretty Little Liars nadszedł czas na moje kolejne spotkanie z Emily, Hanną, Spencer i Arią.
Spotykamy się z dziewczętami w tym samym miejscu, w którym zakończyły się Kłamczuchy, czyli na mszy świętej za Ali. Dowiadujemy się o co chodzi w sprawie Jenny, gdyż w poprzedniej części była to tajemnica. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że ta "sprawa" będzie właśnie na tym polegać.
Niektórym może się zdawać, że bohaterki zostaną teraz ponownie najlepszymi przyjaciółkami, ale nie, one nadal prowadzą życie takie jak wcześniej.

Spencer zakochuje się w Wrenie bez pamięci. Zaczyna opuszczać szkołę, osłabiają się jej wyniki w nauce, ponieważ musi jeździć pociągiem do innego miasta, aby spotkać się z ukochanym. Nie układa się jej nadal z rodzicami, którzy nie akceptują jej, ba, nawet nie próbują tego zrobić. Na piedestale stawiają swą starszą córkę, Melissę, która ma wszystko, co zechce, jest najlepsza w każdej dziedzinie. Jedyną jej porażką jest utrata Wrena. Ale czy na pewno? Melissa, o dziwo, zaczyna odzywać się do młodszej siostry przyjaźnie, stara się do niej zbliżyć. Ale czy na pewno ma dobre intencje? A może znowu chce jej dokuczyć i upokorzyć przed całym światem?
Dziewczynie nie daje żyć pewna mroczna tajemnica, którą zna tylko ona i Ali. Pozostałe dziewczyny nie mają o niczym pojęcia. Czy powinna im powiedzieć? A może zostanie uznana za zdrajczynię i nawet one ją potępią?

Hanna nie może wytrzymać bez Seana. Jego utrata bardzo ją boli i stara się go odzyskać. Zrozumiała, że naprawdę go kocha i jeśli chłopak chce zachować śluby czystości, to ona nie będzie nalegać i dla niego poczeka na odpowiednią chwilę. Zapisuje się do klubu dla osób, które swój pierwszy raz chcą odbyć po ślubie, gdyż właśnie tam uczęszcza jej ukochany. Czy Sean znowu ją przyjmie i będą szczęśliwi? A może to już zakończony rozdział? Choć Hanna bardzo się stara Sean chce iść naprzód bez niej.
Do tego dochodzą problemy z ojcem, który niespodziewanie zjawia się u niej w domu, po tym gdy dowiedział się, że Hanna zniszczyła samochód Seana będąc pod wpływem alkoholu i narkotyków. Stara się do niej zbliżyć i zaprasza ją na weekend w luksusowe miejsce. Dziewczyna nie może być szczęśliwsza - w końcu spędzi z nim trochę czasu sam na sam bez jego nowej narzeczonej i nieznośnej córki. Jednak, jak zwykle to bywa nie wszystko idzie zgodnie z planem.
Hanna nadal miewa problemy ze swoją psychiką. Jest bulimiczką i koszmary z czasów gdy była gruba, brzydka i nieakceptowana przez nikogo wracają w przerażających przewidzeniach. Niestety ludzie z otoczenia chyba nie zauważają tego problemu lub po prostu udają, że tego nie widzą.

Aria nadal zmaga się z wyrzutami sumienia, które bezustannie ją dręczą. Nie wie, czy powiedzieć matce o zdradzie ojca, która wydarzyła się kilka lat wcześniej. Boi się, że rodzice się rozwiodą i nie będą już szczęśliwą rodziną. Dlatego milczy, nie chce zniszczyć spokoju matki oraz jej samej i brata.
W jej życiu wydarza się kilka miłych chwil: zaprzyjaźnia się z Seanem, na którego nie zwracała wcześniej uwagi. Oboje uwielbiają filozofię i mają inne wspólne zainteresowania. Mogą porozmawiać o wszystkim. Czy ich przyjaźń przerodzi się w coś głębszego? I jak zareaguje na to Hanna?

Emily wciąż ma problemy z określeniem swojej orientacji, nie wie czy woli chłopców czy może jednak dziewczyny. Maya ją pociąga, ale społeczeństwo by ją zlinczowało, gdyby poznało prawdę. Byłaby wyrzutkiem, dlatego woli nie ryzykować i przestać spotykać się z przyjaciółką.

