sobota, 11 maja 2013

Deborah Harkness - Księga Wszystkich Dusz. Czarownica

Autor: Deborah Harkness
Tytuł: Czarownica
Seria: Księga Wszystkich Dusz
Oryginalny tytuł: A Discovery of Witches
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 447
Rok wydania: 2011
Stosik: 1/2013











Gdy wzięłam Księgę Wszystkich Dusz do ręki i przeczytałam z tyłu okładki, jak genialne dzieło właśnie trzymam, poczułam, że za chwilę doświadczę jednego z moich ulubionych uczuć: ciekawości co będzie dalej, pędu akcji czy świetnie wykreowanych bohaterów. Porównywana jest do światowych bestsellerów takich jak Kod Leonarda da Vinci, Zmierzch, Harry Potter czy Cień wiatru. Czy rzeczywiście zasługuje na to, aby znaleźć się w gronie najlepszych serii ostatnich lat? O tym już za moment.

Deborah Harkness to profesor historii na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, członkini elitarnych towarzystw naukowych. Główna bohaterka powieści, Diana Bishop, także jest profesorem historii, lubuje się w alchemii, stara się odkryć, jak to tak naprawdę z nią było. Całe dnie spędza w Bibliotece Bodlejańskiej w Oksfordzie studiując stare księgi i manuskrypty. To bardzo rzeczowa kobieta, można nawet uznać ją za pracoholiczkę, choć dla wielu może być po prostu zamiłowaną w tym, co robi. W życiu kieruje się rozsądkiem. Spowodowane jest to między innymi jej historią z przeszłości. Jest ona bowiem ostatnią przedstawicielką rodu Bishopów - legendarnych czarownic, które mają bardzo wysoki status wśród innych czarownic, których w świecie wbrew pozorom nie brakuje. Gdy miała 7 lat, jej rodzice zginęli w Afryce w niewyjaśnionych okolicznościach i od tamtej pory Diana odcina się od magii, wykorzystując ją tylko w kryzysowych sytuacjach.

Po wielu latach intensywnej nauki osiągnęła tytuł profesora, choć jest jeszcze bardzo młoda. Udowodniła przede wszystkim sobie, że dzięki ciężkiej pracy można osiągnąć wszystko. Odgrodziła się od przeszłości swojego rodu i teraz nawet historycy zajmujący się dawną Ameryką nie kojarzą jej z pierwszą kobietą, która w końcu XVII wieku została stracona w Salem za uprawianie czarów.

Tak więc Diana Bishop to przede wszystkim kobieta niezależna, poświęcająca całe swoje życie pracy. I to w pracy, a konkretnie we wspomnianej przeze mnie wcześniej Bibliotece Bodlejańskiej spotyka Matthew Clairmonta - profesora biochemii i neurologii, wampira. To, że jest przedstawicielem innego typu stworzeń, od razu dyskwalifikuje ich wzajemne kontakty, ale bohaterów łączy nić sympatii i coraz częściej się ze sobą spotykają. Diana odkrywa tajemniczy manuskrypt, odpieczętowuje go i ściąga na siebie uwagę innych stworzeń. Zaczynają się nią interesować, a nawet grozić. Dlaczego? W manuskrypcie tym najprawdopodobniej jest zawarta tajemnica ich pochodzenia, której jak do tej pory, nikt nie odkrył.

W powieści nie brakuje różnorodności stworzeń. Mamy tu zarówno czarownice, wampiry, ale również ludzi czy demony. Tak więc autorka skupiła się na wszystkich typach na raz. Jeśli chodzi o sylwetki nadprzyrodzonych istot, to Deborah Harkness nie popisała się - mają typowe cechy, o których czytaliśmy już w innych książkach, niczym szczególnym się nie wyróżniają. Zawsze lubię czytać o pochodzeniu np. wampirów w powieściach, o ich zdolnościach, a tutaj nie poczułam żadnego zaskoczenia - jednym słowem wszystko gdzieś już było.

