niedziela, 30 marca 2014

Cecelia Ahern - P.S. Kocham Cię


Autor: Cecelia Ahern
Tytuł: P.S. Kocham Cię
Oryginalny tytuł: PS I love you
Wydawnictwo: Świat Książki
Liczba stron: 456
Rok wydania: 2008












Książka o której dzisiaj trochę opowiem to debiut Cecelii Ahern. Napisała ją w wieku 25 lat. Pomimo młodego wieku potrafiła świetnie przelać na papier emocje towarzyszące człowiekowi po utracie najbliższej mu osoby. P.S. Kocham Cię chciałam przeczytać już od kilku lat, ale zawsze spychałam ten pomysł na dalszy plan i sięgałam po inne książki. Cieszę się, że wreszcie udało mi się ją przeczytać - miałam przeczucie, że okaże się świetną lekturą  i że będę mogła Wam ją polecić. I tym razem na szczęście intuicja mnie nie zawiodła.

Bohaterką powieści jest trzydziestoletnia Holly, którą spotykamy w bardzo trudnym okresie jej życia. Kilka miesięcy wcześniej jej mąż Gerry zmarł na guza mózgu. Choroba przyszła nagle i na nic zdawały się leczenie i chemioterapie. Z każdym tygodniem był coraz słabszy aż wreszcie stało się to, co nieuniknione. Uważam, że miłość, którą łączyła tę dwójkę nie była już na etapie młodzieńczego zakochania pełnego namiętności i szaleństwa. Byli ze sobą przez kilkanaście lat i uczucie to było połączeniem przyjaźni, partnerstwa i miłości.

"Mieli bardzo prosty plan: być razem do końca życia."

Można sobie jedynie wyobrażać, co czuje Holly, gdy codziennie budzi się sama w łóżku, całe dnie spędza na kanapie pogrążając się w depresji i wspominając każdą chwilę spędzoną z mężem. Nie ma pracy, ponieważ rzuciła poprzednią, by zajmować się ukochanym. Jednak pewnego dnia przychodzi ktoś, kto motywuje ją do codziennego wstawania z łózka, do próbowania ułożenia sobie życia na nowo. Tym kimś jest sam Gerry, który zostawia jej dziesięć listów, po jednym na każdy miesiąc, w których wydaje jej różne polecenia. Holly może ponownie spotkać się w ten sposób z Gerrym i sumiennie wykonuje wszystkie zadania. A nie są one proste - jedne są źródłem śmiechu i radości, inne wymagają wielkich nakładów energii i podnoszenia sobie poprzeczki. Dzięki listom Gerry uczestniczy w życiu Holly, a nawet diametralnie wpływa na jego bieg.

"Kocham Cię, Holly, i wiem, ze ty też mnie kochasz. Nie potrzebujesz moich rzeczy, by o mnie pamiętać,nie potrzebujesz trzymać ich jako dowód, że istniałem czy też wciąż istnieję w twoich myślach. Nie musisz nosić mojego swetra, by czuć moją obecność; ja i tak tu jestem... zawsze cię obejmując."

Oczywiście nie mogę nie wspomnieć o rodzinie i przyjaciołach Holly. Nie jest sama na świecie, jej bliscy są naprawdę wspaniali, można by powiedzieć idealni, śmiem nawet stwierdzić, że każdy chciałby mieć takich ludzi wokół siebie. Mimo iż autorka przez większość czasu skupia się na Holly, to nie brakuje tu dobrze skonstruowanych portretów psychologicznych jej rodziców, licznego i bardzo różniącego się od siebie rodzeństwa oraz przyjaciółek. Nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów na ich temat, ale uważam, że są oni dużym plusem tej powieści.

Pomimo trudnej tematyki książkę czyta się bardzo szybko - wciąga, bawi oraz pozwala przemyśleć sobie różne rzeczy. Wywołuje różne emocje, były chwile, że śmiałam się sama do siebie, ale były też takie, w których płakałam. Mam tendencję do wzruszania się i bardzo często to robię, jednak uwielbiam książki, które wywołują różne emocje. Na szczęście podczas lektury nie można się nudzić - dzięki listom od Gerrego w życiu Holly dzieje się bardzo wiele różnych rzeczy i razem z nią możemy w nich uczestniczyć.