A. to osoba, która wie o wszystkim. Zna każdy najdrobniejszy szczegół z życia każdej z dziewczyn. Zachowuje się tak, jakby poumieszczała ukryte kamery w życiu każdej z bohaterek. Kim jest nieznajomy A., który niszczy życie dziewcząt i ma z tego satysfakcję? Czy jest to Toby, brat Jenny, który wraca do miasta, zaprzyjaźnia się z Emily i zdaje się znać ich tajemnicę? Emily, Aria, Spencer i Hanna zaczynają popadać w obłęd, podejrzewają każdego o to, że jest A., boją się obejrzeć za siebie, gdyż obawiają się, że ten ktoś znajduje się tuż za nimi. I tak jest. A. chce zniszczyć ich życie i jest na najlepszej drodze do osiągnięcia swojego celu.

Jak widzicie w Bez skazy nie brak wartkiej akcji. Dzieje się tyle, że czujemy się jakbyśmy byli na rollercoasterze. Tym bardziej, że obecne są tu aż 4 główne bohaterki, a nie jak zazwyczaj jeden lub dwóch, którzy na dodatek mają wspólne przygody i nie trzeba rozdzielać ich losów.
Tu dziewczyny połączył wspólny sekret z przeszłości, ale nie przyjaźnią się już i każda z nich ma swoje problemy, które potęguje A., to jest element, który je łączy.

Książkę czyta się w ekspresowym tempie, ponieważ okropnie wciąga. Chcemy dowiedzieć się, co będzie dalej i powiem, że sama się czasem pośpieszałam, żeby szybciej czytać, bo a nuż za rogiem kryje się jakaś pikantna ciekawostka?

Nie chciałabym być na miejscu dziewczyn. Niby ich życie jest idealne, mają mnóstwo pieniędzy, są piękne, szczupłe, popularne, są ustawione na przyszłość i nigdy nie będą musiały się martwić, za co kupić chleb. Ale nie są szczęśliwe, duszą się w swej egzystencji, chciałyby bardzo coś zmienić, ale nie wiedzą co. Urodziły się w takim miejscu i czasie, gdzie ludzie są obłudni i zakłamani i tylko myślą o tym, jak tu się jeszcze bardziej wzbogacić i rozsiewać plotki na temat innych. Co to za życie? To iluzja, która została wytworzona właśnie przez tych "wytwornych" ludzi, którzy ukrywają swe problemy przed innymi i przywdziewają maskę kogoś innego.

Wracając jednak do treści. Przed sięgnięciem po tę książkę miałam wiele pytań, ale teraz mam ich jeszcze więcej. Niby znam odpowiedzi na część z nich, ale chciałabym wiedzieć więcej. Zresztą nie spodziewałam się tego, że autorka odkryje tu wszystkie karty, ponieważ przede mną jeszcze X kolejnych części, w których musi się przecież coś dziać.

Bez skazy dorównuje poziomem poprzedniej części i z pewnością sięgnę po kolejne, bo bardzo chce wiedzieć, kim jest A. i jak potoczą się losy bohaterek.
Jeśli chcecie odskoczyć na chwilę od fantasy i paranormal romance, to polecam Wam serię Pretty Little Liars, ponieważ mimo iż opowiada ona o kilku bogatych nastolatkach to zawiera przekaz. Pod maską zabawnej książeczki kryje się opowieść o prawdziwych problemach.

Moja ocena: 8/10


Seria Pretty Little Liars:
Kłamczuchy ׀ Bez skazy ׀ Doskonałe ׀ Niewiarygodne ׀ Zepsute ׀ Zabójcze ׀ Bez serca ׀ Pożądane ׀ Uwikłane ׀ Bezlitosne ׀ Olśniewające


poniedziałek, 4 marca 2013

Veronica Rossi - Przez burze ognia

Autor: Veronica Rossi
Tytuł: Przez burze ognia
Seria: Przez burze ognia tom 1
Oryginalny tytuł: Under the Never Sky
Wydawnictwo: Otwarte
Ilość stron: 368
Rok wydania: 2012
Stosik: 4/2013