Również sama fabuła nie jest jakoś specjalnie ciekawa, akcja toczy się bardzo powoli, właściwie mogę powiedzieć, że nic się nie dzieje. Gdybym chciała, to całą tę powieść mogłabym w kilku zdaniach tutaj opisać i, gdybyście zechcieli się z nią zapoznać, to zaoszczędzilibyście czas i mogli przejść od razu do kontynuacji. Podczas lektury cały czas miałam wrażenie, że gdzieś już to czytałam, tak więc powieść nie wnosi niczego nowego, świeżego.

Bohaterowie także są płytcy, nijacy i zwyczajnie nudni. Nie ma w nich nic ciekawego. Diana ciągle mnie drażniła, bo kreowana była na osobę dorosłą, dojrzałą emocjonalnie, a momentami zachowywała się jak rozkapryszona nastolatka. Na dodatek przez trzy czwarte książki była zmęczona i gdy miało się już coś wydarzyć to zwyczajnie zasypiała i budziła się po kilku godzinach. Naprawdę, to nie jest żadna hiperbola, po prostu ciągle chciało się jej spać. Rozumiem, bohaterowie to żywe istoty potrzebujące snu, ale ja nie mam ochoty czytać w kółko o tym, że ktoś jest senny. Gdy nie chciało się jej spać, to myślała o dwóch rzeczach: o Matthew lub o tym, iż nie chce używać swoich mocy.

Matthew był odrobinkę lepszy, choć też mam mu wiele do zarzucenia. Odebrałam go jako osobę lekko zadufaną w sobie, a to, że znał WSZYSTKIE osobistości, które przysłużyły się światu dzięki swym naukowym odkryciom, takie jak Newton czy Darwin, totalnie mnie załamało. No już bardziej idealny być nie może! Na dodatek on przecież przyjaźnił się z nimi wszystkimi, no po prostu miodzio.

Tak więc nie polecam Wam tej powieści, sama na pewno nie sięgnę po kolejne części. Czytałam ją prawie miesiąc, z krótką przerwą na inną książkę, co po prostu jest u mnie jakimś ewenementem, bo tylko lektury szkolne czytam tak długo. Nie miałam w ogóle chęci na jej czytanie i drugą połowę wymęczyłam już w ciągu kilku ostatnich dni kwietnia. Jakoś nie mogłam jej przerwać i stwierdziłam, że już doczytam.

Porównywanie tej powieści do takich dzieł jak Kod Leonarda da Vinci, Zmierzch, Harry Potter czy Cień wiatru to moim zdaniem obraza dla ich autorów. Być może te tytuły znalazły się na okładce, bo autorka zwyczajnie pościągała z nich niektóre elementy, połączyła w całość i wyszła z tego Księga Wszystkich Dusz. Nie mam niestety porównania, bo nie czytałam wszystkich książek, o których wspomniałam, ale być może moja hipoteza jest prawdziwa. Żałuję także, że Deborah Harkness wplotła znikome ilości wiedzy merytorycznej z zakresu historii, choć jest przecież profesorem. O wiele bardziej lubię uczyć się historii poprzez czytanie tego co mnie interesuje, aniżeli wkuwanie na pamięć mnóstwa bzdurnych regułek.

Ocena: 4/10


Seria Księga Wszystkich Dusz:
Czarownica ׀ Tajemnica ׀ Wędrówka ׀ Powrót

czwartek, 9 maja 2013

Agata Jędraszczak - Dieta Agaty

Autor: Agata Jędraszczak
Tytuł: Dieta Agaty
Wydawnictwo: Publicat
Rok wydania: 2013
Ilość stron: 175
Stosik: 5/2013













Dziś przychodzę z kolejną kulinarną pozycją, która niedawno pojawiła się na rynku. Kilka razy wspominałam już, że lubię gotować, a tym samym zaopatrywać się we wszelkiego rodzaju książki czy gazety z przepisami. O pani Agacie nigdy wcześniej nie słyszałam - to pewnie za sprawą tego, iż działa w Internecie oraz na programie kuchnia+, którego niestety nie mam w moim telewizyjnym pakiecie. Ale mam w planach poszukać "Diety Agaty" - programu kulinarnego o tym samym tytule, co książka, w sieci i poprzyglądać się troszkę kunsztowi pani Agaty (choć specjalistką w tej dziedzinie nie jestem).