Jest jednak coś do czego muszę się przyczepić. Momentami zachowanie Holly irytowało mnie. Jej ciągłe wahania nastrojów sprawiały, że miałam czasem ochotę nią potrząsnąć. Raz cieszyła się z życia, czuła, że idzie naprzód, a za chwilę mówiła, że wszystko tak naprawdę robi z przymusu. Rozumiem, że każdy człowiek ma takie chwile, w których może góry przenosić i takie, w których najchętniej zakopałby się pod kołdrą i leżał w nieskończoność. Rozumiem też, że autorka prawdopodobnie chciała pokazać, że po takim wydarzeniu nie da się łatwo podnieść, ale powtarzanie tego schematu "n" razy nie jest dobrym rozwiązaniem, przynajmniej według mnie.

Nie żałuję lektury tej powieści i gorąco Wam ją polecam. To świetna lektura, która wciąga, pozwala się zrelaksować, a jednocześnie jest przykładem na to, że dramatyczne wydarzenia mogą stać się bodźcem do zmian w naszym życiu i gdyby nie one, nie doszlibyśmy do punktu, w którym się właśnie znajdujemy. Czasami świat musi się obrócić o 180 stopni, abyśmy wstali z kanapy i zaczęli dokonywać w swoim życiu jakichś zmian na lepsze. Ja jestem na tak, mam nadzieję, że zachęciłam Was do lektury, a mnie pozostaje tylko przeczytać kolejne powieści Cecelii Ahern.

Ocena: 8/10

sobota, 22 marca 2014

Stosik 1/2014 + garść informacji

Hej! Jak się macie ze świadomością, że już mamy wiosnę? Ja bardzo się cieszę, słońce zawsze dodaje mi energii do działania :) Być może niektórzy z Was zauważyli, że ostatnio zaniedbuję bloga. Niestety zwyczajnie nie mam czasu na zajmowanie się nim :( Dlatego jeszcze przez kilka tygodni będę pojawiać się tu oraz na Waszych blogach dosyć nieregularnie i raczej nie pojawi się nic oprócz recenzji, których mam kilka w zapasie. Czas na czytanie mam bardzo ograniczony, wieczorem jak mam chwilę, to zasypiam na siedząco i nie jestem w stanie przeczytać więcej niż rozdział...W głowie mam kilka pomysłów jak urozmaicić trochę bloga, ale realizować je będę dopiero w maju.

Poniżej przedstawiam kilka moich ostatnich zdobyczy książkowych, niestety nie wypożyczam na razie nic z bibliotek i pokazuję Wam książki, które wypożyczyłam dawno temu i które udało mi się przeczytać Reszta to egzemplarze recenzenckie. Ok, to ja lecę, a Wam życzę miłego dnia;)


                                                          John Green - Papierowe miasta - biblioteka RECENZJA
Nick Spalding - Miłość... z obu stron - od wyd. Muza RECENZJA     



Cecelia Ahern - P.S. Kocham Cię - z biblioteki RECENZJA
Katarina Mazzeti - Facet z grobu obok - od wyd. Czarna Owca RECENZJA
Cassandra Clare - Miasto szkła - z biblioteki RECENZJA










Stefan Bachmann - Dziwni - od Koobe.pl RECENZJA

poniedziałek, 10 marca 2014

Jana Oliver - Córka Łowcy Demonów

Autor: Jana Oliver
Tytuł: Córka Łowcy Demonów
Seria: Łowcy demonów tom 1
Oryginalny tytuł: The Demon Trapper's Daughter
Wydawnictwo: Replika
Ilość stron: 396
Rok wydania: 2012












Jana Oliver uważa swe zajęcie - pisanie - za najlepszą pracę na świecie. Wprowadza w życie swoje marzenia i dzieli się tym z czytelnikami. Mieszka w Atlancie (jest to też miejsce akcji powieści) wraz z rodziną, gdzie buszuje wśród książek i spaceruje oraz wymyśla historie dla kolejnych książek. Jej przyjaciółką jest sama P.C.Cast znana wszystkim z serii "Dom Nocy".

Jest rok 2018. Po świecie swobodnie chodzą demony - od najmniejszych, niepozornych Srok czyli złodziejów błyskotek po ogromne, straszne Geodemony, które sieją spustoszenie. W Atlancie zaczyna dziać się coś dziwnego, stworów robi się coraz więcej i zaczynają się zbierać w grupy, choć nigdy wcześniej tego nie robiły.

Bohaterką powieści jest Riley Blackthrone, siedemnastolatka, która tytułowa córka Łowcy Demonów. Jej ojciec to znany i szanowany tropiciel, zawsze wychodzi zwycięsko z potyczek. Praca ta przynosi mu niewielkie korzyści majątkowe, po śmierci żony sam wychowuje Riley i ledwo wiążą koniec z końcem. Dziewczyna zaczyna szkolić się na profesjonalnego łowcę, gdyż fascynuje ją to zajęcie.