Przez burze ognia to debiut autorki. Przenosi nas w przyszłość, która nie jest spełnieniem naszych marzeń.
Jej bohaterka, Aria, żyje w miejscu idealnym. Miszka w Reverie, jednej z wielu Kopuł umieszczonych na świecie, w której, za pomocą Wizjera czyli przezroczystej komputerowej nakładki na oko, może przenosić się do Sfer - wyimaginowanych, ale dających prawdziwe fizyczne odczucia miejsc, w których może robić to, na co tylko ma ochotę.
W świecie Arii wyeliminowano także niewygodne i "niepotrzebne" elementy ludzkiego życia, takie jak na przykład wzrost paznokci, niechciane ciąże, ból, stres, strach i inne złe odczucia, plamy, ogień... Wszystko jest dostosowane tak, aby mieszkańcom, nazywanych Osadnikami, żyło się jak najlepiej.

" - Popatrz tylko na to brudne... c o ś. Nie chce zejść.
   - To się nazywa plama.
   - Do czego służy?
   - Do niczego. Dlatego nie mamy ich w Sferach."

Czy poza Kopułami cokolwiek istnieje? Owszem. Miejsce, nazywane przez Osadników Umieralnią, to po prostu zwykły świat, z taką różnicą, że panują tam warunki sprzed kilkunastu wieków, w porównaniu z naszym. Ludzie, nazywani w Kopułach Dzikusami, żyją w plemionach, polują, by zdobyć pożywienie... Od naszych przodków odróżnia ich jednak pewien dar. Niektórzy z nich są Naznaczonymi, a więc mają rozwinięty jeden ze zmysłów: wzrok, słuch lub węch. Jednym z nich jest Perry, który ma aż dwa Zmysły. Jest Videm czyli bardzo dobrze widzi oraz Scirem: węchem potrafi wyczuć nawet nastroje, to czy ktoś kłamie czy nie. Nie ma on łatwego życia. Jego brat, Vale, to Wódz Krwi plemienia Fal, w którym żyją. Talon, syn Vale'a to niezwykły, cudowny siedmiolatek, który nieoczekiwanie zostaje porwany przez Osadników.

Co łączy te dwa, skrajne przeciwieństwa: Świat Wykluczonych i Osadników? Siły natury. A dokładniej burze eterowe, które w jednym miejscu powodują mutacje, choroby i głód, a w drugim niszczą skomplikowaną sieć komputerowych urządzeń. Ich pojawianie się jest przyczyną niepokoju, a nawet lęku o przyszłość, o to, jakie skutki tym razem przyniesie.

Nasi bohaterowie, Aria i Perry spotykają się przypadkowo właśnie podczas jednej z takich burz, gdy dziewczyna zostaje wyrzucona z Kapsuły, obwiniona za czyn, którego nie popełniła. Zawierają przymierze, dzięki któremu Aria będzie mogła odnaleźć matkę pracującą w Kopule Bliss, a Perry uratuje bratanka. Rzeczywistość nie jest jednak taka kolorowa, jakby się mogło wydawać i młodzi muszą przeżyć niezłą szkołę życia, w szczególności Aria, powoli odkrywająca jak niebezpieczny, a zarazem jak piękny jest prawdziwy świat.

Z jednej strony przedstawiona jest tu wizja przyszłości w Kopułach, ogromnego rozwoju inżynierii genetycznej i technologii, a z drugiej powrót do przeszłości, gdzie życie w plemionach, polowania, choroby i pogoda są wyrocznią dalszego życia.

"Po co czuć ból, jeśli jest zbyteczny? Po co wiedzieć, czym jest prawdziwy strach, jeśli niebezpieczeństwo zrobienia sobie krzywdy nie istnieje? Spotęgowaliśmy to, co uważaliśmy za dobre i usunęliśmy to, co złe. Tak powstały Sfery, które znasz. Jak to mówią: LEPSZE NIŻ RZECZYWISTOŚĆ."