Dieta Agaty zawiera 120 przepisów na zdrowe, niskokaloryczne potrawy świetnie nadające się zarówno na śniadanie czy obiad, jak i na deser. Podzielona jest na kilka głównych działów: śniadanie, przekąski i przystawki, sałatki, zupy i dania główne oraz ciasta, desery, napoje, dzięki czemu łatwo można znaleźć typ dania, które chcemy przygotować.

Bardzo ważny jest dla mnie w tego typu książkach ich wygląd, cała otoczka ciesząca oczy. Tutaj na szczęście wszystko mi się podoba: zdjęcia, czcionka, kolory, przejrzystość przepisu, to, iż podaną mamy liczbę porcji, która z niego wychodzi i ilość kalorii. Nazwy również działają na wyobraźnię - ziołowy omlet z pomidorami, zapiekanka kalafiorowa z ciecierzycą, frittata z wiosennymi warzywami, kurczak w jogurtowej marynacie, pizza w wersji light, brzoskwinie w cynamonowym sosie czy koktajl truskawkowo-pomarańczowy - aż chciałoby się to wszystko pożreć!

Na plus zasługuje na pewno to, iż autorka propaguje zdrowe odżywianie się, pokazuje, że nawet hamburgera czy pizzę można przygotować w lepszy dla zdrowia sposób - przedstawiając ich mniej kaloryczne i tłuste wersje.

Jest jednak kilka rzeczy, które nie przypały mi do gustu. Przede wszystkim niewielka ilość porcji, która wychodzi z podawanych składników. Zazwyczaj jest to jedna czy dwie - nie da się tym nakarmić kilkuosobowej rodziny. Wiem, że można po prostu zwiększyć ilość składników, ale mam do zarzucenia to, że jeśli chciałabym trzymać się twardo przepisu i zrobić jakieś danie, to wyszłaby mi minimalna ilość jedzenia. Kolejnym minusem jest to, że większość potraw pochodzi z zagranicy, nie są to typowe polskie dania. Dlaczego mi do przeszkadza? Bo takie głównie jadam i rzadko eksperymentuję z "obcą" kuchnią. Z drugiej strony jest to plus, bo mogłabym w końcu spróbować czegoś innego.

Niektóre potrawy naprawdę mi się spodobały i mam zamiar je zrobić, większość dań jest bardzo prostych w przygotowaniu, więc każdy może sobie z nimi poradzić. Przepisy w sposób klarowny uczą nas, jak przygotować posiłek. Dlatego mimo kilku minusów, jakie posiada  ta książka, uważam, że jest godna zwrócenia na nią swego ciekawskiego oka.

Ocena: 9/10


Za możliwość zapoznania się z książką dziękuję wydawnictwu Publicat

niedziela, 5 maja 2013

Mats Strandberg, Sara Bergmark Elfgren - Krąg

Autor: Mats Strandberg, Sara Bergmark Elfgren
Tytuł: Krąg
Seria: Engelsfors tom 1
Oryginalny tytuł: Cirklen
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 574
Rok wydania: 2012
Stosik: 5/2013











Czy byliście kiedyś świadkami wydarzeń pełnych magii? Magii pełnej piękna, a jednocześnie przyprawiającej o dreszcze przerażenia błądzące po ciele? Bohaterowie powieści Krąg doskonale znają to uczucie, ponieważ sami potrafią ją wytwarzać. Ale może lepiej zacznę od początku.