Niestety, w wyniku połączenia sił dwóch potężnych demonów Paul Blackthrone przegrywa starcie i ginie. Zrozpaczona córka nie wie, co dalej ma począć. Zostaje sama na tym świecie. Pomaga jej jednak Denver, były uczeń jej ojca, za którym delikatnie mówiąc nie przepada. Próbuje sama polować na demony, nie zawsze jej się to udaje. Jednocześnie musi aż do pełni księżyca pilnować grobu ojca, bo inaczej jego ciało wykradną nekromanci, którzy za duże pieniądze je "ożywią" i będzie musiało usługiwać bogatym snobom.

Ale Riley nie jest z tych co tylko siedzą i załamują ręce. Choć nie wie co począć, jak znaleźć pieniądze na rachunki, które co rusz pojawiają się w skrzynce, to próbuje znaleźć wyjście z tej sytuacji. Dostaje nowego mistrza, starego Harpera, który ma ją uczyć. Znęca się nad uczniami, wykorzystuje ich do sprzątania kup po demonach i innego robactwa. Jest to chyba najgorszy nauczyciel, jaki istnieje. Spotyka tam chłopaka, w którym z wzajemnością się zakochuje i dzięki niemu łatwiej przetrwać jej trudne dni po śmierci ojca. Boryka się również z brakiem równouprawnienia w świecie łowców, mężczyźni uważają, że skoro jest kobietą, to nie nadaje się do tego zajęcia w równym stopniu co oni.

"Riley rzuciła mu gniewne spojrzenie.
 - Ty zawsze to robisz.
 - Mnie obowiązują inne reguły.
 - A ja jestem dziewczyną, o to chodzi? - Gdy nie usłyszała odpowiedzi, zażądała poirytowana: - CZY O TO CHODZI? 
 - Tak - przyznał. - Przynajmniej jesteś tego świadoma."

Przyznam, że "Córka Łowcy Demonów" miło mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się tak ciekawej powieści, która zapewniła mi przednią rozrywkę. Myślałam, że książka będzie ok, ale po jej przeczytaniu chcę więcej!
Riley na początku nie przypadła mi do gustu. Wydawała mi się niesympatyczna, arogancka, wręcz wrogo nastawiona wobec innych. Jednak to tylko powłoka, pod którą kryje się bardzo wrażliwa i bardzo samotna dziewczyna. Dzielna, odważna, z wysoko podniesioną głową pokonuje wszystkie przeszkody na swojej drodze. Razem z nią płakałam po śmierci ojca, wspólnie cierpiałyśmy, gdy została zraniona przez demona. Mimo, że życie codziennie rzucało jej kłody pod nogi, to jakoś sobie radziła.

W świecie powieści ludzie akceptują istnienie demonów. Stąd właśnie zawód bohaterów. Łowca demonów to praca jak każda inna. Podoba mi się to, że mają swoją strukturę, prezesa, całą gildię, która co tydzień spotyka się, aby omówić najważniejsze sprawy.

Na uwagę zasługują również wspomniani przeze mnie nekromanci. Są to bardzo ciekawe postacie. Każdy z nich jest inny, inaczej się zachowuje - od uprzejmej prośby o ciało po stosowanie magicznych wpływów i groźby. Skupywanie ciał i sprzedawanie bogatym ludziom to ich praca, taka jak nauczyciel czy policjant. Dzięki umiejętnościom i magii mogą przywrócić każde ciało, które jest kompletne i przed pełnią księżyca - po tym czasie należy do ziemi.
Jedną z moich ulubionych postaci jest właśnie nekromanta. Na imię mu Mortimer. To bardzo sympatyczny mężczyzna, zawsze uprzejmy, rozmowny, przestrzega nawet Riley przed "złym" nekromantą.

Warte uwagi jest również to, że możemy dowiedzieć się wielu ciekawostek dotyczących miejsca powieści - Atlanty, jest tu przedstawionych mnóstwo faktów historycznych.

Polecam tę książkę i chłopakom i dziewczynom. Jeśli nie lubicie powieści z bujnie rozwiniętym wątkiem miłosnym to pozycja dla was. Riley nie ma tego typu rozterek. Świat przedstawiony w "Córce Łowcy Demonów" jest niebezpieczny i tajemniczy. Czy chcecie go poznać? Ja nie żałuję i na pewno przeczytam "Złodzieja dusz", bo nie mogę się doczekać tego, co będzie dalej.