W powieści Przez burze ognia nie brak emocji, tego dreszczyku, który jest naszym motorem napędzającym nas do czytania i nie dającym nam chwili wytchnienia. To historia o przyjaźni, za którą można poświęcić życie, o rodzącym się uczuciu między ludźmi, którzy na początku się nienawidzili oraz o poszukiwaniu swego miejsca w życiu, roli, którą trzeba odegrać. To opowieść o podejmowaniu ważnych decyzji, które nadadzą kształt naszemu przyszłemu życiu. Każdy młody człowiek, nie mogący zdecydować się, co chce dalej robić, na jakie studia się wybrać, czujący niepewność i obawę przed opuszczeniem domowego gniazda, może utożsamić się z Arią i Perrym.

Autorka w swej książce uświadamia nam, że ludzkie emocje, prawdziwe fizyczne i duchowe doznania są niezbędne w naszym życiu. Odróżniają nas od bezmyślnych, zaprogramowanych robotów, którymi powoli zaczęli stawać się Osadnicy. Pod koniec lektury możemy dowiedzieć się, jak taka egzystencja, bez właściwych nam odruchów, instynktów, może się zakończyć dla nas samych, jakie skutki może ze sobą nieść.

Moim zdaniem powieść ta to nie tylko "kolejny romans", ale również historia, która na swych kartach niesie pewne przesłanie, daje nam wiele do zrozumienia, co starałam się wyjaśnić przed chwilą, w powyższych akapitach. Ja jestem nią oczarowana i nie mogę doczekać się kontynuacji. Dla mnie to jedna z najlepszych książek, których akcja toczy się w przyszłości i z całą pewnością mogę Wam ją polecić.

Ocena: 10/10


Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

wtorek, 5 lutego 2013

Tahereh Mafi - Dotyk Julii

Autor: Tahereh Mafi
Tytuł: Dotyk Julii
Oryginalny tytuł: Shatter Me
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 332
Rok wydania: 2012
Stosik: 1/2013














Tahereh Mafi to dwudziestoczteroletnia kobieta, która uwielbia książki i pije mnóstwo kawy. Dotyk Julii to jej debiutancka powieść a zarazem pierwsza część trylogii.

Julia to dziewczyna, która od kilku miesięcy żyje w zamknięciu. Konkretniej, w szpitalu dla obłąkanych. Z nikim nie rozmawia, czasem dostaje jedzenie podawane przez dziurę w drzwiach, a jeszcze rzadziej pozwolenie na szybki prysznic. Siedzi sama w jednym małym pokoiku, uznana za wariatkę, którą tak naprawdę nie jest. Choć szczerze mówiąc, od przebywania w takich warunkach tyle czasu nawet najnormalniejszy by zwariował.

Dlaczego została skazana na samotność? Na nienawiść rodziców, rówieśników, na brak przyjaciół? Otóż jej dotyk zabija. Dosłownie. Każdego, kogo choć muśnie palcem spotyka jedno - okropne cierpienia, które mogą zakończyć się śmiercią. Po burzliwych wydarzeniach z przeszłości zmuszono ją do odejścia w zapomnienie i życie ze świadomością tego, co przez przypadek zrobiła, ze świadomością, że nikt jej nie wierzy.

"Nigdy nie wierzyli w to, co mówiłam. To właśnie dlatego tutaj jestem."

Pewnego dnia wszystko się zmienia. W jej "celi" pojawia się nowy mieszkaniec. W najgłębszym zakątku jej umysłu siedzi przekonanie, że skądś go zna. Dzięki jego obecności Julia ma kogoś, z kim może porozmawiać, ponarzekać na ciężkie warunki. Nie jest im jednak dane zbyt długo razem przebywać, gdyż dziewczyna zostaje zabrana przez żołnierzy w pewne luksusowe miejsce, które jest takie tylko z wyglądu. Poznaje tam ich przywódcę, Warnera, którego jej dar i zarazem przekleństwo fascynują. Mężczyzna wariuje na jej punkcie i śmiem stwierdzić, że jest większym obłąkańcem niż ona. Od tej chwili rozpoczyna się walka o przetrwanie w złym i nieprzyjaznym świecie, ramię w ramię z kimś, kogo się kocha, o ucieczkę z kolejnej matni.

Zachęcona wieloma recenzjami, które wynosiły tę powieść pod niebiosa, postanowiłam, że nie przeżyję dopóki nie przeczytam tej książki. Od kilku miesięcy uparcie polowałam na nią w bibliotece, kiedy w końcu dorwałam ją w swoje szpony. Nie mogłam się doczekać, kiedy ją przeczytam. Dlatego zrozumiałe jest to, że moje wymagania co do niej były bardzo wysokie.