Minoo, Rebecka, Ida, Linnea, Vanessa i Anna-Karin to całkowicie różne charaktery. Nie łączy ich prawie nic - mają innych znajomych, zainteresowania, status społeczny. Wspólne jest jedynie ich miasto - Engelsfors oraz szkoła, w której się uczą. Miasteczko to przykład miejsca jakiego zarówno w Polsce, jak i na świecie nie brakuje: małe, nudne, nijakie, szare, wszyscy zajęci są swoimi sprawami, każdy kto tylko może chce się z niego wybić do lepszego świata.

Pewnego dnia jeden z uczniów szkoły, w której uczą się bohaterki, Elias, popełnia samobójstwo. Z jednej strony nikogo to nie dziwi - chłopak miał problemy z narkotykami, a z drugiej wszyscy są w szoku, w końcu niecodziennie w Engelsfors dzieją się takie rzeczy. W ciągu kilku dni wszyscy zdają się zapominać o tym wydarzeniu i żyć tak jak wcześniej. Jednak w życiu bohaterek coś się zmienia. Jakaś dziwna siła doprowadza je w to samo miejsce, gdzie okazuje się, że są Wybrańcami - ich zadaniem jest walka ze Złem, którego epicentrum leży w szkole.

"W obliczu śmierci wszyscy jesteśmy samotni."

Szybko okazuje się, że śmierć Eliasa nie była samobójstwem, a morderstwem. Dziewczęta powoli odkrywając i doskonaląc swoje moce poszukują mordercy, którym może być każdy z ich sąsiadów. Walczą z czasem, bo Zło czyha już na kolejną ofiarę. Strach, magiczne umiejętności, wspólny cel i tajemnica zbliżają do siebie dziewczyny.

W Kręgu mamy do czynienia z wieloma głównymi bohaterkami. Narrator skupia się na każdej z nich, każdej poświęca tyle samo czasu. W oczy rzuca się jedynie brak zainteresowania Idą, wrednej i znienawidzonej przez wszystkich dziewczyny, która chcąc nie chcąc jest Wybrańcem. Wydaje się, iż nie ma uczuć, jednak od czasu do czasu dają o sobie znać.

Kolejna bohaterka, Rebecka to dziewczyna, która nie ma pewności siebie. Ciągle liczy kalorie, biega, ma zaburzenia łaknienia. Odkąd ma chłopaka, Gustafa, którego bardzo kocha i który kocha ją, trochę bardziej akceptuje siebie, choć czasem do głowy przychodzą jej wątpliwości, zastanawia się "co on w niej widzi?". Cenię ją przede wszystkim za to, że z uwagą i miłością zajmowała się czwórką swojego rodzeństwa, podczas gdy jej matka pracowała.

Minoo - nieśmiała, inteligentna dziewczyna, nazywana przez innych kujonem. Posłuszna córka ojca dziennikarza i matki lekarza. Posunę się do stwierdzenia, że to w niej, na przestrzeni powieści, zaszła największa przemiana. Zyskała pewności siebie, zauważyła, że nie jest takim brzydkim kaczątkiem, za które się uważała.

Vanessa to dziewczę, jakich w dzisiejszych czasach możemy spotkać wiele. Z zewnątrz wydaje się być pustą, nieuczącą się blondynką, ale wewnątrz jej głowy wcale nie brakuje miejsca. Przede wszystkim jest niezwykle wrażliwa. Ma wiele problemów rodzinnych - nie może dojść do porozumienia z ojczymem oraz z matką, która robi wszystko to, co on każe.

Linnea jest najbardziej kontrowersyjną postacią w tej książce. Dziwnie się ubiera, mieszka sama, gdyż pochodzi z patologicznej rodziny, sama nie stroni od alkoholu. Była najlepszą przyjaciółką Eliasa i to ją jego strata najbardziej zabolała. Pod maską pewnej siebie, wręcz aroganckiej dziewczyny kryje się pełna uczuć, wrażliwości istota.