Ocena: 9/10

Seria Łowcy Demonów:
1. Córka Łowcy Demonów
2. Złodziej dusz


wtorek, 4 marca 2014

Katarina Mazzeti - Facet z grobu obok

Autor: Katarina Mazzeti
Tytuł: Facet z grobu obok
Oryginalny tytuł: Grabben i graven bredvid
Wydawnictwo: Czarna Owca
Rok wydania: 2014
Ilość stron: 228













Na początku myślałam, że autorka tej książki jest Włoszką. Jak się później dowiedziałam, pochodzi z całkiem innego miejsca w Europie - ze Szwecji. Podejrzewam, że zmyliło mnie jej nazwisko. Kiedy słyszę skandynawskie nazwiska, na myśl przychodzą mi kryminały i to takie, które są naprawdę dobre, z ciekawą intrygą i zaskakującym zakończeniem. Powieści obyczajowej pochodzącej z tamtej części świata jak dotąd nie czytałam (oprócz kochanej Astrid Lindgren). Poza tym miałam ochotę na lekką, niezobowiązującą lekturę, przy której się zrelaksuję i zapomnę na chwilę o wszystkich problemach i stresach.

Desiree to spokojna, wykształcona bibliotekarka, która próbuje przyzwyczaić się do samotnego życia. Kilka miesięcy temu zmarł jej mąż, tak więc nie jest jej łatwo. Kocha swoją pracę, wkłada w nią całe swoje serce, co naprawdę czuć podczas lektury, oby więcej takich bibliotekarek:) Często odwiedza grób męża, wspomina wspólnie spędzone chwile i zastanawia się, czy tak naprawdę go kochała. Ich związek nie należał do łatwych, choć może to określenie nie pasuje tu do końca. Oboje byli wykształceni, mieli wspólne tematy do rozmowy, jednak nie było między nimi "tego czegoś", co powinno być pomiędzy dwojgiem kochających się ludzi. Na wspomnienie zasługuje również jej zakręcona przyjaciółka Marta, z którą spędza godziny na plotkach i nie tylko.

Drugim głównym bohaterem powieści jest Benny, stary (bo prawie 40-letni) kawaler. Mieszka na wsi, gdzie prowadzi gospodarstwo odziedziczone po rodzicach. Podobnie jak Desiree, kocha to, co robi, uwielbia zajmować się, jak to mawia, 24 krowami plus młodzieżą. Tak naprawdę to one są jego jedyną rodziną, ponieważ rodzice nie żyją; mężczyzna też nie ma zbyt wiele wolnego czasu, bo cały interes leży na jego barkach. Znajduje jednak chwilę, aby odwiedzić grób rodziców, który leży tuż obok grobu męża Desiree...

Nietrudno się domyślić, że nasi bohaterowie wkrótce zakochają się w sobie. Tak naprawdę problemy zaczynają się wtedy, gdy decydują się na bycie ze sobą. Pochodzą z dwóch różnych światów, mają całkowicie różne zainteresowania, mieszkają dala od siebie i nie mają wystarczającej ilości czasu na spotykanie się, dodatkowo różnią ich poglądy polityczne i nie tylko. Czy takim ludziom uda się stworzyć związek? Czy miłość przezwycięży różnice i sprawi, że bohaterowie pójdą na kompromis?

Książka jest cieniutka, czyta się ją lekko i przyjemnie, tak więc jest świetną pozycją na czytanie podczas podróży. Jej ogromnym plusem jest to, że odprężyłam się przy niej i zapomniałam o całym świecie. Kolejną zaletą jest ciekawy "zabieg" poprowadzenia narracji z perspektywy dwóch osób. Często te same sytuacje przedstawiane były z punktu widzenia Desiree i Bennego - zazwyczaj ich wrażenia całkowicie różniły się, co wywoływało uśmiech na mojej twarzy.

Powieść ta ma jednak, niestety, kilka minusów, które zepsuły moją ostateczną ocenę. Największą wadą są dla mnie sami bohaterowie. Niestety nie polubiłam zarówno Desiree jak i Bennego. Jeśli chodzi o Desiree, to epitetem, którym mogłabym ją określić i który w pierwszej chwili przychodzi mi do głowy jest: dziwna. Wiem, że to bardzo ogólnikowe słowo, no ale naprawdę, nie wiem, jak można z kimś takim się przyjaźnić, a co dopiero żyć pod jednym dachem. Urodą nie grzeszy, nie wiadomo kim nie jest, a ma się za nie wiadomo kogo. Odniosłam wrażenie, że jest zadufana w sobie, uważa się za najmądrzejszą, najwspanialszą... Momentami zachowywała się jak dziesięcioletnia dziewczynka, której wszystko się należy, co bardzo mnie irytowało.
Natomiast Benny nie umie się odnaleźć po śmierci matki. To maminsynek, któremu zabrakło mamusi i nie wie co ze sobą zrobić. W domu nie sprzątał od X czasu, ma tam jeden wielki syf, nie dba ani o siebie ani o swoje otoczenie, z wyjątkiem zwierząt ("Kombinezon jest sztywny od brudu i cuchnie skisłym mlekiem, prześcieradła są szare, a dom nieogrzany.") Dorosłe samodzielne życie go przerasta. Poza tym traktuje kobiety przedmiotowo, szuka żony, która by mu sprzątała, prała, gotowała. O jego stosunku do kobiet świetnie świadczy poniższy cytat:

"I wtedy po raz pierwszy naprawdę się na nią wściekłem. Miałem ochotę ją uderzyć w tę jej bladą twarz, aż polałaby się krew. Ale w naszej rodzinie nigdy nie biło się kobiet. Nie sądzę, żeby to wynikało z tego, że jesteśmy rycerscy. Raczej z tego, że kobiety zawsze były cenną siłą roboczą, o którą należało dbać. Ale wtedy naprawdę ledwie się powstrzymywałem, zwłaszcza że jako siła robocza nie bardzo się sprawdzała."

Na myśl przychodzi mi pytanie, jak w ogóle Desiree mogła zakochać się w takim człowieku, mając na dodatek takie mniemanie o sobie. 

Moim zdaniem autorka mogła bardziej rozwinąć postać Marty, przyjaciółki Desiree, która wydaje mi się o wiele ciekawszą osobą, a o która niestety tylko przemykała się cicho przez karty powieści.

Być może autorka starała się udowodnić panujące przekonanie, że przeciwieństwa się przyciągają. Mimo tego, iż bohaterowie pochodzili z całkiem innych galaktyk, połączyło ich uczucie. Powieść, mimo kilku zalet, ma jednak niestety przeważającą ilość niedociągnięć, a bohaterowie są po prostu beznadziejni. Po części dostałam to, czego oczekiwałam: lekką, niezobowiązującą lekturę, do przeczytania jeden raz i zapomnienia o niej za chwilę, bo lubię czasem poczytać książki niewymagające jakiegoś szczególnego skupienia czy refleksji. Miałam jednak nadzieję, na zabawną powieść (takie momenty były, owszem, ale niestety rzadko), z malowniczymi opisami szwedzkiej przyrody (tu nie było tego wcale), która rozbawi a może nawet wzruszy. Niestety bezbarwni i irytujący bohaterowie psują wszystko. Z drugiej strony nie żałuję, że ją przeczytałam, bo naprawdę miałam ochotę na coś cienkiego i pozwalającego zapomnieć o troskach i akurat to ostatnie mnie się przytrafiło. Decyzję o sięgnięciu po nią pozostawiam Wam, choć uważam, że powieści, które sprawdzą się w pociągu czy na plaży jest mnóstwo, więc być może uda Wam się znaleźć inną alternatywę.

Ocena: 5/10


Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Czarna Owca.

sobota, 1 marca 2014

Bilans miesiąca - luty 2014

Heej! Witam Was bardzo cieplutko :) Tradycyjnie nadszedł czas na podsumowanie minionego miesiąca. Zarówno pod względem książkowym jak i okołoserialowym i filmowym (wiem, że takie słowo nie istnieje, ale co tam :D ) było w lutym zwyczajnie kiepsko. 3/4 czasu zajmuje mi nauka do matury, a resztę - spanie :P Nie jest łatwo, nie ukrywam, ale staram się znaleźć choć chwilę w ciągu tygodnia, żeby coś przeczytać, bo jak to człowiek uzależniony - bez czytania nie mogę żyć ;) Jeszcze przez jakiś czas na blogu będzie dosyć nudnawo, bo niestety blog w tej chwili musi zejść na dalszy plan, ale na pewno go nie opuszczę, będę komentować Wasze posty i sama coś tam dodawać, postaram się pochwalić niedługo stosikiem, choć ograniczam w tej chwili zdobywanie książek, już teraz brakuje mi miejsca na półkach :)

Liczba przeczytanych książek: 4 (w tym 2 lektury ;/)
Liczba przeczytanych stron: 1429
Średnia liczba stron dziennie: 51
Najczęściej czytana lutowa recenzja: Akademia Mroku
Najlepsza książka: "Królewski wygnaniec"
Gnioty: -
Dodane recenzje: 4

Także to by było na tyle, dodam jeszcze tylko, że ostatnio dodałam trochę książek na wymianę/sprzedaż.