"Czasem pragnienie dotyku, bycia dotykaną, c z u c i a jest tak silne, że porywa mnie do jakiegoś innego wszechświata."

Zacznę może od plusów. Powieść czyta się bardzo szybko, między innymi za sprawą tego, że czcionka jest dość duża. Niby historie w tego typu powieściach są nam wszystkim znane - walka o uczucie, miłość od pierwszego wejrzenia, przepiękna dziewczyna i bardzo przystojny chłopak o niesamowitych oczach. Plus jednak za to, że mimo tego znanego nam motywu, autorka zachowała oryginalność, nie jest to kolejna opowieść o zwykłej dziewczynie i wampirze, zombie czy innym wilkołaku.

Postać Julii niezbyt przypadła mi do gustu. Bardzo jej współczuję przede wszystkim braku akceptacji rodziców. Dziewczyna robiła wszystko, aby zaskarbić sobie ich uwagę, jednak oni pozostawali na jej czyny obojętni, wręcz nienawidzili jej za to, czego nie może się pozbyć, za dar, który zmienił jej życie w koszmar. Mimo trudnego życia irytowało mnie idealizowanie jej cech charakteru. Nie dopatrzyłam się ani jednej wady, ani jednego złego słowa na jej temat. Jest świętsza niż sama Maryja, doskonała, no i tak dobra, że cecha ta dosłownie bezustannie wylewa się z niej. Ja lubię postaci, które mają trochę wad, dzięki temu łatwiej mi się z nimi utożsamić, bo przecież tak naprawdę nikt nie jest idealny. Moim zdaniem już Warner jest wyraźniejszą postacią w tej książce.

"Tak bardzo chciałam naprawić to, co zniszczyłam. Każdego dnia próbowałam być taka, jak chcieliby, żebym była. Nieustannie starałam się być lepsza, choć właściwie nigdy się nie dowiedziałam, jak to osiągnąć."

Czytając tę powieść przenosimy się do niezbyt ciekawej przyszłości, gdzie świat nie jest taki, jak byśmy chcieli. Pełen zła, ciemności nie jest już przyjaznym miejscem, nadającym się do życia. Mam nadzieję, że wyobrażenia autorki nie spełnią się.

Szczerze powiedziawszy trochę rozczarowałam się na tej książce. Spodziewałam się arcydzieła, które długo będę wspominać. Nie twierdzę, że jej przeczytanie było stratą czasu, podobała mi się, ale jak wspomniałam wcześniej, miałam co do niej naprawdę bardzo wysokie wymagania. Nie chcę mieszać jej z błotem, bo uważam, że warto po nią sięgnąć. Jednak radzę Wam, żebyście nie mieli zbyt wysokich oczekiwań co do niej. Lepiej dać się miło zaskoczyć niż przeciwnie. Nie odradzam sięgnięcia po nią, jednak odnoszę się bardziej z rezerwą i decyzję co do niej pozostawiam Wam. Dla mnie jest to po prostu fajna, ciekawa i oryginalna powieść, ale trochę przereklamowana.

Ocena: 8/10

Dotyk Julii:
Dotyk Julii ׀ Sekret Julii

Przypominam o KONKURSIE, który trwa na moim blogu:)

środa, 16 stycznia 2013

Colleen Houck - Klątwa tygrysa. Wyzwanie

Autor: Colleen Houck
Tytuł: Klątwa tygrysa. Wyzwanie
Seria: Klątwa tygrysa tom 2
Oryginalny tytuł: Tiger's Quest
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 413
Rok wydania: 2012
Stosik: 13/2012













Colleen Houck postanowiła napisać "Klątwę tygrysa" po przeczytaniu sagi "Zmierzch". Wydała ją za własne pieniądze, a kiedy powieść zdobyła listy bestsellerów, wydawcy zaczęli się o nią bić. Również kolejna część, "Wyzwanie" została dobrze przyjęta przez czytelników i znalazła się w rankingach najlepiej sprzedających się książek.