Na koniec chcę powiedzieć kilka słów o bohaterce, której nie lubię. Za każdym razem, gdy o niej czytałam, budziła się we mnie niechęć do niej. Z pozoru wydaje się być naprawdę pokrzywdzoną przez los: jest nieatrakcyjna, w szkole mobbowana, nie ma ojca, jej matka cierpi na depresję... Każdy dzień w szkole to dla niej katorga. Trochę jej współczułam, ale jej zachowanie budziło we mnie negatywne emocje.

Jak widzicie, w Kręgu występuje wachlarz charakterów i za to składam głęboki ukłon autorom. Jednocześnie podczas lektury nie czułam się jak na karuzeli. Postacie nie myliły mi się, ponieważ, jak zresztą widać, każda z nich jest odrębną jednostką, która zachowuje oryginalność.
Rzadko czytam powieści napisane przez kilku autorów, ale w tej ani przez chwilę nie odczułam, że pisały ją dwie osoby. Może za sprawą tego, iż pochłonięta byłam fabułą, a może za sprawą podobnego charakteru pisania.
Ogromnym jej plusem jest również to, że nie porusza tylko i wyłącznie wątku magicznego, jej tematem są również problemy współczesnych nastolatków. Dzięki temu miałam odczucie, że ta historia może mieć swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości, jest bardziej wiarygodna, bo opisuje to, z czym spotykamy się w historiach obyczajowych.

Krąg to rewelacyjna opowieść, na którą czaiłam się od kilku miesięcy. Polecam ją osobom lubującym się w kryminałach, thrillerach, jak również stroniącym od tego gatunku i zaczytującym się w obyczajówce. Gorąco zachęcam Was do jej przeczytania, a sama z niecierpliwością czekam na kolejny tom trylogii, który ma już niedługo swą premierę.

Ocena: 10/10

Trylogia Engelsfors:
Krąg ׀  Ogień  ׀ Klucz


Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Woblink.pl oraz wydawnictwu Czarna Owca.

czwartek, 2 maja 2013

Beata Pawlikowska "Rozmówki. Angielski"

Autor: Beata Pawlikowska
Tytuł: Rozmówki. Angielski
Wydawnictwo: G+J
Rok wydania: 2013
Ilość stron: 415
Stosik: 5/2013













"Du ju spik inglisz?" To pytanie zadaje w dzisiejszych czasach mnóstwo ludzi. Dziś przedstawiam Wam książkę znanej polskiej podróżniczki, Beaty Pawlikowskiej, która z humorem stworzyła pozycję świetną dla osób, które co nieco "spikają" po angielsku oraz tych, którzy kompletnie nie wiedzą z czym to się je.

Zbliżają się wakacje i wielu z nas zapewne wyjedzie za granicę, aby coś pozwiedzać czy po prostu poleniuchować. W takich sytuacjach znajomość języka angielskiego jest niezbędna. Z rozmówek dowiemy się jak zameldować się w hotelu, zgłosić zgubione dokumenty, zamówić posiłek (i to każdego rodzaju od zwykłej wędliny po owoce morza), zapłacić rachunek, poradzić sobie na poczcie, banku, kafejce internetowej, a nawet spa, zgłosić przestępstwo, wynająć samochód, kupić biżuterię/kwiaty/kosmetyki/ubrania/jedzenie, a także jak zakomunikować, że widzieliśmy wypadek lub jesteśmy chorzy. Dla poszukiwaczy miłości też coś się znajdzie - podrywanie, flirtowanie, a nawet sama randka - wszystko, co należałoby w tych sytuacjach powiedzieć mamy podane jak na tacy.