Buziaki :)

czwartek, 27 lutego 2014

Stefan Bachmann - Dziwni

Autor: Stefan Bachmann
Tytuł: Dziwni
Seria: Dziwni tom 1
Oryginalny tytuł: The Peculiar
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Rok wydania: 2013
Liczba stron: 320












Dziwni to debiut młodego, zaledwie szesnastoletniego pisarza, Stefana Bachmanna. Dziś w swoim dorobku literackim ma dwie powieści i pracuje nad trzecią. Poza pisaniem zajmuje się grą na pięciu instrumentach i studiowaniem w konserwatorium w Zurychu. Czytałam kilka recenzji tej książki i generalnie opinie nie są zbyt pozytywne. Jednak ja jak to mam w zwyczaju, lubię przekonywać się na własnej skórze i przedstawiać moje spostrzeżenia :)

Bartholomew i Hettie to nietypowe rodzeństwo. Są pół-ludźmi, pół-feyrami, co sprawia, że nie czują się dobrze zarówno w społeczeństwie feyrów jak i ludzi. Kim są właściwie feyry? Mnie kojarzą się z wróżkami. Nie są nimi, aczkolwiek posiadają pewne magiczne zdolności, które nie raz przysparzają kłopotów ludziom. Te dwie rasy delikatnie mówiąc nie przepadają za sobą, ma to podłoże w dalekiej przeszłości, jednak nauczyły się wspólnie egzystować i jako tako nawzajem znosić. Potomkowie ludzi i feyrów obraźliwie nazywani są podmieńcami i nie są akceptowani przez społeczeństwo. Do tej grupy należą właśnie Bartholomew i Hettie. Wychowywani są przez matkę, która zręcznie ukrywa je przed oczyma sąsiadów. Przez to nie mają przyjaciół, spędzają czas jedynie w swoim towarzystwie. Szczególnie odczuwa to Bartholomew, który bardzo chciałby mieć kogoś bliskiego, poza rodziną, a także marzy o wyjściu na ulicę bez wytykania go palcami.

Życie upływa chłopcu na tych samych czynnościach, innymi słowy jest nieciekawe i nudne. Lubi przesiadywać na strychu, gdzie ma chwilę samotności, może przebywać we własnym towarzystwie i w świecie swoich fantazji. Pewnego dnia zauważa przez okno tegoż właśnie strychu dosyć nietypowy, bardzo osobliwy widok. Otóż na jego dzielnicy, w której mieszkają sami biedacy, pojawia się przepięknie ubrana dama w bogatej, śliwkowej sukni. Tego dnia chłopiec jest świadkiem przerażającego wydarzenia, które odmieni jego los. Znalazł się po prostu w tym miejscu w nieodpowiednim czasie, co skutkuje, delikatnie mówiąc niemiłymi wydarzeniami.

Kolejnym bohaterem jest Artur Jelliby, bogaty polityk, który także przypadkowo znajduje się tam gdzie nie powinien i słyszy to, co nie powinno trafić do jego uszu. W Londynie, mieście, w którym mieszka i pracuje, aż huczy od plotek i doniesień o kolejnych zabójstwach młodych podmieńców. Na posiedzeniach Tajnej Rady politycy obradują, co z tym fantem zrobić i zastanawiają się, jak znaleźć mordercę. Jelliby właśnie poprzez usłyszenie tego, czego nie powinien, poznaje tożsamość zabójcy i na własną rękę próbuje pokrzyżować jego plany.

Wbrew pozorom historie Bartholomew i Jellibego mają więcej wspólnego niż na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. Narrator przedstawia nam losy bohaterów naprzemiennie, przez co obserwujemy sytuację z różnych perspektyw.

Powieść ta jest pełna kontrastów. Nie uważam, że jest to wada czy zaleta, po prostu tak jest. Zacznijmy od podziału na biednych i bogatych - zostało to wyraźnie zarysowane. Z jednej strony mamy slumsy, w których wychowuje się Bartholomew, mieszka w małym mieszkanku, myje się w wodzie po praniu, jego ulica jest brudna i zaniedbana. Natomiast z drugiej strony mamy świat bogatych Londyńczyków - dom pana Jellibego w porównaniu z mieszkankiem chłopca to pałac, żona polityka wydaje fortunę na ubrania czy kosmetyki, jednym słowem pławią się w luksusie. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że opisy wyglądu slumsów i otoczenia, w którym żyje Jelliby są wręcz wyolbrzymione, po to, aby z łatwością można było spostrzec ten kontrast. Innym przykładem są sami bohaterowie: dorosły Jelliby i młodziutki Barholomew - różni ich wiek, pozycja społeczna, sposób życia, charaktery. Jelliby mimo bycia dorosłym, zachowuje się jak dziecko, a Bartholomew jak dorosły - kolejna różnica.