Kelsey Hayes po częściowym złamaniu klątwy zostawia Rena i wraca do Stanów Zjednoczonych. Dzięki misji, którą wykonała tygrysy - Ren i Kishan, mogą być teraz ludźmi przez 6 godzin. Dziewczyna dostaje od pana Kadama piękny dom i wypasiony samochód. Dzięki temu nie musi już mieszkać ze swoimi opiekunami, tylko jest niezależna. Dostaje mnóstwo pieniędzy na swoje wydatki, choć czuje się odrobinę niezręcznie i nie wydaje ich na prawo i lewo. Rozpoczyna naukę na uniwersytecie i z pozoru wiedzie zwykłe studenckie życie. Umawia się z chłopakami, chodzi na zajęcia wushu czyli sztuki walki, aby umieć się samodzielnie obronić.
Nie potrafi jednak cieszyć się z tego co otrzymała od losu, ponieważ myślami jest gdzie indziej. Tęskni za Renem, którego z własnej woli zostawiła, gdyż uważała, że książę nie zasługuje na "zwykłą" dziewczynę. Ukochany cały czas "siedzi" w jej głowie i nie może tak naprawdę na niczym się skupić.

Pewnego dnia staje przed jej drzwiami i powiadamia, że bardzo za nią tęskni i przyjechał specjalnie dla niej. Kelsey nie rzuca mu się jednak od razu w ramiona. Aby zapełnić pustkę w sercu zaczęła umawiać się (jednocześnie!) z kilkoma chłopakami i Ren musi o nią konkurować. Dziewczyna stale kontaktuje się z panem Kadamem i podczas jednej z rozmów dowiaduje się, że są blisko złamania kolejnej części klątwy. Do Stanów przyjeżdża Kishan, brat Rena i wspólnie uczą Kelsey walki i posługiwania się różnymi narzędziami.

Lokesh, śmiertelny wróg bohaterów odnajduje kryjówkę Kelsey i dziewczyna znajduje się w niebezpieczeństwie. Wraz ze swymi tygrysami wraca do Indii. Jednak podczas ucieczki zostają załapani w pułapkę i Ren zostaje porwany. Od teraz muszą zrobić wszystko, aby go uwolnić. Kelsey wraz z Kishanem jedzie do Tybetu, gdzie przekraczają Bramę i przeżywają mnóstwo przygód. Podczas tej podróży zbliżają się do siebie.
Czy bohaterom uda się złamać klątwę i uratować Rena?

Atutem tej powieści jest na pewno różnorodność stworzeń, które spotykają i miejsc, które odwiedzają Kelsey i Kishan. Po raz kolejny autorka pokazała, jak ogromną wyobraźnię posiada.

Powieść ma naprawdę dużo plusów. Przede wszystkim wartka akcja, która nie pozwala czytelnikowi się znudzić. Kiedy troszkę wciągniemy się w fabułę, całość idzie jak z płatka, bo tuż za rogiem czeka kolejne odkrycie, które zmienia postać rzeczy.

Podobał mi się również wątek Kelsey - Kishan, bo jak pisałam w recenzji części pierwszej, Kishan kojarzy mi się z Damonem z "Pamiętników wampirów" i jakoś tak jego uczucie do Kelsey bardzo mi pasowało. Szczerze powiedziawszy lubię go bardziej niż Rena, gdyż ten drugi wydawał mi się w "Wyzwaniu" jakiś mdły i monotematyczny.

Główna bohaterka praktycznie cały czas irytowała mnie swoim infantylnym zachowaniem. Na początku powieści w ogólne nie wymieniała imienia Rena, tylko w jego miejsce wstawiała zaimki "j e m u", "o n". Dziewczyna ma 19 lat, a zachowuje się, jakby miała 12. Już po 30 stronach książki umówiona była na randkę z trzema różnymi facetami. Moim zdaniem jeden w zupełności by wystarczył. W swoim domu miała mnóstwo pięknych ubrań, których obiecała sobie nie nosić, ale i tak je zakładała. Zaprzeczała sama sobie.