Rozmówki zostały podzielone na kilkadziesiąt rozdziałów, dotyczących poszczególnych tematów rozmów, które krótko przedstawiłam powyżej. Dodatkowo są bardzo przejrzyste, frazy pooddzielane są liniami przerywanymi, dzięki czemu szybko możemy znaleźć potrzebny zwrot. Oczywiście nie może tu zabraknąć polskiej wymowy, z której nieraz się śmiałam (np. Thursday = fersdej), pogrubiono te głoski, które mamy akcentować podczas wymowy. Na końcu książki mamy indeks, który też ułatwia poszukiwania oraz najczęściej mówione zwroty, czy znaki z informacjami. Książka okraszona jest także ilustracjami od autorki.
Tak więc cała oprawa graficzna jest ciekawa i przejrzysta.

W rozmówkach możemy spotkać się z wieloma zabawnymi i bardzo przydatnymi zwrotami, bez których nie można podróżować. Jest to jednak pozycja nie tylko dla podróżników, ale również dla osób uczących się angielskiego, chcących poznać przydatne w życiu codziennym zwroty, których w szkole się nie uczymy. Nie wiem jak to jest u Was, ale ja przez całe życie w szkole uczę się jedynie gramatyki lub jakichś pojedynczych słówek, a lekcji poświęconych mówieniu czy uczeniu się np. jak zachować się, gdy zgubiliśmy dokumenty, czy gdy potrzebujemy pomocy lekarskiej zwyczajnie nie ma lub podawane są zdawkowe informacje. W liceum jest troszkę lepiej, bo przecież mamy maturę ustną z angielskiego, ale opis obrazka nikomu się w podanych przeze mnie przed chwilą przykładach nie przyda.

W dzisiejszych czasach niezbędne jest znanie języków obcych, a w szczególności języka angielskiego - dzięki niemu możemy porozumieć się z ludźmi na całym świecie. Dlatego uczmy się go nie tylko w szkole, ale właśnie z takich książek, które nam w tym bardzo pomogą, a jednocześnie nie zanudzą stertą kompletnie niepotrzebnych rzeczy do nauki. Beata Pawlikowska napisała także rozmówki z języka niemieckiego, hiszpańskiego, włoskiego, rosyjskiego i francuskiego, tak więc źródeł z których możemy skorzystać jest bardzo wiele, wystarczy tylko mieć w sobie odrobinę zapału do nauki.

Ocena: 10/10


Za możliwość zapoznania się z Rozmówkami dziękuję wydawnictwu G+J

wtorek, 30 kwietnia 2013

Bilans miesiąca: kwiecień 2013

Witajcie kochani! Wreszcie po dłuuugiej zimie i jeszcze większej tęsknocie przyszła do nas wiosna, a razem z nią jeden z moich ulubionych miesiąców: MAJ (no dobra, dopiero jutro przybędzie, ale ja już się cieszę ;>).

Nadszedł też czas na podsumowanie kolejnego miesiąca z "działalności" w blogosferze. Kwiecień pod względem czytelniczym wypadł słabiej niż poprzednie trzy miesiące 2013 roku. Stało się tak za sprawą książki, którą męczyłam praktycznie cały miesiąc, z kilkoma przerwami. Szkoda mi było ją zostawić i tak ją męczyłam, że kwiecień zleciał, a ja do ostatniej strony dobrnęłam dopiero dzisiaj. Z ogromnym książkowym głodem zabieram się więc za kolejną (mam nadzieję, że godną przeczytania) pozycję. Nie zapomnijcie się pochwalić, jak to u Was było z czytaniem w kwietniu i czy często traficie na słabe książki, które jednak (z niemałym trudem) czytacie do końca.

Ilość przeczytanych książek: 4
Ilość przeczytanych stron: 1376
Średnia liczba stron dziennie: 46
Statystyka: 1573
Najczęściej czytana recenzja: Katarzyna Bosacka "Kasia Bosacka cudnie chudnie" (już któryś miesiąc z kolei)
Najlepsza książka miesiąca: Geneza
Rozczarowanie:  Deborah Harkness "Księga Wszystkich Dusz. Czarownica"
Ilość umieszczonych recenzji: 5
Pełna lista przeczytanych książek tutaj