Chłopiec jest bardzo samotny, poza siostrą i matką nie ma nikogo na świecie. Jest inny, dziwny, nie może znaleźć bratniej duszy, bo izolowany jest od reszty społeczeństwa i nierozumiany przez nie. W naszym świecie też istnieją tacy "dziwni" - ludzie niepełnosprawni. Nie mówię tego po to, by kogoś urazić, stwierdzam jednak fakt, stereotyp, w który wierzy wielu Polaków, często nieświadomie, że niepełnosprawni są inni, a nawet według niektórych gorsi, mniej wartościowi. Dzieje się tak często dlatego, że nie znamy osobiście takich ludzi, przykład Bartholomew idealnie pokazuje, że inny nie znaczy gorszy, ma on lepsze serce niż niejeden człowiek.

"Feyry nie przyglądały mu się wcześniej, ponieważ myślały, że jest gnomem. Myślały, że jest taki, jak one. Ale Bartholomew nie był taki, jak one - nie był podobny do nikogo, a to sprawiło, że chciało mu się gorzko zapłakać."

Świat przedstawiony w powieści jest dosyć nietypowy, nawiązując do tytułu - dziwny. Osadzony jest w realiach wiktoriańskiej Anglii, jednak jest w pełni zautomatyzowany, pojawia się tu wiele nowinek technicznych, które obecne są w naszych czasach takie jak np. ptaki-roboty, mające komputerowe mechanizmy.

Jeśli chodzi o moje osobiste wrażenia z lektury powieści, to początkowo historia ta kojarzyła mi się z baśnią, najprawdopodobniej dlatego, że występuje w niej stosunkowo mało dialogów. Uważam, że mogłoby ich być więcej, wtedy akcja byłaby bardziej dynamiczna. Jeśli chodzi o sam styl, to myślę, że jak na debiut i na język, jakim posługuje się typowy szesnastolatek, jest on niezły. Do tego autor ma niesamowitą wyobraźnię. To połączenie zaowocowało barwnymi opisami - różnorodność feyrów czy dom pana Lickerisha zostały opisane fenomenalnie.

"Płomyki naftowych lamp tańczyły na ścianach, sprawiając, że przejście przypominało roztopione złoto wlane w ciemność reszty budynku. Tunelem szła kobieta. Oddalała się szybko i w swoim pośpiechu przypominała ptaka, gdyż fioletowe spódnice furkotały za nią jak skrzydła."

Podsumowując, myślałam, że będzie gorzej, książka nie zachwyciła mnie, ale też nie mieszam jej z błotem. Jest całkiem przyzwoita i z pewnością sięgnę po kolejną część. Dużym jej plusem jest wykreowany świat (bohaterowie nie przypasowali mi w stu procentach, ale ogólnie sam Londyn czy slumsy opisane zostały świetnie). Powieść ta jest średnia, a decyzję o jej przeczytaniu pozostawiam Wam. Zakończenie nie jest takie, jak się spodziewałam i pozostawia czytelnika z ochotą na sięgnięcie po kolejną część.

Ocena: 7/10


Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi www.koobe.pl

środa, 19 lutego 2014

Fiona McIntosh - Królewski wygnaniec

Autor: Fiona McIntosh
Tytuł: Królewski wygnaniec
Seria: Trylogia Valisarów tom 1
Oryginalny tytuł: Royal Exile: Book One of The Valisar Trilogy
Wydawnictwo: Galeria Książki
Liczba stron: 575
Rok wydania: 2013











Zazwyczaj sceptycznie podchodzę do książek stricte fantasy (jeśli tak to mogę nazwać). Nie lubię Władców pierścieni, Hobbitów i innych Wiedźminów. Mam nadzieję, że ich fani mnie teraz nie zlinczują :) Książki w których tematem przewodnim są wojny, walka o władzę, życie w zamkach rodem ze średniowiecza nie przemawiają do mnie, więc zazwyczaj omijam je szerokim łukiem. Stało się jednak tak, że w mojej biblioteczce zjawiła się powieść Królewski wygnaniec, która właśnie z czymś takim mi się kojarzyła. Myślałam, że wynudzę się podczas lektury tych niemal 600 stron, jednak pozytywne recenzje i chęć spróbowania czegoś nowego sprawiły, że po nią sięgnęłam. Teraz z czystym sercem mogę powiedzieć, że nie żałuję mojej decyzji.

Loethar, wódz barbarzyńskiego ludu z powodzeniem podbija kolejne państwa, mordując ich władców. Osiągnął ogromny sukces, ponieważ nikt nie spodziewał się, że dojdzie do tego, iż wszystkie państwa Koalicji zostaną podbite. Najmocniejsze, najpotężniejsze i najbogatsze - Penraven, zostawił sobie na koniec. Rządzą nim legendarni Valisarowie, podobno posiadający magiczne zdolności, które stają się głównym celem Loethara. Tak naprawdę nie wiadomo czy istnieją, czy jest w ogóle sens ich pragnąć, jednak ta nieposkromiona żądza władzy i przelewania krwi nie ustanie, dopóki wszyscy przedstawiciele rodu nie zostaną pozbawieni życia.

Jednak ta powieść wbrew pozorom nie jest o tym, Penraven zostaje podbite już na jej pierwszych stronach. Głównym problemem Loethara staje się uporządkowanie sytuacji na zdobytych terenach oraz zgładzenie ostatniego członka rodu Valisarów, Leonela, który ukrywa się i jest ostatnią przeszkodą na drodze do władzy - to symbol, który może stać się przyczyną niepotrzebnych buntów i nadziei ludności. Dwunastoletni książę ucieka wraz z przyjacielem, Gavrielem de Visem, by poczekać w ukryciu i zebrać armię, z której pomocą będzie mógł pokonać nieprawowitego władcę.

"Każdy, kto podejmuje takie ryzyko i poświęca życie, chce, byś ty ocalił swoje. Twoim zadaniem jest przeżyć za wszelką cenę."

Wbrew pozorom głównym bohaterem książki wcale nie jest Loethar, choć może tak się niektórym, po przeczytaniu moich słów wydawać. To powieść wielowątkowa, choć większość z nich dotyczy tego samego tematu. Występuje w niej bardzo duża ilość bohaterów, choć na pierwszy plan oczywiście wybijają się Leo, Gavriel i Loethar. Bardzo podobało mi się to, że psychika każdej postaci była doskonale nakreślona, dzięki czemu można dokładnie zrozumieć, jakimi są ludźmi i co nimi kieruje. Ogromną pomocą w tym zrozumieniu i ogólnie zaletą powieści jest to, iż trzecioosobowy narrator pozwala nam wejść do głowy każdego z bohaterów i zobaczyć całą sytuację ich oczyma. Dzięki temu wiemy, co kieruje Loetharem, czy co dzieje się na zamku po tym, gdy Leo z Gavrielem uciekają do lasu. Mimo tego przeskakiwania od bohatera do bohatera nie czułam bynajmniej jakiegoś przesytu, przytłoczenia wydarzeniami, nie gubiłam się, wszystko przedstawione jest w sposób bardzo logiczny.

Mimo iż książę ma tylko dwanaście lat, nie jest to powieść dla dzieci, chłopak mimo swojego młodego wieku zachowuje się jak dorosły, gdyż zdaje sobie sprawę z ciężaru, który spał na jego barki, a także był świadkiem tragicznych wydarzeń, które pozostaną w jego pamięci do końca życia. Poza tym momentami książka jest bardzo brutalna, wręcz obrzydliwa, mamy wręcz pełen wachlarz okropności takich jak kanibalizm, odcinanie głów czy zbieranie zwłok z posadzki.

Powieść ta zwraca uwagę na bardzo ważne wartości, które momentami w naszym zabieganym życiu zaczynają się zacierać: patriotyzm, poświęcenie całego swojego życia dla dobra ojczyzny, przyjaźń, wiarę, szacunek do rodziców. Pokazuje też, że świat nie jest taki kolorowy, a ludzie potrafią być bardzo brutalni i w jednej chwili zabrać nam tych, których kochamy, zniszczyć całe nasze życie, obrócić je do góry nogami. Mimo tego, że rzadko sięgam po tego typu literaturę, od tej książki nie mogłam się oderwać i tylko ogromna ilość nauki sprawiła, że czytałam ją dość długo. Zazwyczaj podczas lektury zaznaczam sobie cytaty, które później wykorzystuję w recenzjach, a tu mam tylko jeden, bo gdy zaczynałam ją czytać, to całkowicie się w niej zatracałam i zapominałam o całym świecie. Nawet jeśli nie jesteście przekonani do tego typu książek, to ja bardzo gorąco zachęcam do jej przeczytania, ponieważ uważam że jest naprawdę godna uwagi, ma bardzo wartką akcję, co chwilę działo się coś, co zmieniało moje wyobrażenia dotyczące tego, jak to się wszystko potoczy. Zakończenie przyniosło kolejne pytania i wątki, dlatego nie mogę się już doczekać lektury kolejnych tomów.

Ocena: 9/10


Trylogia Valisarów:
Królewski wygnaniec ׀ Krew tyrana ׀ Gniew króla

Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Sztukater.pl