Ogromnym minusem powieści jest to, że nie było tu krótkiego streszczenia części pierwszej. Wprawdzie między przeczytaniem tych dwóch książek minęło kilka tygodni, ale niektóre ważne fakty wyleciały mi z głowy, a co by było po dłuższej przerwie w czytaniu nawet nie chcę myśleć. Denerwowało mnie to, że czytam o czymś, ale nie wiem o co w tym chodzi, bo akurat zapomniałam to wydarzenie, które miało miejsce w poprzedniczce.

Czymś co również nie przypadło mi do gustu było to, że wszystko przychodziło bohaterom tak łatwo. Mieli mnóstwo pieniędzy, pan Kadam oczywiście był znajomym najważniejszych osób na świecie, dzięki czemu mogli sobie na wiele rzeczy pozwolić.

" - Dostaliśmy pozwolenie na podróż do Tybetu Autostradą Przyjaźni. - oświadczył pan Kadam. - To w pewnym sensie cud.
 - Jak to się panu udało? 
 - Pewien wysoki chiński urzędnik był mi winien przysługę.
 - Jak wysoki?
 - Najwyższy."

Mimo wszystkich minusów książka przypadła mi do gustu. Jej druga połowa była naprawdę świetna i to podnosi moją ostateczną ocenę. Myślę, że mogłam się przeczepić wielu rzeczy dlatego, że w "Wyzwaniu" poznałam bardziej autorkę i bardziej zwracałam uwagę na szczegóły, dlatego uchwyciłam wady, które na pewno miała pierwsza część.

Jeśli jednak czytaliście "Klątwę tygrysa" i ją polubiliście, to ta część również Wam się spodoba, podobnie jak mnie.

A na koniec jeden z moich ulubionych cytatów:

" Miałem sposobność poznać wielu ludzi z całego świata i doszedłem do wniosku, że wszyscy jesteśmy fundamentalnie do siebie podobni. Jesteśmy jedną wielką rodziną. Być może inaczej się ubieramy, mamy różne koloru skóry i mówimy różnymi językami, ale to tylko pozory. Wszyscy mamy marzenia i pragniemy odnaleźć prawdziwe szczęście. Aby poznać świat, wystarczy poznać samego siebie."


Moja ocena: 9/10


Seria Klątwa tygrysa:
Klątwa tygrysa ׀ Wyzwanie ׀ Wyprawa 

czwartek, 10 stycznia 2013

Becca Fitzpatrick - Szeptem

Autor: Becca Fitzpatrick
Tytuł: Szeptem
Seria: Szeptem tom 1
Tytuł oryginału: Hush Hush
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 328
Rok wydania: 2010
Stosik:  13/2012













Becca Fitzpatrick dorastała w Centerville, a naukę ukończyła na Uniwersytecie Brighama Younga. Dla pisarstwa porzuciła pracę w służbie zdrowia. "Szeptem" to jej pierwsza książka, która ukazała się na liście bestsellerów New York Timesa.

Bohaterką powieści jest szesnastoletnia Nora mieszkająca na obrzeżach miasta z matką, której praktycznie zawsze nie ma, gdyż, aby zarobić na utrzymanie musi wyjeżdżać w delegacje. Ojciec dziewczyny nie żyje, został przypadkowo postrzelony podczas kupowania prezentu dla swej żony. Nora od roku, mimo swojej niechęci, chodzi do szkolnego psychologa.
Na lekcji biologii z dość nietypowym nauczycielem, zostaje rozsadzona ze swoją przyjaciółką Vee i poznaje nowego kolegę, z którym ma przeprowadzić wywiad na następną lekcję i dowiedzieć się jak najwięcej. Chłopak ma na imię Patch i jest bardzo tajemniczy. Nora nie może wyciągnąć z niego najdrobniejszego faktu z życia, a on wydaje się wiedzieć o niej wszystko. Zna jej uczucia; wie, co lubi, a czego nie.

Patch zaczyna coraz bardziej fascynować dziewczynę. Przystojny i tajemniczy, to dwa słowa, które nasuwają się na myśl. Nora chce dowiedzieć się o nim czegoś więcej, gdyż chłopak ma w sobie to coś, magnetyzm, którym przyciąga ją do siebie. Można nawet powiedzieć, że zaczyna ją osaczać, gdyż pojawia się w wielu miejscach, w których ona właśnie przebywa.