Zapraszam także na zakładkę Wymienię

Pozdrawiam serdecznie i następnym postem na pewno będzie już recenzja, obiecuję;)

sobota, 27 kwietnia 2013

Stosik 5/2013

Cześć wszystkim! Jak się macie? Macie jakieś ciekawe plany na dłuuugi weekend, który właśnie się rozpoczął? Ja tradycyjnie mam zamiar nadrobić czytelnicze zaległości, bo pod tym względem kwiecień wypadł słabiej, niż poprzednie trzy miesiące 2013 roku (szczegóły w bilansie - w przyszłym tygodniu). Co jeszcze? Oczywiście muszę nadrobić zaległe odcinki seriali i może zacząć coś nowego... 
Dziś przybywam ze stosikiem, w całości mojej własności (chyba po raz pierwszy tak się zdarzyło, że nie mam nic z biblioteki). Dajcie oczywiście znać, co sądzicie o poniższych pozycjach.



Beata Pawlikowska "Rozmówki. Angielski" - od G+J RECENZJA
Richard Paul Evans "Michael Vey. Więzień celi 25" - od Fabryki Słów RECENZJA
Debbie Macomber "The Shop on Blossom Street" - książka po angielsku, którą mam zamiar przeczytać na wakacjach - używana, zakupiona za grosze
John Grogan "Marley & me" - kolejna książka po angielsku, jedna z moich najukochańszych powieści ever - także używana
Jessica Khoury "Geneza" - od GW Foksal RECENZJA
Ingrid Hedstrom "Nauczycielka z Villette" - z wymianki na LC
Nina Reichter "Ostatnia spowiedź" - wygrana w konkursie u Mani
Agata Juszczak "Dieta Agaty" - od Publicata RECENZJA
Mats Strandberg, Sara Bergmark Elfgren "Krąg" - od Woblinku RECENZJA
Życzę miłego weekendu i do zobaczenia we wtorek!

poniedziałek, 22 kwietnia 2013

Kerstin Gier - Zieleń szmaragdu

Autor: Kerstin Gier
Tytuł: Zieleń szmaragdu
Seria: Trylogia czasu tom 3
Oryginalny tytuł: Smaragdgrün. Liebe gent dorch alle Ziten.
Liczba stron: 455
Rok wydania: 2012
Stosik: 12/2012












Gdy słyszymy nazwisko Kerstin Gier, przychodzi nam na myśl jedno "Trylogia czasu". Nieważne, czy ją czytaliśmy czy nie, seria ta jest tak znana i powszechnie lubiana, że kojarzymy tę autorkę. Pisałam już o niej w recenzjach poprzednich części, więc tu nie będę się na tym rozpływać, tylko od razu przechodzę do konkretów czyli do zachwytów nad tą, już ostatnią częścią, nad czym bardzo ubolewam. Na początek może kilka słów, o czym jest ta książka (jeśli nie zapoznaliście się jeszcze z tą trylogią, to zachęcam to zajrzenia do poprzednich recenzji - tam jest krótko przedstawiona fabuła pierwszego i drugiego tomu).

Gwendolyn Sheperd, szesnastolatka posiadająca gen przenoszenia się w czasie, pomimo wielu zalet tej sytuacji ma kilka problemów i jeszcze więcej pytań, na które odpowiedzi sama chciałam bardzo poznać. Za kilka dni wyruszy w przeszłość na bal, podczas którego po raz kolejny spotka się z Hrabią de Saint Germain. Bardzo obawia się tego wydarzenia nie tylko z powodu samej podróży. Źródłem jej strachu jest właśnie sam hrabia, który tak naprawdę nie posiada takiego tytułu. Mężczyzna jest przerażający - pod maską sympatycznego pana w średnim wieku kryje się nieobliczalny typ, który potrafi dusić beż użycia rąk.

Gwen nadal uczestniczy w lekcjach etykiety, poddaje się codziennie elapsji czyli kilkugodzinnemu przeskokowi w czasie i stara przyzwyczaić się do nowej sytuacji, w której nie czuje się zbyt pewnie. W trakcie jednego z takich "wypadów" w przeszłość spotyka młodego mężczyznę, który okazuje się być jej dziadkiem (gdyż dziewczyna przenosi się w lata 50. XX wieku) i wspólnie z nim stara się odnaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania głównie te związane z zadaniem, które ma do wykonania; między innymi co się stanie, gdy chronograf zostanie napełniony krwią wszystkich podróżników.

Nie kończą się również jej problemy miłosne. Gideon unika jej a potem rzuca katastrofalne zdanie: "Możemy być przyjaciółmi?". Gwendolyn wypłakuje oczy w poduszkę i stara się zapomnieć o chłopaku, w którym szaleńczo się zakochała. W tej części nasi zakochani przeżywają wiele perypetii. Czy Wy też zakochałyście się w Gideonie i w jego cudnych zielonych oczach?

Kieruję w stronę "Zieleni szmaragdu" same ochy i achy. Nie da się opisać tego słowami, jak bardzo polubiłam całą tę trylogię i jak bardzo żałuję, że to już jej koniec.
Jest to bardzo zabawna i lekka lektura. Xemerius, czyli duch-gargulec, znowu powalał mnie na łopatki swoimi tekstami, przy których śmiałam się sama do siebie jak wariatka.

    "Mama najwidoczniej to zrozumiała. Objęła mnie mocno i przez parę chwil nie byłyśmy w stanie ani mówić, ani przestać płakać. 
     Trwało to do momentu, kiedy Xemerius wetknął głowę przez ścianę:
     - O, tutaj jesteś. - Przecisnął się cały do pokoju i sfrunął na stół, z którego przyglądał się nam ciekawie. - O rany! Teraz mamy już dwie pokojowe fontanny, ubiegłoroczny model Niagara Falls najwyraźniej był w promocji."

Szkoda mi tylko trochę, że w tym tomie było mniej Leslie, przyjaciółki Gwen, która była równie zabawna, co Xemerius i totalnie szalona. W ogóle zauważyłam, że w tej ostatniej części autorka skupiła się głównie na dążeniu do zakończenia historii i pojawiało się tu mniej życia szkolnego nastolatki, a więcej właśnie związanego z podróżowaniem w czasie.

Obawiałam się bardzo zakończenia. Miałam nadzieję, że się nie rozczaruję, gdyż to wpłynęłoby na pewno na całą moją opinię. Na szczęście było fenomenalne, lepszego nie mogłam sobie wyobrazić. Wszystkie zagadki, tajemnice i wątki zostają rozwiązane, nawet sprawa ducha Jamesa znalazła swój koniec. A nawet okazało się, że Charlotta nie jest taka idealna jakby się mogło wydawać; mówię tu o niespełnionym uczuciu.

Pewnie większość z Was zazdrości Gwen tego wspaniałego genu. Ja również należę do tej grupy. Uważam, że fajnie by było przenieść się jakieś 20 - 30 lat wstecz, kiedy nie było mnie na świecie i porozmawiać z moimi rodzicami, będącymi mniej więcej w moim wieku.

Bardzo żałuję, że nie spotkam się już więcej z bohaterami Trylogii czasu. Pokochałam tę serię całym sercem i polecam ją wszystkim. Trzecia część spodobała mi się najbardziej, cieszę się, że była troszkę grubsza od pozostałych, choć i tak szybko ją pochłonęłam. Nie mogę się już doczekać filmu, będę chyba pierwszą osobą, która rzuci się na bilety:)

Mam nadzieję, że przekonałam niedowiarków do tej serii i że jak najszybciej będziecie mieli okazję ją przeczytać - bo naprawdę warto.

Moja ocena (która odnosi się zarówno do recenzowanej części jak i do całej serii):10+/5

                                                                  Trylogia Czasu:
                                        Czerwień rubinu ׀ Błękit szafiru ׀ Zieleń szmaragdu