Pewnej nocy gdy nastolatka wraca do domu samochodem, potrąca mężczyznę, który wyrywa jej drzwi z zawiasów. Na twarzy ma kominiarkę, dzięki czemu pozostaje nierozpoznany. Kilka dni później kiedy Nora wraz z przyjaciółką wraca z zakupów, zamieniają się kurtkami, aby nieznajomy osobnik je pomylił. Vee zostaje pobita i trafia do szpitala.
Po tych wydarzeniach dziewczyny rozpoczynają własne małe śledztwo. Vee podejrzewa Patcha, ponieważ jest pewna, że to właśnie jego twarz kryje się pod kominiarką. Natomiast Nora nie chce w to wierzyć, gdyż z czasem zaczyna czuć do niego coś więcej.

Kim okaże się nieznajoma postać? I jaki związek ma z tym wszystkim nowa szkolna psycholog? No i kim jest Patch? Odpowiedzi na to ostatnie pytanie można się domyślić patrząc już na samą okładkę.

Nora jest samotną i trochę zagubioną nastolatką. Brak jej wsparcia, praktycznie cały czas przebywa we własnym towarzystwie. Kiedy poznaje Patcha, pustka w sercu po zmarłym tacie zostaje zapełniona.
Patch. Zbyt wiele nie można o nim powiedzieć, bo jedyne co o nim wiemy, to zainteresowanie Norą. Nie wiadomo gdzie mieszka, kim są jego rodzice, skąd ma tyle pieniędzy, a w szkole jego uczniowska kartoteka jest pusta. Myślę jednak, że jest to typ mężczyzny, w którym zakochałaby się każda kobieta - groźny, niedostępny, a jednocześnie opiekuńczy i szalony.
Vee to osoba, która często pojawia się na kartach powieści - w końcu to najlepsza przyjaciółka Nory. Szczerze mówiąc, nie polubiłam jej, jest infantylna, zachowuje się jak dwunastolatka i czasem bardziej interesuje się ciuchami i wyglądem swojego auta niż problemami przyjaciółki.

Jak zapewne wiecie "Szeptem" można nazwać troszkę przekręconym "Zmierzchem". Mamy tu słynną lekcję biologii, przystojnego i tajemniczego bohatera, który zjawia się znikąd, dziewczynę szukającą o nim informacji poprzez Google i dowiadującą się dzięki temu przerażających rzeczy... Dla mnie jest to jedyny minus tej powieści. Wcześniej nie słyszałam albo nie pamiętałam o tych skojarzeniach, ale kiedy po raz któryś zauważyłam powtarzający się schemat coś zaświtało mi w głowie i nagle bach! moja myśl "przecież to tak jak w Zmierzchu!".

Muszę jednak wspomnieć o tym, że wiele elementów fabuły jest całkowicie inne niż saga o Belli. Jednym z moich ulubionych jest to, że gdy Nora dotykała pleców Patcha, to dokonywało się pewne niezwykłe zjawisko (nie, to nie było lśnienie jak u Edwarda na słońcu, to było coś lepszego, ale nie zdradzę).

O serii "Szeptem" dowiedziałam się około rok temu. Po zachwytach mojej koleżanki zapragnęłam ją przeczytać i znalazła się na liście moich must have. Dlatego jestem przeszczęśliwa, że mogłam ją przeczytać i dołączam do jej fanów. W planach mam pochłonięcie wszystkich części. Pochłonięcie, bo tę część przeczytałam w jeden dzień, wciąga niesamowicie i po zakończeniu rozdziału już chciałam czytać kolejny, aby poznać świetne zakończenie. W momencie, w którym piszę tę recenzję jestem w trakcie "Crescendo" i nadal wciąga jak poprzedniczka.

Podsumowując: jeżeli lubicie historie miłosne ze zjawiskami nadnaturalnymi w tle, to "Szeptem" jest idealną pozycją dla Was. Ostatnio posmakowałam w aniołach, wampiry już mi się trochę zbudziły i mam w planie kilka innych "anielskich" pozycji.

Moja ocena: 9/10

                                                                        Seria Szeptem:
                                                      Szeptem ׀ Crescendo ׀ Cisza ׀ Finale

A na koniec zwiastun powieści i wywiad z autorką: